RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki           Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Maksim Tank
Daviedka
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Kab viedałi
 
 
Kab viedałi
 
Pasyłaje maci dumy
 
Žuraviel i Čapla
 
U dzień śviata
 
U hetyja dni
 
Ivan-dy-marja
 
Krynica
 
Son nad Niomnam
 
Z Umšlahplaca
 
Paetu
 
Śviata ŭ Tałinie
 
Šapen
 
Burštyn
 
Vilnius
 
Pieśnia Janosika
 
Silnicki
 
U darozie
 
Zima
 
Jołka
 
Repatryjanty
 
Hołub
 
Kamiani
 
Traścianiec
 
Rubikon
 
Viasnoj
 
Jan Rajnis
 
Ranica nad Mienskam
 
Jakubu Kołasu
 
Kropla daždžu
 
Vyraj
 
*** Ja nia viedaŭ – chto ty...
 
Dobra było b...
 
Kałychanka
 
U sadavoda
 
N. A.
 
Daroha
 
*** Zdajecca, červień byŭ tady...
 
*** Hety było viasnoj...
 
Hieta
 
Druhu
 
Balada pra partyzana Dubiahu
 
Lucyjan Tapola. Paema
 
U Vilni
 
Narač
 
Lažać pakošanyja travy
 
Miny
 
Vosień
 
U Breście
 
Viasna-krasna na ŭvieś śviet
 
Epitafija
 
Na Miadzielščynie
 
Novamu Hodu
 
Na Navahrudskaj hary
 
Ukrainie
 
Rejkavaja vajna
 
Elevatar
 
Novasielle
 
Partyja
 
Doma
 
U Viciebsku
 
Deputat
 
*** Siarod papieraŭ pastareŭšych...
 
Maskva
 
Kamsamołu Biełarusi
 
Voś daroha dalniaja
 
Dziciačy dom
 
Dva łisty
 
Majski doždž
 
Lon
 
Janku Kupału
 
Biełdres
 
Džuljeta
 
Pamiaci tav. Taŭłaja
 
Hranica
 
U haradskim sadzie
 
Śviata
 
Na stadyjonie
 
Tak
 
Pni kala darohi
 
Hety było, kamisar...
 
U partyzanskim lesie
 
Naša vosień
 
Pasłańnie za miažu
 
Pionierski halštuk
 
*** Hlań! Adlataje apošni...
 
Śnieh
 
U štorm
 
Raźłiŭ
 
Praŭdzivaje słova
 
Nad Prapiaćciu
 
Zabastoŭka ŭ Marsiełi
 
Dobraj ranicy
 
Žaŭruk
 
Družba
 
Na daŭhinaŭskim haścincy
 
Salut
 
U čystym połi
 
Ahni Maskvy
Kab viedałi
Raście na vysokim kurhanie sasna,
Kab viedałi;
Doł aplała karaniami da dna,
Kab viedałi;
Viaršyniaju zory kranaje jana,
Kab viedałi;
Ź vietram źvinić, jak tuhaja struna,
Kab viedałi
Matki,
Dzie śpiać dzieci-sokały snom;
Viatry,
Dzie ihrać hałasistym smykom;
Zory,
Dzie im asypacca daždžom;
Ptuški u vyrai –
Rodny svoj dom.
 
1945
 
 
 
 
Pasyłaje maci dumy
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Žuraviel i Čapla
Na adnym kancy bałota
Była chata Žuraŭla,
Nadruhim kancy bałota
Čapla šeraja žyła.
 
Nadakučyła sivomu
Žyć samotna Žuraŭlu,
Błukać kala burałomu
Pa bałotnamu hnillu.
 
Słuchać žab u čas biassonny,
Rohat, šum u tryśniku,
Pierahudy, pierazvony
Kamaroŭ u tałaku.
 
Voś zadumaŭ ažanicca
Adzinoki Žuraviel,
I da Čapłi-maładzicy
Jon paploŭsia pa dryhvie.
 
Lapu-čapu, lapu-čapu, –
Žuraviel idzie-brydzie,
Praź siem dzion pryjšoŭ da Čapłi
I havoryć: – Dobry dzień!
 
Ci nia chočaš za mianie ty,
Dzieŭka, zamuž?.. – A jana
Kaža: – Što ty, – kaža, – heta
Sabie vydumaŭ spjana?
 
Niepryhožy, daŭhanohi, –
Lepš idzi adkul pryjšoŭ... –
I pabryŭ svajoj darohaj
Sumny Žuraviel damoŭ.
 
Dy adumałasia Čapla,
Što darma za Žuraŭla,
Za bałotnaha susieda,
Jana zamuž nie pajšła.
 
Lapu-čapu, lapu-čapu, –
Daŭhanosaja idzie
Da svajho susieda Čapla
I havoryć: – Dobry dzień!
 
Ci nia voźmieš mianie ŭ chatu? –
Žuraviel joj kaža: – Nie!
Dzie z takoj, jak ty, čubataj
Pakazacca ŭ śviecie mnie?
 
Šyja vyhnuta vužakaj,
Charastva ni ŭ čym niama,
I ubor tvoj anijaki,
I niahodnaja sama.
 
Kałi Čapla z chaty vyjšła,
Žuraviel paškadavaŭ,
Što pakryŭdziŭ jaje łišnie,
Što za žonku nie uziaŭ.
 
Lapu-čapu, lapu-čapu, –
Pa dryhvie i pa vadzie
Iznoŭ svatacca da Čapłi
Žuraviel idzie-brydzie.
 
I tak chodziać jany ŭ svaty
Ceły svoj ptušyny viek,
I stajać ich voddal chaty
Pa kancach bałot i rek.
 
1945
 
 
 
 
U dzień śviata
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
U hetyja dni
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Ivan-dy-marja
Daŭno kałiści, viasnovym rankam,
Z dałinaŭ Niomna
Kryžacki komtur da pruskich zamkaŭ
Hnaŭ šmat pałonnych.
 
Byłi miž imi chłapiec ź dziaŭčynaj
(Ich skutych hnałi),
Ivan dy Marja ŭ svajoj krainie
Ich ludzi zvałi.
 
Kałi pad viečar aboz prachodziŭ
Miažu-hranicu,
Kałi źnikałi ŭ imhle, na ŭschodzie,
Bary, krynicy...
 
– Dalej nia ŭ siłach iści, kachany, –
Skazała Marja, –
Iści ad rodnych duboŭ, palanaŭ,
Łuhoŭ, imšaraŭ.
 
Ivan skazaŭ joj: – Daŭno para nam
Spytaci ščaścia,
Čym žyć i hinuć viek u kajdanach,
Lepš volnym paści...
 
Kałi ž daznaŭsia ab hetym vorah, –
Chutčej šlachami
Uśled pahnaŭsia praź nivy, hory
Za ŭciekačami.
 
Try dni niaspynna pahoń lacieła,
I kala Niomna
Chłapca ź dziaŭčynaj dahnałi streły
U połi roŭnym.
 
Dahnałi streły, dy nie dahnała
Ich śmierć-niavola, –
Dzie kroŭ ich pała, zakrasavała
Tam kvietka ŭ połi.
 
I siońnia ŭsiudy, kala stažarja,
Pa biełym śviecie
Lehendu-kvietku – ivan-dy-marja
Kałyša viecier.
 
1945
 
 
 
 
Krynica
Kab aśviažyć svaje vusny
Dniom padarožnym, budnim
(Heta było daloka
Ad baćkaŭščyny majoj),
Ja pachiłiŭsia tolki
I ŭ sierabranaj studni
Cieniu svajho nia ŭbačyŭ,
Choć sonca było nada mnoj,
Choć tam było ŭsio adbita:
I śniežnyja hor viaršyni,
I cuh abłokaŭ latučych
I tonučych u biaźmiež...
Ja zrazumieŭ: miaža tut,
A za miažoj – pustynia,
A za pustyniaj niedzie
Ziamłi i žyćcia rubiež.
Nia viedaju, kolki času –
Chiba što minułi hody –
Išoŭ ja pa rechu dalnim
Da rodnych svaich krynic,
Jakija b zmahłi i prahu
Maju pahasić zaŭsiody
I cień moj z pramieńniem sonca
U toni svajoj adbić.
Ty ździŭlena, pryhažunia,
Kałi ja za tvoj napitak
Hatoŭ z padarožnaj kajstry
Siahońnia usio addać.
I ja byŭ kałiści inšym,
U šumie luboj rakity,
Zdavałasia mnie, napievy
Adny i tyja ž hučać.
Ale ja čuŭ skarhu ptušak,
Jakija zhubiłi hniozdy,
I jak sumavałi pieśni
Biaz recha svaich baroŭ;
I bačyŭ, jak zasychałi
Ziarniaty ŭ čužych baroznach,
Zaniesienyja vichuraj
I chmaraj z maich paloŭ.
Tamu ja i słaŭlu trojčy
Radzimu, krynicy, drevy,
Ź jakimi, jak čas nastanie,
Źłijecca moj hołas i cień,
Jakija kareńniem vypjuć
Z maich hrudziej ŭsie napievy
I šumam viaršyń abvieściać
Druhi naradžeńnia dzień.
 
1945
 
 
 
 
Son nad Niomnam

#1
Adnojčy Chrystafor Kalumb
Pryjšoŭ i kaža: – Bracie,
Ty, baču, pleśniaju abros,
Zasiedzieŭšysia ŭ chacie.
 
A ja ciabie try dni šukaŭ
Pa ŭsich damach načležnych,
Pa ŭsich piŭnych i karablach,
Handlovym uźbiarežžy.
 
Mnie treba padabrać ludziej,
Jakim na hetym śviecie
Ŭsio roŭna dzie hrudźmi hłytać
Marski achrypły viecier;
 
Jakim dakučyłi siabry,
I kredytory ŭmieście,
I stražniki, i handlary,
I Śviet Stary narešcie.
 
Chaču ja novy šlach znajści
U Indyju pa ščaście.
I nat padrychtavaŭ užo
Vandroŭnickija snaści.
 
I nat u trum ja zakaciŭ
Z paŭsotni bočak romu,
Kab viesialej było płyści
Pa chvalach nieviadomych.
 
Dała mnie karaleva łist,
Dała mnie karaveły... –
Jašče nia vieryŭ ja, ale
Byŭ podpis Izabeły.
 
Jašče nia vieryŭ ja, ale
Ruku padaŭ na zhodu
I kubak razam ź im padniaŭ
Za dziŭnyja pryhody.

 

#2
My štormaŭ i dzion nie łičyłi.
Paŭdzionnaje sonca ahniom
Nas, jak hałaŭniu, apałiła
I vysušyła našy žyły,
Jak rei, ź jakimi piajom.
 
Piajom my ab vietry kryłatym,
Ab tym, što minuła daŭno,
Ab tym, jak płyłi arhanaŭty
Šukać załatoje runo.
 
Śpieŭ słuchajuć ryby i mora,
Vandroŭnyja chmary ŭdałi,
Zusim nieznajomyja zory,
Zusim nieviadomyja hory
Nikim nie adkrytaj ziamłi.
 
Kałi ž my stupiłi na bierah –
Vitać nas, adzin za druhim,
Syšłisia i ptuški, i źviery,
I ź ciomnych piačoraŭ bahi.
 
Dziviłisia ptuški, što kryllaŭ
U nas nie było, jak u ich;
A źviery – što my havaryłi
Na movie, jakoj hamaniłi
Dalokija praščury ich.
 
Bahi nas pytałi ŭ ździŭleńni:
Chto budziem, adkul my pryjšłi
I dzie my ad śvietastvareńnia
Da hetaha času byłi?
 
Usich niepakoiła, što nas
Pryhnała da ich bierahoŭ:
Ci vypadku viecier šalony,
Ci mara ab krai čaroŭnym,
Ci viečnaja praha kupcoŭ?
 
My ž ciešyłisia, jak małyja,
Znajšoŭšy prystanišča znoŭ.
I vietrazi «Santa Maryja»
Alełi ad našych kastroŭ.

 

#3
Minułi miesiacy, hady.
Šmat chto radzimy nivy
Zabyŭ u kłopatach žyćcia,
Ŭ pahoni za nažyvaj.
 
Adny pa puščach i lasach
Źviaroŭ łaviłi, biłi,
Žvir vymyvałi załaty
Z załatanosnych žyłaŭ.
 
Druhija za šmaćcio, za rom,
Za škło, lusterki, farby
Ŭ tubylcaŭ i u ich bahoŭ
Vymanivałi skarby.
 
A ja zhubiŭ pakoj i son,
Kałi prybojem sinim
Pryniesła z baćkaŭščyny mnie
Sasnovuju hałinu.
 
Ja pakazaŭ jaje siabram,
Prypłyŭšuju z-pad Niomna,
Ale nivodzin z marakoŭ
Nia moh sasny prypomnić.
 
Ja havaryŭ, jakoj jana
Raście ŭ bary vysokaj, –
Ale i Chrystafor Kalumb
Zabyŭ pra kraj daloki.
 
Tady ja vyrašyŭ adzin
Płyści da toj chvainy,
Što praciahnuła da mianie
Praz akijan hałinu.
 
Kab adšukać jaje ŭ bary
Ci na vysokaj kručy,
Prypaści sercam da jaje,
Da zieleni hajučaj.
 
Niachaj pryščepić da stvała
Mianie z svajoj hałinaj,
Abmyje vietram i zaroj
Nadniomanskaj krainy.

 

#4
Z čaŭna, ŭ jakim źbiraŭsia płyć,
Kab płyć chutčej, usio ja
Bahaćcie vykinuŭ za bort
Uhłyb, na dno marskoje.
 
Tam źłitki zołata byłi,
I perły, i karały –
Usio, što naskuplałi my,
Što prahna naźbirałi.
 
Adno da mačty pryviazaŭ
Sasnovuju hałinu,
Jakaja b mnie dapamahła,
Šlach značyła ŭ krainu.
 
Až da kryvi mnie hrudzi, tvar
Chvastaŭ vichor baluča,
Pakul moj nie raźbiŭsia son
Z čaŭnom na niejkaj kručy.
 
Na kručy, na jakoj šumieŭ
Bor viekavy, sasnovy,
Na kručy, nad jakoj sinieŭ
Moj poŭdzień vieraśniovy.

 
1945
 
 
 
 
Z Umšlahplaca
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Paetu
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Śviata ŭ Tałinie
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Šapen
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Burštyn
Varažskaja strała
Ci mieč sasnu paraniŭ;
Jak ślozy, papłyła
Smała z haručaj rany.
 
I vodśviet byŭ u joj
Bałtyjskich žoŭtych dziunaŭ,
Napojenych kryvioj
Mahutnaha Piaruna.
 
Pranieśłisia viaki,
I na prymorski rynak
Prynieśłi rybaki
Dzvie pacierki burštynu.
 
Ich adkupiŭ matros
Až z Dobraje Nadziei
I dzieŭčynie zanios,
Što kłikaŭ ja Nadziejaj.
 
I voś pierada mnoj
Minułych dzion žyvica
Ŭ krasuni maładoj
Pałaje ŭ zavušnicach.
 
I tolki ja klanu,
Zajzdrosny, zakachany,
Dalokuju sasnu
Nad moram-akijanam.
 
1945
 
 
 
 
Vilnius
Ja hety horad znaju z daŭnich dzion,
Dzie dremluć zamka hordyja ruiny,
Dzie ŭźniaŭ hustoje viećcie jasień, klon
Nad snom akamianiełym Hiedymina;
Dzie pad arkadami sivych muroŭ
Prachodziać cieni vułkami vuzkimi:
Piaśniar Łitvy, nadniomanskich paloŭ
U vopratcy darožnaj piłihryma;
I Kałinoŭski, i maje siabry...
Ja čuju hołas ich u zmroku šerym
I jak Villa praz puščy i bary
Płyvie i bjecca ŭ nieprystupny bierah.
 
I choć junactva tut prajšło daŭno,
Ale, jak adhałosak pieśni ščyraj,
Prychodzie z uspaminami jano, –
Viartajecca, by ŭ čas viasieńni vyraj.
Jano na kožnaj vułicy ŭstaje,
Haryć u vieraśniovaj pazałocie,
Dzie viecier dumy pieršyja maje
Rvaŭ na łukišskim, na kalučym drocie..
I ŭsio ž lublu ja hetych vułic huł,
Hradu Panar, vysoki zołak ranic
I maładość, abvituju ŭ tuhu,
Jakoj u vočy možna śmieła hlanuć.
 
Ja hety horad znaju z daŭnich dzion.
I kab nia chvojny pach baćkoŭskaj chaty,
I kab nie naračanskaj chvałi zvon
La kurhanoŭ, la sosien rasachatych, –
Chacieŭ by ja, kab moj apošni śpieŭ,
Tut, siarod hetych niezabyŭnych vułak,
Dzie ŭpieršyniu jon hułka praźvinieŭ,
Znajšoŭ spakoj i viečny svoj prytułak.
 
1945
 
 
 
 
Pieśnia Janosika
380
Ej, kaby jo viedział...                         
#Z słavackaje narodnaje pieśni

 
Ech, kab viedaŭ ja, chłapčyna,
Dzie maja błukaje dola, –
Abyšoŭ by pałaniny,
Usio hornaje pryvolle,
Pakłaniŭsia b joj u pojas
I ŭ haściny zaprasiŭ by,
Rańniaj, poźniaju paroju
Častavaŭ jaje, paiŭ by.
 
Ech, kab viedaŭ ja, chłapčyna,
Pa jakich palach, dubrovach,
Pa jakich šlachach dziaŭčyna
Maja chodzić čarnabrova, –
Sa svaimi junakami
Palacieŭ by ja da miłaj.
– Budź, – skazaŭ by, – serca, z nami! –
Nie pajšła b – uziaŭ by siłaj.
 
Ech, kab viedaŭ ja, chłapčyna,
Dzie schavanyja ŭ mahnataŭ
Bočki poŭnyja i skryni
Srebra, zołata, dukataŭ, –
Svajoj vostraju ciupahaj
Ja raźbiŭ by ich, rassypaŭ
Kab mieŭ kožny brat-badziaha
Pahulać za što i vypić.
 
Ech, kab viedaŭ ja, chłapčyna,
Kałi moj pahaśnie miesiac,
Na jakoj ŭ bary chvainie
Hajduki mianie paviesiać, –
Atułiŭ by ja ŭsio viećcie
Aksamitam, šoŭkam ałym,
Kab miakčej było pa śmierci
Hałavie lažać udałaj.
 
Ech, kab viedaŭ ja, chłapčyna,
Na jakich na huślach ludzi
Złožać pra mianie byłinu,
Śpiajuć pieśniu, nie asudziać, –
Ja abmyŭ by tyja struny
Svaimi čystymi ślazami,
Abłakami, vietram šumnym,
Tatraŭ biełymi śniahami.
 
1945
 
 
 
 
Silnicki
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
U darozie
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Zima
Dzień ceły płavałi viatry
Nad vosieńniu paloŭ biaźmiežnych.
Pad viečar śnieham zaviryŭ,
Spaźniŭšysia, kudłaty śniežań.
 
Jon achinuŭ stahi łuhoŭ,
Jak vieraciony śniežnaj voŭnaj;
Z-pad Nałibok, z bałot, lasoŭ
Płyty ildzin pahnaŭ pa Niomnu.
 
Jon chvałi dremlučaj ralłi
Rvanuŭ za varanyja hryvy, –
I ažyłi, i papłyłi
Na les uzdyblenyja nivy.
 
Ale navału chmar ciažkich
Strymałi, vyhnuŭšysia, chvoi.
Adno pa sosnach załatych
Ŭźniałosia połymia sivoje.
 
U zmročnych łapkach zaćviło,
Ź biaroz uspychnuŭšaha viećcia
Na suchastoj, na burałom
Jaho panios šalony viecier.
 
Zbudziŭsia stromych sosien zvon,
Z łahoŭjaŭ voŭčych i vykopaŭ
Papoŭz pa śviežym śniezie jon,
Pa vybitych rujoju tropach.
 
Zima... Ad inieju višniak
Pierachiłiŭsia za parkany,
И nie minieš jaho nijak,
Kranieš – i ćvietam sierabranym
 
Asyple z hałavy da noh.
Na dzieńniki latuć varony
Z hłuchich prasiołačnych daroh,
I cień płyvie ich praz zahony,
 
Dzie ŭsio, jak vohnišča łistoŭ,
Zamioŭ śnieh śviežasšaranieły,
Dzie pietłi zajačych śladoŭ,
Razhublenyja, zabialełi.
 
Kałi ž viačerniaju paroj
Za viosku vyjdzieš na pryvolle, –
Ciabie sustrenuć hramadoj
Šlachoŭ znajomyja tapołi;
 
Pačuješ, jak traščyć raka,
Skrypiać aśviery na marozie,
Jak pad duhoj maładzika
Piajuć sialanskija pałoźzi.
 
1945
 
 
 
 
Jołka
Na Novy hod paśviatkavać
U horad zavitała jołka.
Niaciažka mnie było paznać
Ziamlačku pa jaje ihołkach.
 
Pa śviežaj zieleni hustoj,
Pa ŭsim ubory samatkanym.
Ja byŭ sustrečaju takoj
Da hłybini uschvalavany.
 
Ja pryvitaŭ jaje chutčej,
Za što była jana, viadoma,
Udziačna mnie, i viesialej
My razam pabryłi dadomu.
 
I voś prybranaja staić
Jana ŭ pakoi i havoryć
Pra dalnija lasy, hai,
Znajomyja pałi, aziory;
 
Pra toje, jak zara haryć,
Jak sierabrysta źziaje iniej,
Jak zamiałi ŭ palach viatry
Šlachi da baćkaŭskaj chaciny.
 
Ja doŭha ź joju havaryŭ,
Jak hościu, častavaŭ bahata,
Ahni i zory zapałiŭ
Na ciomnych łapkach rasachatych.
 
A sam, kałi usio kruhom
Snom navahodnim, mocnym spała,
Naviedać svoj baćkoŭski dom
Adjechaŭ z błižniaha vakzała.
 
I voś dzivujucca siabry:
Chto vykłikaŭ mianie pryjechać
Na ściežki daŭnija ŭ bary,
Pad chvoi rodnyja i strechi?
 
1945
 
 
 
 
Repatryjanty
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Hołub
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Kamiani
Hasciej čakaŭ ja, i jany
Zahrukałi ŭ paroh –
Abvietranyja vałuny
Krutych maich daroh.
 
Na ich usich ślady byłi
Maich junackich snoŭ;
Na ich usich šramy lahłi
Ad chmar i ad viatroŭ.
 
Ja kožny kamień paznavaŭ:
Kałi sustreŭ jaho,
Kałi na im adpačyvaŭ,
Načležny kłaŭ ahoń.
 
Voś hety – ŭ rodnaj staranie
Byŭ pad aknom maim,
Voś hetym – kinułi ŭ mianie,
I śled kryvi na im.
 
Ale adzin vałun z usich
Mnie nieznajomy byŭ.
Chto jon, adkul, z daroh jakich
Niaprošany prybyŭ?
 
Adno, pa śniežnaj biełiźnie,
Pa tym, jak jon dychnuŭ
Ściudzionym zmrokam na mianie
I ŭ serca zahlanuŭ, –
 
Ja zdahadaŭsia, što za hość,
I čarkaj pryvitaŭ.
– Kałi pryjšoŭ ty, jahamość,
Dyk pi! – jamu skazaŭ.
 
Voś tolki nam niama ab čym
Z taboju havaryć.
Ja ŭžo damoviŭsia ŭnačy
Z chvainami ŭ bary,
 
Z žyvoj ptušynaju siamjoj,
Z rastałaju vadoj
I z hromam, kab jany viasnoj
Ŭziałi mianie z saboj.
 
1946
 
 
 
 
Traścianiec
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Rubikon
Dyk voś jon, hety Rubikon,
Jaki mianie tryvožyŭ, mučyŭ
I za jakim – miraž ci son –
Niaznanyja ŭźniałisia kručy.
 
Mnie havaryłi: – Pačakaj
Da letnich suchaviejaŭ žniŭnia,
Kałi nia budzie tak raka
Šaleć ad vietru i ad łiŭniaŭ.
 
Ale mnie dorah kožny dzień.
Ja nie bajaŭsia niebiaśpieki
I nie pytaŭsia losu: dzie
Maje zapluščacca pavieki?
 
Ja pryzvyčaiŭ zrok daŭno
Da sonca, da šturvała – ruki,
A słych i serca – da zvanoŭ,
Nabatnych nieścichanych hukaŭ.
 
I voś užo za mnoj raka,
Ahni vandroviščaŭ znajomych,
I voś moj cień na lednikach,
I hołas na viaršyniach stromych!
 
1946
 
 
 
 
Viasnoj
Moža, vam nie karcić
Pa hajach, ściežkach rodnaha kraju,
Pa rasie śvietajanskaj prajści,
Kałi ruń novych słoŭ prarastaje.
 
Treba, viedama, našča ustać,
Bieź nijakich tam kamandzirovak.
Voś aziornyja chvałi šumiać
I hudzie hałasami dubrova,
 
Voś abłoki płyvuć nad ziamloj.
I ŭsio heta zusim niepaŭtorna
Ŭ spałučeńni z hulłivaj viasnoj,
U suhuččy błakitnaha z čornym.
 
Treba recham być, lesavikom,
Drevam, kab zrazumieć usie movy,
Usie społachi, źziańni i hrom,
Što viasnianyja budzić dubrovy.
 
I nia kłaści dałoniaŭ na skroń!
Chaj pałaje kroŭ połymiem hetkim –
Niezhasalnym, – jakim ź pieršych dzion
Na ziamłi zaharajucca kvietki.
 
1946
 
 
 
 
Jan Rajnis
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Ranica nad Mienskam
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Jakubu Kołasu
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Kropla daždžu
Kropla daždžu mnie apała na tvar
Z chmary paŭnočnaj, što błudzić uvosień.
Byccam byŭ ciesny joj nivaŭ abšar,
Kamnia, łista dla jaje nie znajšłosia.
 
Šmat vandravała pa śviecie jana,
Niedzie na mory bialeła ildzinaj,
Styła na vostrym lazie harpuna,
Źziała na płaŭniach šyrokich delfina.
 
Siońnia sa mnoj jaje los padružyŭ,
Ŭ čas, kałi ja vybiraŭsia ŭ darohu,
I niespakojnaha vietru paryŭ
Kinuŭ jaje na radzimy razłohi.
 
Ja nie prasiŭ u jaje raskazać
Ab pieražytym u dalnich staronkach, –
Hetkaj jana, jak rasstańnia ślaza,
Bujnaj była, i ciažkoj, i salonaj.
 
1946
 
 
 
 
Vyraj
Zielaniejuć znoŭku łaźniaki,
A ŭ viasieńnim niebie – kryk ptušyny,
Kryk ptušyny – hołas žuraŭłiny
Nad palami, nad prastorami raki.
 
Niebaschił achopleny zaroj.
I z kryła u važaka staroha
Padaje na čornyja razłohi,
Dzivami ihrajučy, piaro.
 
Voś jano kranuła chmar hradu –
I jany viasiołkami zaźziałi;
Začapiła vierbaŭ čaradu –
I jany umih zakrasavałi;
 
A kałi apała na vadu, –
Pasiniełi, zašumiełi chvałi,
Nierastujučy, pajšłi samy pa dnu,
I suzori łiłij paŭspłyvałi...
 
Kažuć, kab złaviŭ toje piaro,
Kazačnikam staŭ by, čaradziejem.
Kožnaju viasieńniaju paroj
Ja vychodžu z tajnaju nadziejaj
 
Na šlachi i na prastory niŭ,
Dzie hublaje vyraj svaje pieri...
Choć daŭno minułi tyja dni,
Kałi ja va ŭsie prykmiety vieryŭ.
 
1946
 
 
 
 
*  *  *

Viedaj, što zarankaj         
Ty ŭzychodziš śvietłaj.   
#H. Łorka

 
Ja nia viedaŭ – chto ty,
Choć śladoŭ šukaŭ
Pa hustych čarotach,
Miž kupalskich traŭ.
 
Pozirk tvoj haračy
Ja načnoj paroj
Ŭ kožnaj zorcy bačyŭ,
Kvietcy palavoj.
 
Vusnaŭ tvaich dotyk
Adčuvaŭ ja nat
Praz daždžy i słotu
Ŭ poźni łistapad.
 
Da tvajho prychodu
Abiacałi mnie
Ź viečara da ŭschodu
Sałaŭi źvinieć,
 
Vyraj žuraŭłiny –
Za rakoj trubić,
U sadoch rabiny –
Ŭ biełym ćviecie być.
 
1946
 
 
 
 
Dobra było b...
Dobra było b, kab chto inšy pačaŭ
Hety napieŭ, bo i tak pa načach
Kłičuć mianie, la rasstajnych daroh,
Sosny, jakich ja ad kul nie źbiaroh,
Nivy, jakich ad łichich navalnic
Mnie nie ŭdałosia hrudziami zakryć,
Zory, jakich ad pažaru vajny
Ŭ čas ja dałoniami nie zasłaniŭ,
Popieł radzimy i cieni bratoŭ
Z-pad niezarosłych mahił-kurhanoŭ.
 
Tolki siahońnia spraŭ kožnamu šmat:
Kołasu – vyraścić žmieniu ziarniat,
Soncu – staptanyja travy padniać,
Vietru – akopy piaskom zaraŭniać,
Chmaram – daždžami ziamlu napaić,
Z vyraju ptušcy – hniazdo svajo źvić.
Mnie ž treba nanava ŭsio pačynać,
Ŭsio: ad sasnovaha zruba, źviana
Až da viasielnych šyrokich stałoŭ,
Až da pachmielnych cymbał i smykoŭ.
 
Nie ŭpieršyniu tak prychodzicca mnie,
Ale ja vierny prykmiecie staroj:
Kab nie źviałisia snapy u humnie,
Pčoły – ŭ vulłi, hości – ŭ chacie majoj, –
Na papiałiščach vyšej, jak byłi,
Ścieny ŭzdymaju i šyru vuhły.
Na tałaku ja susiedziaŭ pazvaŭ.
Šmat nie pryjšło ich. Vidać, nie zmahłi
Ŭstać z-pad pryvołžskich apalenych traŭ
Abo viarnucca z karpackich dałin.
Budzie ciažej nam biaź ich pačynać
Pracu i śviata i tost padymać.
 
Moža, jašče chto ź ich pryjdzie damoŭ
Kab pahladzieć na prastory paloŭ
Kab pahladzieć na bahaty ŭmałot,
Kab pahladzieć na narohi płutoŭ,
Kab zapytać u svaich u sirot,
Jak prytułiŭ pryharnuŭ ich narod.
Moža, jašče chto ź ich pryjdzie damoŭ...
Peŭna što pryjdzie... Za kožnym stałom
Miejsca pakiniem dla našych siabroŭ,
Čarku pakiniem z kipučym vinom,
Pieśniu lubimuju i panačy,
Kab nie błudziłi, damoŭ idučy,
Vokny u chatach azorym śviatłom.
 
1946
 
 
 
 
Kałychanka
Prylaciełi u haściny
Da małoha Vasilka
I saroka-biełaboka,
I varona z saśniaka.
Pačała kuma-varona
Kałychanku napiavać,
Pačała z baroŭ uroki
Da małoha zakłikać:
 
– Hej, źmiarkalnyja uroki,
I śvitalnyja uroki,
I viasnovyja uroki,
I zimovyja uroki,
I z-pad jasnych zor uroki,
I z-pad ciomnych broŭ uroki,
Paźlatajciesia hurboj
Nad kałyskaju małoj!
 
Pačała kuma-saroka
Vasiločka kałychać,
Pačała usie uroki
Ad małoha adhaniać:
– Hej, pryciešnyja uroki,
I pryśmiešnyja uroki,
I paŭnočnyja uroki,
I paŭdzionnyja uroki,
I žanočyja uroki,
I dziavočyja uroki,
Raźviavajciesia ŭ baroch
Pa raśćviŭšych vierasoch!..
 
Dy zapłakaŭ Vasiločak,
Što saroka ŭsie viatry,
Ŭsie uroki adhaniaje
Na drymučyja bary.
Jak pakinuła ŭsio heta
Kumka chłopčyku svajmu,
Praz usio žyćcio spakoju
Čary nie dałi jamu:
 
To jaho zvadziła recha,
To spać zory nie davałi,
To jaho pałiła sonca,
To zaviei asypałi,
To śpiavaŭ palam, dubrovie,
To tužyŭ pa čarnabrovaj,
Až ad hetych čaraŭ jon
I spakoj zhubiŭ, i son.
 
Nat kałi spačyć pryjšłosia,
Viek pražyŭšy, Vasilku,
Kožny hod, viasnu i vosień,
Čuŭsia šum u saśniaku:
Šum baroŭ i płač ptušyny,
Šorach zababonnych traŭ,
Až pakul hustoj chvainaj
Jon, razbudžany, nia ŭstaŭ.
Toj chvainaj, nad jakoju
Ŭschodzić sierp maładzika,
Pad jakoj ćvicie zaroju
Kvietka paparatnika.
 
1946
 
 
 
 
U sadavoda
– Prysiadź i vypi kubak, brat!
Mo cierpkaj zdasca heta braha.
Ja sam sadziŭ svoj vinahrad,
Ja znaju vartaść śpiełych jahad.
 
Nia šmat u padziamielłi jość
Dubovych bočak dla pachmiella,
Ź jakich by moh pić sam i hość
Na pachavańniach i viasiellach.
 
Ja znaŭ: nia chłusić sadavod.
Jon byŭ ravieśnikam, viadoma,
Mieŭ, jak i ja, na skroniach pot
I ruki ŭ śviežym čarnaziomie.
 
1946
 
 
 
 
N. A.
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Daroha
Skrypiać, pieraśmiahšy va ŭtułkach,
Haračyja vosi,
I ljecca piasok
Pamiž redkimi palcami śpic.
Naŭschod i na zachad,
Da ciomnaha lesu hranic,
Łuhoŭ muražnych
Daharajuć na soncy pakosy.
 
Dalej, byccam stada vałoŭ,
Na papary kamieńnie i hrušy,
Jak žniei zialonyja,
Chilacca nizka ŭ dabry
I tonuć aśviery, piarepłaty,
Rohi apušyn
Za pyłam darožnym,
Za šerym pakatam hary.
 
A ŭdal, z-pad kalos havarkich,
Razasłaŭsia haściniec,
Papłyŭ pa pahorkach
Z prytokami polnych daroh,
Z prytokami ściežak
Dy tropaŭ hłuchich i nizinnych,
Pralohšych praz paparać, vieras
I čartapałoch.
 
Adny z hetych ściežak
Niasuć pach žytniovaha pola
I recha zabytych napievaŭ
Ź ich uschvalavanaj tuhoj,
Znajomuju śviežaść,
Błakit nadaziornych akołic
I šum tajamničy
Nadniomanskaj puščy hłuchoj;
 
Druhija – niasuć uspaminy dziacinstva,
Sustrečaŭ
I podych vilhotnych iržyšč,
Vieraśniovych načej,
Kałi adkłikajecca tolki
Na šelest atavy nadrečnaj,
Kałyšačy kryllami zory,
Kluč dzikich husiej.
 
I ŭsio heta burymi chvalami
Spalenaj hłiny,
Padzołu, piaskoŭ
Uciakaje z-pad drohkich kalos.
I recham tryvožnym
Suchija źviniać kalainy,
I nizka, ad chmaraŭ asieŭšych,
Źvisaje biarozaŭ hallo...
 
Daroha, daroha!
Čym zavaražyła mianie ty?
Viatrami, načlehami,
Pieśniaj ci dalečynioj,
Što ja biez tuhi pakidaŭ
I abžyty paletak,
I klokat buśłiny
Pa-nad sałamianaj strachoj?
 
I navat siahońnia,
Kałi ŭsiamu viedaju vartaść:
Sustrečam i družbie,
Spahadzie i farbam viasny, –
Ja zołatam łičanych dzion svaich
Ščodra i ŭparta
Płaču za darožnyja
I mimalotnyja sny.
 
Nibyta mnie sudžana losam
Na niejkim krutym pieravale,
Dajšoŭšy da mety,
Zastacca słupom vierstavym,
Ŭ jakoha druhija
Zaŭsiody darohu pytałi b
I kala jakoha ŭzdymaŭsia b
Načležnaha vohnišča dym.
 
1946
 
 
 
 
*  *  *
Zdajecca, červień byŭ tady,
Jak son, uspaminaju zaraz
Toj pieršy hrom, što praz sady,
Praz serca mnie praniośsia z chmaraj.
 
I choć miž siońniašnim i tym
Dalokim dniom prajšło hod kolki,
Ja čuju vodśviet załaty
U sercy kinuty viasiołkaj;
 
Ja čuju, jak pałaje kroŭ
Ad iskry pieršaj błiskavicy
I podych soniečny viatroŭ.
Jakich udoval nie napicca.
 
A hetaha – łistami sad
I doždž, što zaimhłiŭ u połi,
Nat i ŭ ściudziony łistapad
Nia zmohuć pahasić nikołi.
 
1946
 
 
 
 
*  *  *
Hety było viasnoj...
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Hieta
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Druhu
Ahrubiełi palcy ruk,
Pracadziłasia praź ich
Stolki sonca, zor, viatroŭ,
Chmar asieńnich, viesnavych,
Stolki kryŭdy, družby, łask,
Śmiechu, ślozaŭ i dabra,
Roznaj drobiazi ŭ žyćci –
Miedziakoŭ i sierabra, –
Što siahońnia ledź pačuŭ
Ja, prypaŭšy da ziamłi,
Jak abmytyja rasoj
Travy bujna praraśłi;
Što siahońnia ledź paznaŭ,
Ledź adroźniŭ, miž druhich,
Pry sustrečy unačy
Pryvitańnie ruk tvaich.
 
1946
 
 
 
 
Balada pra partyzana Dubiahu
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Lucyjan Tapola
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
U Vilni
Voś dom i sad, zavułak toj,
Viačerni cień hatyckaj viežy,
Dzie nie zaŭvažyłi z taboj
My raśćvitajučaha bezu.
 
A jon, choć stolki hod prajšło,
Maja siabroŭka darahaja,
Usio zapomniŭ, paŭtaraje,
Što nami skazana było.
 
Što daskazać nam nie dałi
Panarskija krutyja hory,
I sałaŭi kala Vilłi,
I apadajučyja zory.
 
Pryjšoŭ vandroŭny muzykant
I atułiŭ usich žałobaj;
Zabrazhała ŭ jaho rukach
Skupych miaščan skupaja drobiaź.
 
Ale napieŭ, jaki raniej
Źvinieŭ la našaha paroha,
Takim dalokim zdaŭsia mnie,
Jak recha ź bieraha druhoha.
 
Tamu spytaŭ ja: – Chto tut žyŭ
Pierad vajnoj, u hetym domie?
I adkazaŭ mnie staražył:
– Byłi haspadary, viadoma,
 
I hety bez ich i višniak
(Sad, praŭda, byŭ tady huściejšy)...
Jašče tut niejki žyŭ dzivak,
Pisaŭ, kazałi ludzi, vieršy.
 
1946
 
 
 
 
Narač
Dzień šery byŭ.
Płyłi nad nami chmary.
Doždž marasiŭ
Pa vierasach hustych.
Ale my ŭ čas
Pryjechałi na Narač,
U sprečku chval
I sosien viekavych.
 
Hrymieła Narač
Hataŭskamu boru:
– Daremna ty
Pilnuješ kurhanoŭ,
Addaj maim
Uśpienienym prastoram
Spačyŭšych pad kryžami
Rybakoŭ!
 
Nie addasi, –
Ja dniom i nočču budu
Ich šumam,
Krykam kaharak budzić,
Rvać z-pad tvaich kareńniaŭ
Žviru hrudy
I ŭ bierahi krutyja
Chvalaj bić!
 
A bor šumieŭ:
– Ja nie addam tabie ich.
Jany maje,
Z majoj žyvoj sasny
Kałyski ich
I chaty, što čarniejuć,
Kryžy
I vostranosyja čaŭny!..
 
Zmahałisia dzień ceły
Bor i Narač,
Dy chvałi voziera
Usio-ž pieramahłi.
I rynułi u toń
Zialonaj chmaraj
Padmytyja sasnovyja
Stvały.
 
I viečaram,
Pry cichich, letnich zorach,
My ŭbačyłi:
Pałałi tryśniki,
Płyłi ŭ čaŭnach
Ad Hataŭskaha boru,
Ustaŭšy z vałatovak,
Rybaki.
 
12.VI.1946.
 
 
 
 
Lažać pakošanyja travy
Lažać pakošanyja travy,
Nia travy – kazačnyja sny,
Nia sny, a šołachi dubravy,
Viasiołki, hałasy viasny.
 
Rupłiva ich my ŭ kopy znosim, –
I tam, dzie Niomna bierahi,
U załatuju našu vosień
Ržaviejuć pad daždžom stahi.
 
Kałi ž usio skujuć marozy
Ŭ kaladnuju načnuju siń,
Prychodziać da stažarjaŭ kozy
I rasachatyja łasi.
 
Jany skubuć z-pad vitak smyčku
I pieražoŭvajuć jaje,
I ŭ letnim vodary pjaničnym
Usio byłoje paŭstaje.
 
Zdajecca im: nia śnieh, nia słota,
Nia šerań źziaje na race,
A čajki kružać nad bałotam
I smyčka z bahunom ćvicie.
 
Jany nia čujuć zaviruchi,
Ciš pieršabytnaja kruhom.
I vystrał, što udaryć hłucha,
Im prahučyć, jak letni hrom.
 
1946
 
 
 
 
Miny
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Vosień
Nad palami chistaŭsia paščerbleny miesiac,
Viecier dźmuŭ, i šumieŭ pa-nad Niomanam bor.
Vosień viećcie suchoje zhrabła i na ŭźleśsi
Padpałiła pahrecca načležny kaścior.
 
Padpałiła kaścior, prylahła u tumanie,
Dy karotkim byŭ hety pad zorami son:
Kryk tryvožny ptušyny zbudziŭ jaje rana,
Pa ziamłi ad kastra raźłivaŭsia ahoń.
 
Zaharełisia hniozdy, i iskry pažaru
Pačała jana z ptuškami, ź vietram hasić.
Tolki połymia ŭžo raźłiłosia ŭ imšarach,
Pa lasoch i paloch, pa kurhanach bruśnic.
 
I pa siońniašni dzień vosień žaru nia moža
Pahasić na ziamłi, chodzie z kraju u kraj,
Załivajučy łiŭniami ŭ połi biarozy
I całujučy kožny rabinavy haj.
 
1946
 
 
 
 
U Breście
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Viasna-krasna na ŭvieś śviet
Minułi zaviei, panuryja dni;
Harać na uschodzie zarnicaŭ ahni.
Viasna-krasna na ŭvieś śviet!
 
Idu vałačobnikam ja pa ziamłi,
Vitaju viasnu što pryjšła na pałi.
Viasna-krasna na ŭvieś śviet!
 
Śpiašajsia, viasna, i maŭčańnie zimy
Viatrami, daždžami hrymučymi zmyj.
Viasna-krasna na ŭvieś śviet!
 
Budzi žaŭrukami žytniovuju ruń,
Pałi niezhasalnuju ŭ niebie zaru.
Viasna-krasna na ŭvieś śviet!
 
Daj bujnuju zaviaź cianistym sadam,
Spakojnyja chvałi kupalskim viankam.
Viasna-krasna na ŭvieś śviet!
 
A mnie pamažy skłaści hetki napieŭ,
Kab viek jon u sercy naroda źvinieŭ.
Viasna-krasna na ŭvieś śviet!
 
1946
 
 
 
 
Epitafija
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Na Miadzielščynie
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Novamu Hodu
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Na Navahrudskaj hary
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Ukrainie
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Rejkavaja vajna
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Elevatar
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Novasielle
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Partyja
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Doma
Mnie treba b viarnucca pad viečar
Na tyja načlehi,
Dzie sypaŭ padniomanski viecier
Daždžami i śnieham.
 
I dapamahčy staroj maci
Žyvoj vady, ščodraj
Prynieści z krynicy haračaj
Paŭniutkija viodry.
 
I choć by na čas na karotki
Zabiehčy da haju,
Dzie sosny – maje adnahodki –
U hości čakajuć.
 
I radaściu mnie padziałicca,
Što vypała razam
Naviek ź ich stvałami združycca
I pieśniaj, i skazam.
 
Što vypała znoŭ nam sustrecca
Na słaŭnaj budovie
I ŭźniać na šyrokija plečy
Dzień soniečny, novy.
 
Dzień novy biaz chmarnaj navały,
Biaz toj niepahody,
Što z hułam viatroŭ kałychała
Junackija hody.
 
1946
 
 
 
 
U Viciebsku
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Deputat
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
*  *  *
Siarod papieraŭ pastareŭšych,
Siarod zapylenych łistoŭ
Radki daŭno zabytych vieršaŭ
Niespadziavana ja znajšoŭ.
 
Pieračytaŭ ja ich i kinuŭ
U połymia. I voś harać
Šlachoŭ junackich kalainy,
Ź jakich pajšoŭ ja vandravać.
 
Haryć dalokaja chacinka
Pad zasieńniu cianistych dreŭ
Dzie nieznajomuju dziaŭčynku
Ci muzu ŭpieršyniu sustreŭ.
 
Dy raptam skrucha aharnuła:
Pašto, niaŭdziačny, ich spałiŭ?
Ci nie jany maim prytułkam
U nočy zmročnyja byłi?
 
Ci nie jany ŭ ciažkoj patrebie,
U biesprytulnyja hady
Byłi majoj skarynkaj chleba,
Hłytkom kryničnaje vady?
 
1947
 
 
 
 
Maskva
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Kamsamołu Biełarusi
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Voś daroha dalniaja
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Dziciačy dom
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Dva łisty
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Majski doždž
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Lon
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Janku Kupału
Paśla taho jak ty pakinuŭ
Kraj niezabyŭny i siabroŭ,
Tryvožać dumy biezupynna,
Viaduć u tvoj muzej – damoŭ.
 
Jak byccam tam ciapier žyvieš ty,
Jak byccam nieviadoma mnie,
Što pieśni ŭsie svaje da rešty
Addaŭ ty rodnaj staranie,
 
Što, idučy žyćcia šlachami,
Nad sinim Sožam, nad Dźvinoj,
Ja nad biaźmiežnymi palami
Pačuju ŭsiudy hołas tvoj.
 
Dy vabić nas prytułak ciesny
Miž suveniraŭ darahich,
Dzie spačyvajuć z recham pieśni –
Staronki nieśmiarotnych knih.
 
Mo ŭ ich adkaz chaču znajści ja
Na ŭsie pytańni, čaradziej.
Jakija travy palavyja
Źbiraŭ ty čaravać ludziej?
 
Ź jakich viasiołak, błiskavicaŭ,
I farbaŭ nieba, i ziamłi
Tvaryŭ ty słovy-zaranicy,
Kab viečnymi jany ćviłi?
 
I čuju, ty, bajan, havoryš:
– Pieračytajcie knihi, – tam
Ja pakazaŭ šlachi i zory,
Ja ŭsio skazaŭ maim synam.
 
1947
 
 
 
 
Biełdres
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Džuljeta
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Pamiaci tav. Taŭłaja
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Hranica
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
U haradskim sadzie
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Śviata
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Na stadyjonie
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Tak
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Pni kala darohi
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Hety było, kamisar...
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
U partyzanskim lesie
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Naša vosień
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Pasłańnie za miažu
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Pionierski halštuk
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
*  *  *
Hlań! Adlataje apošni
Łist załacistaha klona
Praz apuścieŭšyja požni
Z poźnim viatroŭ pierazvonam.
 
My tak, biaz bolu, nia ŭmiełi
I nie patrapiłi b hetak
Mirna, jak łist aniamieły,
Kinuć svoj rodny paletak,
 
Kinuć znajomyja požni,
Dzie pralataje siahońnia
Ź vietram asieńnim apošni
Łist załacistaha klona.
 
1947
 
 
 
 
Śnieh
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
U štorm
Niechta kryčyć mnie,
Što łodki pryviazyvać treba,
Chutčej uciakać z uźbiarežža,
Pakul nie razhnievaŭsia štorm.
Chvałi ŭźniałisia
I sonca viačerniaje ź nieba
Zmyłi i kinułi ŭ mora,
U rokat, u hrom.
 
Noč nastupiła.
A ja ŭsio ŭhladaŭsia ŭ prastory,
Pakul štarmavaja
Nia ŭdaryła chvala ŭ barkas,
Pakul mnie nia ŭpałi na vusny
Salonyja zory,
Pakul nie patonułi ŭ chvalach
Ahni majaka.
 
Pakul nie pačuŭ ja,
Što niedzie ty pieśniu śpiavaješ
Pad ciahłaj sasnoju,
Na bierazie Niomna krutym,
Choć hory stajałi,
Siabroŭka maja darahaja,
Choć mora šumieła
Miž sercam maim i tvaim.
 
1947
 
 
 
 
Raźłiŭ
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Praŭdzivaje słova
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Nad Prapiaćciu
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Zabastoŭka ŭ Marsiełi
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Dobraj ranicy
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Žaŭruk
Daručyłi žaŭruku
Śviet budzić na zołaku.
Nu i žaŭruk!
 
Jon padśniežnikam lasnym
Zahadaŭ bić u zvany.
Nu i žaŭruk!
 
Maładym sadam – kvitnieć,
A kryničańcy – źvinieć.
Nu i žaŭruk!
 
Na hustych łistach małin
Bujny rosy zapałiŭ.
Nu i žaŭruk!
 
Kłiknuŭ u siale narod:
– Ustavajcie, sonca ŭschod! –
Nu i žaŭruk!
 
I vitajuć ptuški ŭsie,
Što viasna ŭ takoj krasie.
Nu i žaŭruk!
 
1947
 
 
 
 
Družba
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Na daŭhinaŭskim haścincy
Na daŭhinaŭskim haścincy niepahoda, –
Hrajuć vietru ašalełyja smyki.
Doždž siače ŭ paloch zahrazłyja padvody,
U karčmu syšłisia hrecca mužyki.
 
Smałakury z-pad Kryvičaŭ i Smurhonaŭ
Žabraki i miestačkovyja majstry,
Rybaki ź sialavaj miadzielskaj salonaj,
Kuranieckija z pałivaj hančary.
 
Ale niešta u karčmie siahońnia hłucha,
Nie čuvać hamonki-šumu za stałom,
Niedapitaja pakinuta sivucha,
I nichto nia lezie ŭ sprečku z karčmarom.
 
Tolki čutna, jak haryć stryžeń-asmałak,
Stohnie viećcie kala vokan, kala bram
Dy ŭ karčmie, u cišyni junak Kupała
Sam čytaje pieśni-vieršy mužykam.
 
Chto jon hetki, ŭ šeraj śvitcy damatkanaj?
Jak advažyŭsia pisać na movie ich?
Skul jon viedaje u ichnim sercy rany?
Jak padsłuchaŭ dumy skrytyja žyvych?
 
Tolki ŭsie u pieśni čujuć hrom praklaćcia
Na niavolu, na mahnataŭ, na cara,
Čujuć, što daŭno para im ludźmi zvacca,
Viekavyja puty razryvać para...
 
I takim ahniom pałała heta słova,
Vieraj ŭ budučyniu, što zdałosia nat,
Byccam sonca azaryła zrub sasnovy,
Noč za voknami, daždžłivy łistapad.
 
Kažuć, što paśla sialanie buntavałi,
Nad pałacami kłubiŭsia čorny dym
Niedaloka toj karčmy, dzie byŭ Kupała,
Na daŭhinaŭskim haścincy viekavym.
 
1947
 
 
 
 
Salut
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
U čystym połi
U čystym połi dymna, pylna,
Chto jedzie tam?
Hladzić na šlach matula pilna.
Chto jedzie tam?
 
Kazak i koń niby znajomy.
Chto jedzie tam?
I raptam stała joj viadoma,
Chto jedzie tam.
 
Sustreć pabiehła da haścinca.
Chto jedzie tam?
Jak sercu matki pamyłicca,
Chto jechaŭ tam!
 
1948
 
 
 
 
Ahni Maskvy
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca
2009–2020. Biełaruś, Miensk.