RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki      Haścioŭnia      Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Natalla Arsieńnieva
Daviedka
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Pad sinim niebam
 
Vieršy 1921-1925 h.
 
 
Pad sinim niebam
 
*** Sonca viaśnianaje ŭ zołacie kosaŭ...
 
I
Rodny kraj

 
 
Rodny kraj
 
Krynica
 
Praleski
 
Vasilki
 
Letucieńni
 
Pieśnia
 
II
Abrazki

 
 
Viasna
 
*** Śvietła, spakojna, lohka biaz konca...
 
Krasavik
 
Maj
 
Noč
 
Na sienažaci
 
Uletku
 
U lesie
 
Viačorny abrazok
 
*** Viečar nieba chvarbuje ŭ haračyja tony...
 
Raźvitańnie
 
Pierad nočaj
 
Nočka
 
Les šumieŭ
 
Žoŭtyja klony
 
Vosień
 
Syplucca z klonaŭ łisty
 
*** U niebie pałajuć čyrvonyja chmary...
 
Vosień u Vilni
 
Cicha płyŭ miesiac
 
Zimovy ranak
 
Śniažynki
 
Śnieh padaŭ
 
Kałi noč zapanuje
 
III
Žyćciovaje

 
 
Meta žyćcia
 
Žyćcio
 
Ščaście
 
Niedasiažnaje
 
Čamu...
 
Kałi ludzi pakryŭdziać ciabie
 
*** Vyjdzi ŭnočy u čystaje pole...
 
Na matyŭ chaŭturnaha maršu
 
Ty spytajsia
 
Pytańnie
 
Bieskaniečnaje.... Naśladavańnie
 
IV
Nastroi j latucieńni

 
 
Uviečary
 
Zavieć mianie...
 
*** Śvietły dzień daharaje nad sumnaj ziamloju...
 
Lublu ja sonca załatoje
 
Viasnoju
 
*** Kałi u sercy sum cichi ŭspłyvaje...
 
Šepty nočy
 
U sercy niama bolej pieśniaŭ viaśnie...
 
*** Niedavierčyva noč padychodzić...
 
Vosień
 
Uviečary
 
*** Ja išła... Nada mnoj razharaŭsia uzor...
 
Unačy
 
U klasie
 
Tolki ŭčora
 
Kałychanka
 
Adyjdzi-ž ty, hora...
 
*** Nočkaj siahońnia mnie ŭ samyja vočy...
 
U klasie
 
Nočy j dumki
 
*** Ja lublu pieśni vietra u połi...
 
Pamiaci Jadvihina Š.
 
V
Začaravany kut
(z krynicy narodnaj)

 
 
Začaravany kut
 
Bałotnica
 
Lasun
 
Viasielle
 
Zorka. Paema
 
Ščaście. Paema
 
Sny. Paema
 
Try braty. Paema
 
Lebiadzinaje voziera. Paema
Synom maim – Jarasłavu i Ŭładzimieru knižku hetu paśviačaju.
Aŭtar
Ins hohe Meer werd  
ich hinaus geniesen...
Goethe «Faust»*#U biazdońnie mora
ja z žyćcia vychodžu...
 
Pad sinim niebam
Ad złych, niavietłych pieśniaŭ hora,
ad zmoraŭ šeraje ziamłi
u nieba siniu, ŭ nieba mora
ty zrok prystały padymi.
U sinim niebie niama raspačy
hłuchoj, što hasić pavołi ŭsio,
pad sinim niebam usio inačaj –
zdajecca śvietłym, jak sny, žyćcio,
Takim niaznanym, dziŭnym, uźlotnym,
žyćciom-natchnieńniem biaź śloz, turbot.
U siniach nieba nieśmiarotnych
biaskoncym śvietam spłyvie hod.
Dyk hej u nieba, u kraj biaź ścieniaŭ,
Ad zła, niazbyŭnaha ŭ žyćci,
na biełych kryłach letucieńnia,
Piaśniar,
                    pa słova-čar laci!
 
1920
 
 
 
 
*  *  *
Sonca viaśnianaje ŭ zołacie kosaŭ,
srebnyja vierby na plosach bialosych,
vosieni zyrka-čyrvonaj pažary,
nočnyja zvody i nočnyja čary,
 
serca razvahi i serca paryvy,
pieśni, što ŭletku spłyvajuć na nivy,
płač lesuna, siń vazior lebiadzinych,
žachi hłuchoje paŭnočnaj hadziny,
 
dołi pakora i z dolaj zmahańnie,
rodnaj staronki cichoje kachańnie, –
ŭsio, što u dumkach niaścišnych piaje, –
                            vieršy maje.
 
1925
 
 
 
 
I
RODNY KRAJ
Rodny kraj
Sonca zachodzić... Na viežach klaštornych
skroź zaharajucca tysiačy zornych
              zyrka-čyrvonych ahnioŭ...
Choraša... Serca ž mižvolna imkniecca
ŭ kraj, što jašče charašejšym zdajecca,
              rodny, najlepšy z krajoŭ.
Tam... Tam usio byccam tak, a inačaj
chvalaj u serca łijecca haračaj,
              tam... Tam usio mnie milej:
siniaje, siniaje nieba biaskonca,
ščyra viasiołaje, jasnaje sonca,
              daleč biaźmiežnych palej.
Tam, tam u hožyja, ciopłyja ranki
pieśniaju srebnaj vitajuć žaŭranki
              pieršyja probłiski dnia,
pieśniaju budziać cichija łahčyny,
dzie jašče pasmam hustym, ciomna-sinim
              sonna kałyšacca jmhła.
Sonca rasu tam uśmieškaju sušyć,
viecier tam kraski kałyša, varušyć,
              chvalaj płyvie pa łuhoch,
chvojek zialonych šumiać vierchaviny,
ŭ žachu adviečnym trapiečuć asiny
              ŭ zmročnych, huščarnych baroch.
Viosny tam... Pieščy niaśmiełyja sonca
budziać žyćcio pakrysie u staroncy,
              robicca nieba siniej,
viecier krynicaj pad niebam pluskoča,
niešta ziamłi viesnavoje šapoča,
              zvonić, piaje ŭ łahčynje.
Lety tam... Chvałi pa žycie łunajuć,
koler zialony na srebny mianiajuć,
              srebny na sini, sivy...
Ściežkaj vuzkoj u žytoch zabłudzicca –
zołatam možna nakrycca, załicca:
              žyta – vyšej hałavy.
Vosień tam... Postaci žoŭtych biarozaŭ,
łist, parudzieły ad pieršych marozaŭ,
              skroź pad nahami šumić,
płavaje ź lohkaju chvalaju vietru,
srebram błiščyć u prazrystym pavietry
              nić, pavučynaja nić...
Zimy tam... Pieśni dzikija zaviei,
nočy hłuchija, u niebie łilei –
              kraski ściudzionyja zor,
bor, što prybrany u śniežnyja šaty,
vysicca pyšny, mahutny, bahaty,
              topčačy ścieniaŭ uzor...
Vioski tam... Moch, sałamianyja strechi,
čyrvań rabin u sadku dla paciechi,
              studnia z daŭhim žuraŭlom,
kust niedaćviłaj, apałaj paŭrožy,
kryž učarnieły ŭ kancy razdarožžy,
              dach ad daždžu nad kryžom.
Viečaram travieńskim tut, na rastani,
ludzi piajuć, admaŭlajuć łitańni,
              klenčać na ciopłaj ziamłi...
Klenčać, a sonca za vioskaj źnikaje,
nitkaj hustoj, załatoj padtykaje
              kryž, i ludziej, i pałi...
Vieraj mahutnaju, śvietłaju siłaju
vieje nad hetaj hramadkaj pachiłaju,
              nadzić pryhožaściaj maj...
Navat adzin abrazok hetki ŭ połi –
j serca ciabie nie zabudzie nikołi,
              rodny moj kraj!
 
1924, Chełmna.
 
 
 
 
Krynica
Za niŭjami, bałatami,
za chvajovymi barami
jość prazrystaja krynica.
Ŭsie atruty, ŭsie pakuty
z serca ludskaha, by puty,
źnimie dziŭnaja vadzica.
Lečyć cieła, što zbaleła,
i dušu, kałi zmarnieła,
vieru, moc łije u hrudzi.
Voś hadami z kałitami
da jaje j bryduć łahami
horam hnoblenyja ludzi.
Tolki ž horkaja daroha
da jaje... Ludskim niaboham
hetym – śmiełaści dy siły
nie dastała... Z paŭdarohi
inšych puščy i razłohi
zaviarnułi... Tych vuń źbiłi
z noh ci hora, ci turboty,
ci mo ślozy adzinoty.
Znoŭ ža hetyja zhubiłi
vieru ŭ dolu, ŭ svaje siły,
ŭ siłu dziŭnaje krynicy.
A biaź viery – stoj dzień ceły,
nie, nia daść zdaroŭja ciełu
žyćciadajnaja vadzica.
Dy nialohka i daloka
navat ź vieraju hłybokaj
dašukacca toj palany,
dzie zialonaju łahčynaj
mknie udaleč ručaina,
hoić serca, hoić rany
nad vadoju nad žyvoju,
dzie kivajuć hałavoju
siniavatyja viarbiny,
dzie na słovy ludskaj movy
śviežy, soniečny, by novy,
hraje bor na ŭsie hałiny!
Tut u cišy ŭbohi, chvory,
pazabyŭšy kryŭdy j hora,
nieŭzabavie schamianiecca.
Siły – daść jamu krynica,
vieru – sonca, što iskrycca,
śmiełaść – nieba, što śmiajecca.
Dzień śpiaje pra ščaście z volaj,
noč spaŭje cichoj patolaj,
zamiryć z žyćciom niamiłym...
Hlanie ŭ nieba – j znoŭ paŭstanie
na niaroŭnaje zmahańnie
vierny syn ziamielki ščyraj!
 
1921
 
 
 
 
Praleski
Miłyja, miłyja sinija kvietki,
śvietłaj viasny ulubionyja dzietki!
Kvietak jość šmat, što za vas pryhažej,
tolki, praleski, vy sercu błižej...
 
Hlanu ja ŭ vašyja sinija vočki –
i byccam baču hajki i lasočki,
dzie z-pad śniahoŭ pazirajecie vy,
miłyja dzieci viasny!
 
Tolki zirnu ja na vašyja kraski,
ŭspomniu viasnovyja ščyryja łaski,
łaski i sonca j niabios,
pieśni, što vietryk prynios
ź jasnych paloŭ, dzie ziamla absychaje,
sonca dzie z rańnia da nočki hulaje.
 
Vašyja vočki ŭ sabie adbivajuć
siniaje nieba i chmarki, što tajuć,
budzicie cichi, rodny mnie sum,
niby u lesie viaśniany toj šum,
budzicie siły, što ŭzimku dramałi,
budzicie dumki, što skutyja spałi,
budzicie šepty nadziej,
što mnie za ŭsio saładziej...
 
Poŭnyja rožavaj mhły pieraleski
vas hadavałi, krasuni-praleski,
nieba vas pieścić, vam soniejka šle
zołata kos, pacałunki niasie
vietryk vam vieśni... vas lubić viasna,
vas pa lasoch rassypaje jana.
 
Vy uściłajecie ściežku viaśnie,
vy jaje symbal, adznaka jaje...
Mo vy tamu mnie za ŭsio j saładziej,
dzieci viaśnianych nadziej?
 
1921
 
 
 
 
Vasilki
U žytoch raśćviłi, raśćviłi vasilki...
Na prastorach šyrokich, nia našych paloŭ,
miž maŭkłivych, zialonych jašče kałasoŭ,
na čužackaj ziamłi raśćviłi.
 
Raśćviłi, pa uzhorkach piasčanych biahuć...
A ŭnizie, pad haroj, zielaniejuć klany,
asypajucca jabłyny – ślozy viasny,
i ćvituć vasilki i ŭ łahu.
 
Kraski lubyja, pamiatki inšych pałos,
biełych dzičak na miežach, ściažynak-šlachoŭ,
kraski – pamiatki pieśni zvankich žaŭrukoŭ
pad pavietkaju sinich niabios...
 
Tam, u rodnych paloch, vy nia hetak ćviłi,
hetki sum nie imhłiŭsia u vašych vačoch,
hetak chutka vaš stan nie chinuŭsia, nia soch,
kraski rodnaj, dalokaj ziamłi!
 
24.XII.1924.
 
 
 
 
Letucieńni

Dzie ŭ čužynie budzie sad tak hadavany,
Dzie taki tam choram važna zbudavany,
Što mnie zamianiłi b chatu i biarozki,
Chatu i biarozki biełaruskaj vioski?
#Ja. Kupała

 
Časam, jak tolki zaplušču ja vočy,
baču ja kraj toj, dzie mora pluskoča,
              baču ja farby paŭdnia.
 
Baču ja mora duchmianaje kvietak,
biełyja drevy, pryhoža ŭsio hetak
              ŭ łaskach haračaha dnia.
 
Baču niabiosnyja sinija dałi,
ŭzory, što zornyja nočy satkałi
              z kroz, uspaminaŭ, nadziej...
 
Heta – kraina maich naradzinaŭ,
taja, što śnicca mnie nočnaj časinaj,
              praŭda, radziej a radziej.
 
Tolki čamu ž majo serca nia jrviecca
ŭ tuju krainu, čamu jano bjecca
              cicha, spakojna zusim?
 
Musić, čužyja paŭdzionnyja čary –
novy abraz – heny, kołišni, stary,
              vycisnuŭ ŭ sercy maim.
 
Našaha kvołaha siniaha nieba,
našych pałosak niaśpiełaha chleba 
              siańnia adnych ja chaču.
 
Sum našych srebram razzoranych nočaŭ,
rečki, što ŭ łozach zialonych pluskočuć, –
              tolki jany uvačču.
 
Ci ž mnie zamienić błakitnaje mora,
ci ž mnie zamieniać niaŭsiažnyja hory,
              zoraŭ paŭdnia kałaśsio –
 
našaje ćmianaje sonca cichoje,
lubaje dumkam i sercu ŭviasnoju,
              lubaje mnie nad usio?
 
Nie, bo la śvietłaha siniaha mora
viečna ab radaści chvałi havorać,
              tam ad jaje nie ŭciačy,
 
bo tam biaz pracy, a rodziać ziarniaty,
bo tam čužoje nam viečnaje śviata,
              tamaka serca maŭčyć.
 
Tut ža ž, u nas, pa hajkoch, pieraleskach
pośla zimy zaćvitajuć praleski,
              ściužu źmianiaje viasna.
 
Tut paśla hora žyćcia šlach śviatleje,
tut paśla śloz raśćvitajuć nadziei
              tut i u sercy viasna!
 
1920
 
 
 
 
Pieśnia
Pa vuzkich pałoskach, pa nivach
Lacić jana ŭ sumnuju dal,
I čutny ŭ jaje pierałivach
Zaŭsiody – ci smutak, ci žal.
 
Nia šepčuć ŭ zadumie biarozy,
Nia žałicca rečcy čarot –
Nie, heta adviečnyja ślozy
Svaje vyłivaje narod.
 
Nia chiłicca ŭ połi kałina,
Vitajučyś ź jasnaj zaroj –
Nie, heta haruje dziaŭčyna
Nad dolaj harotnaj svajoj.
 
Nia vietry u połi šyrokim
Panura i hłucha šumiać –
Nie, žniej heta horam hłybokim
Ciahučyja pieśni źviniać.
 
Vidać, što harotna ich dola,
Što šmat u ich žyćci kłapot,
Bo ŭ pieśniach niačutna nikołi
Viasiołych ci radasnych not...
 
1921
 
 
 
 
II
ABRAZKI
Viasna
Z kažnaj chmarki ŭ niebie prazrystym,
z kažnaj łužynki śvietłaj i čystaj
              uśmichajecca jasna viasna!
 
Nadziać siniaj niabiosnyja dałi,
ručai zvon i hrukat uźniałi,
              zapraŭdy, nadychodzić viasna!
 
Śnieh lažyć jašče koŭdraj vaŭnianaj
pad uzhorkam, a viecier viaśniany
              ŭžo prymčaŭsia ni zhetul, ni stul,
 
absychajuć u sadzie ściažyny,
i nabrakłyja jabłyn hałiny
              prahna jrvucca da sonca kasul.
 
Serca bjecca tryvožna, niaroŭna,
mnie i sumna, j viasioła-čaroŭna,
              vusny cicha šapočuć: «Viasna...»
 
Niedzie radaści dziŭnaj padziecca,
ŭsio siahońnia zrabiła b, zdajecca,
              bo papraŭdzie na śviecie viasna!
 
1921, Vilnia.
 
 
 
 
*  *  *

Paśviačajecca maim tava-
ryškam Ole, Łidcy i Hałi.


 
Śvietła, spakojna, lohka biaz konca,
Hreje i łaščyć viasieńniaje sonca.
Sinija dałi ŭ imhle niahustoj,
Les prad vačmi vyrastaje ścianoj.
Śnieh miž kustami, miž pniami bialeje,
Vietryk viasieńni, žartujučy, vieje
Z pola, dzie husta čarnieje ziamla,
Z pola, dzie siońnia panuje viasna.
Tam, dzie z błakitam źłivajucca dałi,
Hory pałoskaju siniaju ŭstałi,
Miesta tam niedzie, miž hor zalahło,
Ŭ dymcy chavaje svajo charastvo.
Zvoniać u Vilni ledź čutna i huki
Serca čapajuć znajomaju mukaj.
Cicha... a tut, pamiž sosnaŭ starych,
Ŭjecca daroha da jełak hustych,
Ŭjecca, źnikaje, iznoŭ vybiahaje,
Pole i śnieh u kustoch ahibaje,
Ŭjecca łahčynkaj, dzie cieni lažać,
Sosny dzie ŭ siniaje nieba hladziać.
Cicha, ŭsio cicha... Zapluščyŭšy vočy,
Tut-by, na soncy, siadzieła da nočy,
Tvar pryłažyła-b da ciopłaj ziamłicy,
Słuchała-b hrukat viasieńni krynicy,
Słuchała-b toje, što vietryk piaje,
Ŭsio, što havoryć dušy ab viaśnie...
Śvietła, spakojna, lohka biaz konca,
Hreje j łaskaje viasieńniaje sonca!
 
1921 h.
 
 
 
 
Krasavik

Maksimu Hareckamu

 
Nieba siniaje, siniaje, siniaje...
Ani miežaŭ u im, ani dna.
Na ziamłi ž pryhažuniaj-kniahiniaju
paziraje mnie ŭ vočy viasna.
Łaźniaki srebnym pucham akryłisia,
viecier pył pa-nad imi miacie,
tut – praleski ŭ raŭku zataiłisia,
siracinaj fijałka ćvicie,
tam – žaŭciejuć vianočki viasnovyja
krasak niejkich niaznanych jašče,
tam – iznoŭ – załatyja, łiłovyja...
Ź ich viasna dyvany svaje tče.
Jak tut cicha, ni hułu, ni homanu,
pačynaje nat sum zasynać,
dy dušoju žyvoju, niastomnaju
čuju ŭsio ž ja, što ŭsiudy viasna.
I ničoha mnie ŭžo nie žadajecca,
ni kachańnia, ni śvietłych minut,
u dušy majoj štości zryvajecca,
što niaŭznak adćvitaje, a tut –
tut fijałki ćvituć ciomna-sinija,
siejuć vodar sałodki viasny,
što brydzie pryhažuniaj-kniahiniaju,
rassypaje viasnovyja sny.
 
22.IV.1921.
 
 
 
 
Maj
Ablaciełi višni... Pahuściełi klony,
zašumieŭ, by ŭletku, śviežy, novy haj,
pralacieŭ niačutna krasavik zialony,
na ziamłi panuje śvietła-pyšny maj.
Pasinieła j nieba... Łaskaj załatoju
załivaje sonca pole i mianie.
Pasmaju sivoju prosta prada mnoju
tajuć plamy-hory niedzie ŭ tumanie.
Sonca ščyra hreje. Choraša u połi,
zaćvitajuć kraski miž travy hustoj.
Čuju ŭsioj dušoju, što ja znoŭ na vołi,
što uznoŭ u sercy – viesnavy nastroj!
Ścień nakłaŭsia sini ad biarozaŭ tonkich
na dyvan, załity załatym śviatłom.
U krasie kałinaŭ, u łistkoch ramonkaŭ
śvieciacca rasinki, z maładym łiściom
vietryčak žartuje, a ŭhary, ŭ niabiosach
biełyja chmaryny zaplatajuć sieć.
Pad haroj pałoski maładych kałośsiaŭ
zyrka zielaniejuć... Chočacca hladzieć,
zahladać biaskonca u błakit prazrysty,
ab ničym nia dumać, tolki śnić a śnić,
śnić ab sinim niebie, hetkim čystym-čystym,
i ab soncy j ščaści, što mnie značać dni.
 
1921, Vilnia.
 
 
 
 
Noč
Zahaśłi apošnija kosy
karotkaj majovaj zary.
I čystyja zory, jak rosy,
jak ślozy, zaźziałi ŭhary.
Rastajałi lohkija chmary,
i stałasia nieba – biaz dna.
Spaviŭšy imhłoju abšary,
tam noč panavała adna.
Akryŭšysia chustkaj tumanaŭ,
stupiła jana na ziamlu,
nad śvietam, pasnułym da rana,
raskinuła ŭładu svaju:
splała siniavatyja ścieni
miž ciomnych klanovych kamloŭ,
i miesiaca kosy-pramieńni
sypnuła u ciemru paloŭ.
Zbudziła znoŭ nočnyja zmovy,
šept-šelech hustoje travy,
ŭźniała z žabim choram razmovy,
zapłakała ŭ płačy savy.
Da serca ludskoha pavołi
vužakaj śłizkoj padpaŭzła,
staryja, zabytyja bołi
z pradońnia uznoŭ uźniała.
Zbudziła ŭ adnych, nie inačaj,
jak važkaj kranuŭšy rukoj,
najhoršaje piekła raspačy,
a ŭ inšych – dziŭny supakoj.
 
1925, Chełmna.
 
 
 
 
Na sienažaci
Kosy źviniać... Śpieŭna ŭznosiacca zyki,
poŭniać žyćciom žaŭtaćviet-sienažać
majstry dziŭnyja ź niaznanych muzykaŭ,
                            kosy źviniać...
 
Kmiena pach ciahnie pa mokrych prakosach,
vodaryć sienam u puchkich kapach!
Dychaje pole u soncavych kosach,
                            kmienu jdzie pach...
 
Pieśniu žanki zapiajałi niaśmieła,
i – zvonić usia sienažać,
z hukami – ŭdaleč, zdajecca b, lacieła...
                            Kosy źviniać...
 
1925, Dory.
 
 
 
 
Uletku
Žamčužnaj mhłoju chmarki abviazałi
          Niabiosy, sonca puć.
 
Pa załatych žytoch siarebranyja chvałi
          Płyvuć, płyvuć, płyvuć...
 
Jaki prastor kruhom! Biaź bierahu, biaz kraju
          Kałyšucca žyta!
 
Ŭ ružovym połymi viatrany dzień zharaje, –
          Jak ciopła, lubata...
 
Šmatfarbnym dyvanom, krasoj-viasnoj satkanym
          Łažycca sienažać.
 
I ŭ dzień, i na zary, i ŭviečary, i zrana
          Tam žaŭranki źviniać.
 
I zvonki ich pryzyŭ, i lohkija ŭzdychańni
          Krasujučych palej, –
 
Niasucca da niabios małitvaj dziakavańnia
          Vyšej, vyšej, vyšej...
 
1925.
 
 
 
 
U lesie
500
F. K.

 
Les vitaŭ nas niačutnymi słovami,
nam śmiajałasia nieba prazrystaje,
a nad nami, ŭhary nad dubrovaju,
chmarki tajałi, lohkija, čystyja.
Pa uzhorkach, pa travach ukviečanych
kosy sonca nizkoha tulałisia,
u aŭsoch zapyniałisia niečaha,
adpłyvałi, iź cieniem źłivałisia...
Štoś šaścieŭ les... Dubrovaj zialonaju
słaŭ iź vietram nam šelechi zvodnyja,
i zdavałasia dziŭna znajomaju
mova ich, i čužaja, i rodnaja...
 
1921, Vilnia.
 
 
 
 
Viačorny abrazok
Źmiarkańnie...
Ź jasnaha błakitu
źnikajuć farby, błiski dnia,
i čystym zołatam załita
cichich paloŭ dalečynia.
 
Istužkaj ściežka ŭjecca ŭ žycie,
źbiahaje ŭniz, paŭzie vyšej,
praz ručajoŭ stalovych nici
biažyć kudyś dalej, dalej...
 
Na ŭzhorku młyn-viatrak laniva
kryłami časam uzmachnie,
i statak hałuboŭ pužłiva
z-pad dachu ŭ nieba-vyš pamknie...
 
Latuć, kupajucca ŭ pavietry,
źnikajuć, kruciacca uznoŭ
łisty, što ŭvosień nosiać vietry,
                          a zachad ich farbuje ŭ kroŭ.
 
1924
 
 
 
 
*  *  *
Viečar nieba chvarbuje ŭ haračyja tony,
Čystym zołatam husta załocić rabiny, –
I zdajecca pavietra hustym i zialonym,
Jak vada u vaziorach, zialonych ad ciny.
 
Hasnuć kosy na viežach hotyckich kaściołaŭ,
I, źnižajučyś, škły zapalajuć ahniami.
Zory – vočy małych zasmučonych aniołaŭ, –
Mihaciacca u chmarach, parvanych nad nami.
 
Čas tajomny, nia noč i nia dzień, kałi cieni,
Cieni nočy źłivajucca z kosami sonca,
Kałi chočacca raptam ustać na kaleni
I stajać tak biaz ruchu, maŭkłiva, biaz konca...
 
Ŭ hety čas adžyvaje u dumkach staroje,
Ŭspaminajucca daŭnyja serca chvaroby...
I tak lohka dušoju – viačerniaj paroju –
Zrazumieci suśvietnyja sumy j žałoby!..
 
1923.
 
 
 
 
Raźvitańnie
Tonkaj mhłoj abviazałisia sinija dałi,
sinija-sinija dałi na ŭźmiežžy niabios.
Pa žytoch raspłyłisia viatranyja chvałi,
vietru płaŭnyja chvałi, što viečar prynios...
 
I pavołi, pavołi čyrvonym pažaram
zaniałosia čyrvonym pažaram usio:
i žyty, i klanoŭ vierchaviny, i chmary,
j nat budzionnaje, šeraje ŭ šerym, žyćcio.
 
Dzień kanaŭ ź niedavierłivaj, kvołaj uśmieškaj,
z prykraj, horkaj uśmieškaju chvorych ludzioŭ,
i źviniełi jamu raźvitańnie uźmiežkam
zielankavyja koniki – dzieci paloŭ.
 
Raźvitańnie z žyćciom, raźvitańnie navieki,
raźvitańnie navieki z žyćciovaj manoj,
kałi čornaja noč mocna ściśnie pavieki,
mocna ściśnie pavieki nad ścierpłaj ziamloj...
 
1924, Chełmna.
 
 
 
 
Pierad nočaj
Ciamnieje zachod nad pałoskaju boru
daloka... daloka... Nad samaju ž skroniaj
šapočuć hałiny raśćviłaje łipy,
što ćviet załaty dołu syple i syple.
Uspychnułi pieršyja zory ŭ pradońni
nad ciomnaj, dalokaj pałoskaju boru.
I noč aharnuła śviet siniaj tuhoju,
i ścichłi ŭ toj sini apošnija huki...
Dy dumkam, chacieńniam – niama supakoju,
płyvuć jany, dumki, jak chvałi rakoju,
až chočacca vyciahnuć, vykinuć ruki
u noč, što nakryła śviet siniaj tuhoju...
 
1922, Vilnia.
 
 
 
 
Nočka
Nočka cichaja, rasistaja
Jšła nad palami-łahčynami.
Zory pałiła prazrystyja
Ŭ niebie, pamiž abłačynami.
 
Kidała kroplami rosnymi
Ŭprava, uleva, ŭharu.
Pachami mlaŭkimi, młosnymi
Dychała ŭ sonnym baru.
 
Čuć varušyłi hałinami
Łipy, krasoj absypanyja.
Ŭ šelachu travaŭ z travinami
Čułisia huki niaznanyja...
 
Nad bałatami biazdonnymi
Źziałi ahni dzie-nidzie,       
Mlełi struchlełyja, sonnyja
Ivy ŭ łipkim tumanie...
 
Nočka, tvajmi heta čarami,
Nočka, tvajmi heta dzivami
Zbudžany zory miž chmarami,
Splecieny mhły pa-nad nivami...
 
Ty heta, viečna čaroŭnaja,
Ŭ sonnaje serca ŭvajšła –
Dumki maje nievymoŭnyja
Ŭsie zrazunieła, znajšła...
 
1925
 
 
 
 
Les šumieŭ
Les šumieŭ... Ledźvie čutnymi hukami
homan sosnaŭ vysokich spłyvaŭ.
Viecier dziŭna-pryhožymi zhukami
novy šept, novy śpieŭ vykłikaŭ.
 
Miž kamlami chvainaŭ čyrvonymi
źziaŭ kryvavy asieńni zachod.
Dalačyniami nieba pradonnymi
vypłyvaŭ biełych zor karahod.
 
A miž imi, z uśmieškaj chałodnaju,
ŭschodziŭ miesiac, prybrany ŭ imhłu.
Heny viečar malunkami rodnymi
vykłikaŭ niejki smutak, tuhu.
 
Smutak ros, kałychłivymi chvalami
płyŭ a płyŭ u dušu jon maju...
Tak tuman, nieabsiažnymi dalami,
załivaje uvosień ziamlu.
 
Vilnia, 1922.
 
 
 
 
Žoŭtyja klony
Žoŭtyja klony, u farbach asiny,
Hronki kryvavyja ŭ viećci rabiny,
Siniaje nieba... Ŭ načnyja časiny
              Doždž z daharajučych zor.
 
Ŭ travach pažoŭkłych błiskučyja nici —
Ludziam nikołi tančejšych nia źvici,
Astry astatnija ŭ sadzie – nia rvicie:
              Vosieni heta ubor.
 
Vosień, prybraŭšysia ŭ kroŭ i u sonca,
Ŭ zołata – łiście, ŭ žamčuh – vałakoncy,
Ź łiry svajej zdabyvaje biaskonca
              Strunaŭ hłuchi pierabor.
 
Raniać dušu ledźvie čutnyja huki –
Sami saboj apuskajucca ruki, –
Rodziać u sercy žalłivyja zhuki,
              Vosieni pieśniu-žalbu.
 
Rodzicca pieśnia i ŭ niebyt spłyvaje
Razam ź łistami, što klon abtrasaje,
Z soncam, što ŭ čyrvani dreŭ daharaje,
              Ź pieršaju kroplaj daždžu...
 
1922
 
 
 
 
Vosień
Jak nie lubić mnie vosień załatuju,
kałi praz vopratku asin hustuju
ton prabivajecca čyrvony, słaŭny ton,
i ŭ zołacie staić maŭkłivy pyšny klon?
 
Jak nie lubić mnie vosień załatuju,
kałi na nivu zžatuju, pustuju
łijecca unačy, jak małako, tuman
i pavučyńnie skroź na chmyźniaku palan.
 
Jak nie lubić mnie vosień załatuju,
jak nie lubić mnie častku hoda tuju,
kałi ja vieru ŭsim, kałi duša haryć
i chočacca tak viek,
                                      choć sumavać, a žyć...
 
1921, Vilnia.
 
 
 
 
Syplucca z klonaŭ łisty
Syplucca z klonaŭ łisty,
syplucca cicha, maŭkłiva,
kryjuć ziamlu i kusty
pražaju žoŭtaj, šaścivaj.
 
Syplecca sadu krasa,
kropłi daždžu, jak rasa,
źziajuć ściudzionaj pałivaj.
Vosień... dyk doždž i nia dziva.
 
Syplucca z klonaŭ łisty,
syplucca cicha, maŭkłiva,
kryjuć ziamlu i kusty
pražaju žoŭtaj, šaścivaj.
 
Serca i bjecca j bałić,
Płača pa niebie j ziamłi,
Tonie u sumach, sumłivach.
Vosień...
                    dyk sum i nia dziva...
 
8.IX.1922.
 
 
 
 
*  *  *
U niebie pałajuć čyrvonyja chmary.
Jak horkija mary, na nivy, papary
              kładucca viačornyja ścieni.
 
Ad pachaŭ haračych raka, bač, samleła,
niačutna, niaśmieła śviatło adlacieła,
              sploŭ miesiac pryvidnyja sieci.
 
Noč sonnyja drevy pryvabiła łaskaj,
tajomnaj, nianaskaj, niačutaju kazkaj
              apošnija ścišyła huki.
 
Zakinuŭ u dalečy viecier žalejku,
što chmaru-zładziejku budziła źniaciejku,
              adkinuŭ i ŭ viećci schavaŭsia.
 
Adna noč nad ciomnaj ziamloj varažyła,
sny-čary nasiła, hallo varušyła,
              i horka a dziŭna maŭčała.
 
Dy chto ž razhadaŭ jaje sumy-tryvohi –
huščary, razłohi ci miesiac dvurohi?
              Nie – kvołaje serca ludskoje!
 
1922
 
 
 
 
Vosień u Vilni
Klony apałi, i zołata j farby
kryjuć ziamlu darahim dyvanom.
Poŭnyja žmieni łistoŭ tych uziaŭ by,
vosieńskim sploŭ by ich pyšnym viankom.
Tajuć abłoki u niebie vysokim,
chvałi tumanu nad Vilniaj stajać.
Miesta miareścicca ŭnizie, daloka,
viežy kaściołaŭ u nieba hladziać,
cerkvaŭ błiščać załatyja hałovy,
ciomnymi plamami drevy lahłi,
siniaj pałoskaju bor nat chvajovy
ledźvie vidać za istužkaj Vialłi...
 
Čujucca, čujucca vosieni čary
ŭ farbach, u tonach łiścia i niabios,
lohkim dryžeńni klanoŭ u pahary,
śviežaści jldzistaj, što viecier prynios...
 
1921
 
 
 
 
Cicha płyŭ miesiac
Cicha płyŭ miesiac miž chmaraŭ prazrystych,
zory hublałi chałodnyja ślozy,
viecier zryvaŭsia miž klonaŭ biaźłistych,
viećcie kałyšačy hołych biarozaŭ.
 
Tajałi plamy tumannyja ścieniaŭ,
srebra śniahoŭ załivałi zimovych.
Śvietła było mnie ad biełych pramieńniaŭ,
ščasna było mnie ad dumak tych novych.
 
Niejkaja dziŭnaja siła ŭstavała
ŭ sercy, da siańnia pakorłiva-chvorym,
miesiac, zdajecca, rukoju b dastała,
zory b zryvała z padniebnaj prastory.
 
Dołi pajšła b palavać daloka
ja dla ziamłicy, što śpić biez praśvietu,
i raźłiła b, jak siahnuć moža voka,
ščaście nad biełym, aśniežanym śvietam.
 
1921, Vilnia.
 
 
 
 
Zimovy ranak
Urańni zimovaje sonca niaśmieła
Na rožavym niebie pryhoža ŭzyjšło.
Jak byccam čahości stydałaś jano,
Kałi ź niebiasoŭ na ziamielku hladzieła.
 
Pad hetym pahladam u biełych paloch,
Rassypaŭšyś, iskry ŭ śniahu zazijałi,
A volchi, dyk tyja u škło pazirałi
Zamierzšych staŭkoŭ, što schavany ŭ kustoch,
Na voknach vuzory vahniom zaihrałi, –
I ŭsio heta tolki ad sonca łučoŭ!
 
Ci ŭ žyćci nia hetak niaradasnych dnioŭ
Tryvohi pad sonca pahladam prapałi?
Ci praŭda, što płakać nia chocacca ŭžo,
Što serca sahreŭšy nadziejaj adnoju,
Ty cicha śmiaješsia z maroznaj zimoju,
Ź śniahami, što tvorać jaje pryhastvo?!
 
1921.
 
 
 
 
Śniažynki
Ech, kruciecieś, śniažynki, kruciecieś
Nad pakornaj, maŭkłivaj ziamloj.
Pryłaskajcie jaje, prytulecieś
Da paloŭ, ahalonych zimoj.
 
Les, šlachi, ručai, što ścichajuć,
Abviažecie parčoj śniehavoj,
Tolki hlańcie – usie vas čakajuć:
Nie šapočuć łisty miž saboj.
 
Nie hladzicca u łužynki sonca
I nia žalacca volchi jamu,
A z marozu harać vałakoncy
Pavučyńnia ŭ zacichšym haju.
 
Hlańcie, hlańcie, jak chvoi chinucca,
Jak markocien rad tonkich asin –
Tolki hroździ paroj zvaruchnucca
Sčyrvanieŭšych u sadzie rabin.
 
Nad lasami, nad cełaj ziamloju,
Ech, kruciecieś, śniažynki, bardžej!
Abahrejcie ich łaskaj svajoju,
Na dušy, moža, stanie lahčej...
 
1921.
 
 
 
 
Śnieh padaŭ
Śnieh padaŭ ź nieba iskrynkami zor...
Jon kryŭ ziamlu karunkaŭ dyvanami.
Ledź viecier šapacieŭ miž hołymi klanami
i znoŭ lacieŭ tudy, dzie śniŭ prastor,
 
dy pasam zubčastym sinieŭsia bor
nad aniamiełymi daŭno palami,
što skutyja lažałi marazami,
adpačyvajučy ad letnich zmor.
 
Adpačyvała ŭsio – i les, i pole,
i nieba hłybinia... Dy nie ludskaja dola.
Ludskaja dola bo – uściaž ciarpieć,
šukać čahoś ź niaŭtomnaju tuhoju,
hladzieć na kryŭdy, zło...
                                                            i letucieć
ab soładzi niaznanaj supakoju.
 
1924, Słonim.
 
 
 
 
Kałi noč zapanuje
Lubiać ludzi pryhožyja pieśni,
lubiać sumnyja huki žalejki,
jak pahodnyja dni napradvieśni,
jak razdolle, jak śpieŭ sałaviejki.
 
Lubiać kazki ab dziejach minułych,
ab žyćci svaich prodkaŭ svabodnych,
ab huščarnych baroŭ šumach-hułach,
ab pradonnaści rek mnahavodnych.
 
Lubiać pieśni ab słavie, ab dołi,
ab asiłkach viałikich, mahutnych,
ab bratoch, što kanałi ŭ niavołi,
ab časinach staronki pakutnych.
 
Nie było zapraŭdy mo ničoha,
mo i pieśni i kazki minučy, –
čuje serca ŭ ich huki byłoha,
a duša uzdychaje baluča.
 
Tyja ŭzdychi mo vietryk padchopić,
paniasie i raźvieje u połi...
A kałi jon skanaje pavołi,
kałi ŭ chmarach błisk sonca utopić
 
i tuman papaŭzie nad lasami,
nad asinaŭ siamjoj pałachłivaj,
nad zialonaj niaśpiełaju nivaj
darahimi, maŭlaŭ, pajasami,
 
kałi noč zapanuje usiudy,
kałi vypaŭzuć nočnyja čary,
duchi-ścieni ahornuć abšary,
sny splatucca, sny-mary i cudy,
 
kałi smutnyja nočnyja huki
pałijucca z-za chvalaŭ tumanu
na hłuchuju lasnuju palanu
i zamre ŭsio ad dziŭnaje muki,
 
jak žyćcio pryabierniecca kazkaj,
kałi z kazkaju serca źłijecca, –
mo staroje ŭ dušy strapianiecca
i pryvabić niaźviedanaj łaskaj?
 
Javaj stanucca hožyja pieśni,
javaj stanucca huki žalejki,
śvietłaj javaj, jak dni napradvieśni,
jak razdolle, jak śpieŭ sałaviejki.
 
1921
 
 
 
 
III
ŽYĆCIOVAJE
Meta žyćcia
Meta žyćcia,
                                kažuć ludzi biaź siły,
meta žyćcia – dačakacca mahiły.
Jak pražyvieš ty, sumlenna ci nie,
ci nia ŭsio roŭna, – bo śmierć nie minie.
Meta žyćcia,
                                kažuć poŭnyja siły,
z dolaj zmahacca da samaj mahiły,
viery nia tracić i strachu nia mieć,
śmieła bajcami pamierci, zhareć.
Meta žyćcia, jašče kažuć,
                                                              nia jrvacca
ŭ nieba, a tolki ziamłi pryhladacca.
Źviedać hrachi ŭsie, ŭsiaho sprabavać,
kab nia tak horka było pamirać.
Meta žyćcia, ŭrešcie kažuć,
                                                                    chavacca
z sercam ad smutku, ź ślazima nia znacca.
Dumki ab praŭdzie? Durnoje – i ŭsio!
Meta žyćcia – zachavać žyćcio!
 
1922, Słonim.
 
 
 
 
Žyćcio
Kłičuć viečaram zory ŭ suśvietu prastory...
Poŭny niejkaje zmory ci pryhnobleny, chvory –
                              nie idzie čałaviek...
 
Nočkaj miesiac varoža tak prynadna, pryhoža...
Hej, pasłuchaješ, moža, kinieš žyćcie, niaboža?
                              Nie, nia jdzie čałaviek...
 
Nie, nia jdzie, choć pavołi sercam rviecca da vołi,
štodnia nudzicca bolej – i žyvie mimavołi,
                              nieśviadoma amal,
 
Choć da samaha rańnia los jahony – zmahańnie,
sumavańnie pa ščaści ci pa dolu siahańnie,
                              nieakreśleny žal...
 
1923
 
 
 
 
Ščaście
Ščaście – jak sonca: maleńkaja chmarka
projdzie pa niebie cichim siarod dnia, –
sonca ŭžo śviecić tak žutła, niajarka,
momant – i sonca niama.
 
Ščaście – jak višniaŭ viaśnianyja kraski:
viecier pavieje, zapłača viasna, –
syplucca śnieham na doł jany hrazki,
momant – i krasak niama.
 
Ščaście – jak śvietłyja, jasnyja mary:
rezkaje słova, zaŭvaha adna, –
i daharajuć jany u pažary,
momant – i maraŭ niama.
 
1923, Słonim.
 
 
 
 
Niedasiažnaje
Maja duša ad skraju i da dna
nałita śvietłaj niejkaj siłaj.
Mnie ŭsio zdajecca jasnym, miłym:
i nieba siniaje, i chvałi tumana,
i niŭ dalečynia, i załatyja klony,
i chvojaŭ baravych ubor čorna-zialony.
Zdajecca,
                  ščaście dzieś kala mianie, tak błizka,
zdajecca, ja mahu uziać jaho rukoj.
Dy nie siahnu... Voś tak, jak nad rakoj
schinajucca hallom viarbiny nizka, nizka,
a ŭsio nia zdolejuć napicca tej vady,
što nadzić ich i dni, i tydni, i hady.
 
1921
 
 
 
 
Čamu...
Čamu u sim žyćci niamiłym
Niapraŭda, dzie vokam nia kiń,
Čamu adnym słavu i siłu
I ščaście žyćcio addziałiła,
Druhim – tolki hora, choć zhiń
Čamu heta ŭ połi niaroŭna
Pad soniejkam kraski ćvituć?
Čamu adny vabiać čaroŭna
Svaim charastvom niavysłoŭnym,
Druhija, schavaŭšyś, rastuć?
Nichto j nia šukaje ich, śpiačych
Miž miakkaj šaŭkovaj travy,
Im łaskaŭ škaduje haračych
I sonca i viecier, što płača,
Nad imi ŭ vasieńnija dni.
Čamu navat nivaŭ pałoski
Niaroŭna na sonca hladziać?
Čamu adny łipki, biarozki
Šumiać, šelaściać kala vioski,
Druhija ŭ huščary maŭčać?
Čamu heta jasnyja zory
Paroznamu ŭ niebie błiščać:
Rassypaŭšyś dzieści ŭ prastory,
Adny tkuć sa srebra vuzory,
Druhija – dyk ledźvie harać?
Čamu adna pieśnia ab dołi,
Ab ščaści pryhožym piajeć,
Druhaja, hublajučy ŭ połi
Svaje pierałivy – nikołi
Da ščaścia dušu nie zavieć?
Čamu jość niaroŭnaje hora
Na śviecie chałodnym, błahim?
Adno – zabyvajecca skora,
Druhoje, – hłuchoje, jak mora,
Ŭvieś čas ranić smutkam svaim?
Čamu adny viečna pracujuć,
Ich viek — niaprychilnaja noč,
Druhija – žyćcio ŭsio śviatkujuć,
Ich sny i nadziei hadujuć,
A hora – chavajecca proč!
Čamu štoś viałikaje dola
Stvaryć nakazała adnym,
Ich znajuć i ščaście, i vola...
Druhich – niaprymietna nikołi.
Pakryŭdžanych boham samym?
Nia im kłikać, ciomnym i kvołym,
Da novaha žyćcia ludzioŭ:
Nichto j nie pačujeć ich movy,
A viecier raźviejeć ich słovy
Miž siniaj imhły niebiasoŭ.
Čamu? Mo niaroŭna viasnoju
Dla ŭsich źziaje sonca ź niabies?
Mo tolki dla mocnych dušoju
Viasna łuh akryła travoju
I śviežaj zialeninaj les?
Nie, łaski svaje padziałiła
Nam soniejka roŭna... Usio
Pramieńniami husta pakryła
I tolki u śviecie niamiłym –
Niapraŭda, i ździeki, i zło...
 
1922.
 
 
 
 
Kałi ludzi pakryŭdziać ciabie
Kałi ludzi pakryŭdziać ciabie,
kałi chočacca płakać, małicca, –
ty idzi vuzkaj ściežkaj u les,
tam tak lohka na kryŭdy zabycca!
Byccam pryjdzieš ty ŭ choram dziŭny,
dzie niama ani śloz, ni many,
dzie pačuješ u šeptach łiścia:
«Ty daruj nierazumnym, jak ja...»
I adydzie tuha, šuhanie
ŭ vyšyniu, by ŭstryvožany roj.
Zrazumieješ, što ŭsio praminie
u žyćci, navat hora ź biadoj...
 
6.XII.1920.
 
 
 
 
*  *  *
Vyjdzi ŭnočy u čystaje pole
I źłičy ŭ niebie śviečački zor...
Nie źłičyć ich nikołi, nikołi,
Bo ŭsio bolej ich znojdzieš i bolej,
Asypajučych z Božaje vołi
Nieabsiažny niabiesny prastor.
 
Vyjdzi ŭrańni na bierah lasisty
Adbivajučych sonca vazior,
I znajdzi u ich chvalach prazrystych
Chmarak budučych pył serabrysty
Ci žamčuh drobnych kroplaŭ rasistych,
Ich – nia znojdzieš u chvalach vazior...
 
Vyjdzi ŭdzień ty u haj nieruchomy
I usłuchajsia ŭ šepty hałin.
Sum pačuješ u im ty znajomy.
Dyk skažy, čamu haj toj zialony
Taki sumny, łistoŭ ža miljony
Płačuć, płačuć usie, jak adzin?
 
Vyjdzi ŭviečary k nivie niaśpiełaj
I zirni na čyrvony zachod.
I dušoj paprabuj ty zbalełaj
Razhadać, skul toj vietryk niaśmieły,
Nivy, nieba, dym chmaračak bieły,
Tyja samyja z hoda u hod.
 
Skul usio: ŭnočy smutnyja zory,
Ŭrańni zołata soncavych kos,
Ŭdzień cichija lasoŭ razhavory,
Na zachodzie – chmar jarkaje mora,
A ŭ dušy viečna dziŭnaje hora,
Horki smutak niavyłitych śloz?
 
Skul usio, chto stvaryŭ našu dolu,
I kamu nam małicca unoč?
Dy j ci treba małicca? – Biaz vołi
Nie zdabudziecca ščaście nikołi:
Budzieš płakać, jak viecier u połi,
Hrudzi rvać budzie sum biez patołi, –
J biez adkazu adydzieš ty proč!
 
1921
 
 
 
 
Na matyŭ chaŭturnaha maršu
Huki ŭračystaha maršu chaŭturnaha
cicha ŭ pavietry imhłistym płyvuć.
Sercy ad śvietu niavietłaha, chmurnaha
ŭ śviet niespaznany, tajomny viaduć.
Huki trymciać, napłyvajuć, źłivajucca,
płačuć, rastuć, ad ziamłi adryvajucca.
Ź imi – i serca dryžyć:
dosi ŭžo, dosi ŭžo žyć!
Što nam z žyćcia niedarečnaha, sumnaha,
ź łišniaha dnia, što, jak rešta, nia zhas?
Laž adpačni, dzicianio nierazumnaje,
z dolaj zmahacca nia moc i nia čas.
Huki chaŭturnaha maršu ź joj, dolaju,
dobraj, błahoju – nia chočuć hulać.
Čuješ? Cichoj załivajuć patolaju
serca, i vosień, i žalby halla...
Dosi ŭściaž ščaścia šukać pa asiełicach,
ščaście ž ludskoje, jak kazki, – mana.
Ledźvie, badziažnaje, niedzie asiełicca, –
niechta parupicca ŭraz adahnać...
Dosi ž... A huki trymciać, raźłivajucca,
płačuć, rastuć, ad ziamłi adryvajucca...
Ź imi i vosień dryžyć:
dosi ŭžo, dosi ŭžo žyć...
Što ŭ toj niaznanaj krainie za chmarami
moža synoŭ čałaviečych źlakać?
Mała ich pošaści, vojny z pažarami
biłi, až ślozy płyłi, jak raka?
Tam ža – ni ślozaŭ niama, ni haračaha
bolu, kałi – niama jak pamahčy.
Tam, jak kałiści hadami dziciačymi,
voźmucca sny našy dušy lačyć.
Čuješ... jak poščaki maršu chaŭturnaha
cicha ŭ pavietry imhłistym płyvuć?
Sercy ad śvietu niavietłaha, chmurnaha
niedzie ŭ niaznanuju daleč viaduć?
Huki trymciać, napłyvajuć, źłivajucca,
płačuć, rastuć, ad ziamłi adryvajucca...
Ź imi i serca dryžyć:
dosi ŭžo, dosi ŭžo žyć!
 
1921
 
 
 
 
Ty spytajsia
Tolki ŭ čas, kałi śmierć tvaja pryjdzie i ŭstanie,
Kałi choład pačuješ adviečny ŭ dušy, –
Zrazumieješ žyćciovaje ščaście... Skažy,
Ci škada tabie žyćcia, što ŭ serca zahlanie
Z łaskaj ščyraj apošni ŭžo raz?
Pačakaj... Jašče maješ ty čas...
 
Pačakaj... Ci ty žyŭ i zmahaŭsia ź biadoju,
Kab zahinuć, prapaść, nia pryjści na ziamlu,
Nia zirnuć, što zrabiłi z staronkaj tvajoju,
Ci raźviejała, rodnaja, hora-nudu
 
Miž paloŭ, miž ludzioŭ choć na čas?..
Ty spytajsia... pakul nie zahas...
 
Ty spytajsia, što tam, dzie bahaty i biedny
Majuć roŭnuju dolu i roŭny spakoj,
Dzie ščaśłivych niama, dzie niama horkich, blednych,
Tych, što zmučany viečnaj žyćciovaj tuhoj.
 
Ty spytajsia... ŭ apošni ŭžo raz
Daść žyćcio tabie, peŭna, adkaz...
 
Ty spytajsia, ci jość što ŭ błakitu biazdonnym,
Čym tam dušy žyvuć i šukajuć čaho?
Bo kałi ŭsie tam roŭny, ŭ tym carstvie biassonnym, –
– Tam niama i zmahańnia, navošta jano?
 
Tam ni złoby niama, ni pytańniaŭ haračych,
Tam i mety niama, tam – ničoha niama!
Jak žyvie tam duša adyjšoŭšych i śpiačych
U chałodnaj ziamłi, ŭ zmroku cišy i sna...
 
Jak tam žyć, čym tam žyć?.. Tam i serca nia bjecca,
Nia ściskajecca sumam pryjemnym jano.
Tam – šyrokaj krynicaju hora nia llecca,
Nie haryć tam i dziŭnaha ščaścia śviatło...
 
Ty spytajsia, ŭ čym ščaście tam dušy znachodziać,
I ci jość jano, ščaście, ci heta mana?
Mo darma nas žyćcio snami viečnymi zvodzić,
Śmierć... ci daść tabie dolu i ščaście jana?
 
Ty spytajsia... pačuješ adkaz,
Bo ŭ apošni pytaješsia raz...
 
1922.
 
 
 
 
Pytańnie
Dal, niabiosaŭ tumannaja dal
taje, haśnie nad łipaŭ kalonami,
što ustałi sucieńmi zialonymi
pamiž dolaj dy mnoho, na žal,
i źviniać pad daždžom, jak kryštal.
 
Cišynia... cišynia nad staronkaju.
Ŭ srebnaj zołkaści travy dryžać.
Nat žaŭronak iź pieśniaju zvonkaju
ŭ hetki dzień nie ŭźlacić – sienažać
srebram hukaŭ ź niabios błasłaŭlać,
ani z zorkaj ramonkavaj tonkaju
letni viecier nia pryjdzie hulać...
 
Boža! Dni maje, chiba što ščasnyja,
cicha schodziać, spłyvajuć udal,
pa sabie pakidajučy žal,
pa minułym – tuhu pieradčasnuju,
što źvinić, byccam kroplaŭ kryštal.
I pytajusia z bolem mižvolnym ja:
što ž ty robiš z dušoju, z saboj,
jak prachodziš žyćcia pucinoj,
što ty robiš iz volaju volnaju,
bo minuć – i nia viernieš, na žal.
 
1924, Chełmna.
 
 
 
 
Bieskaniečnaje...
Naśladavańnie
Kałi ŭ pieršy ja raz abyjšoŭ hety kraj,
    Viečna žyci prystaŭšy, mahiłaj zabyty,
    Ja ubačyŭ tut horad, pryhožy, jak raj,
    Ŭvieś zimovymi kosami sonca abłity,
    Byccam srebnaju ryzaj akryty śniahami,
    Z svajoj vieraj, zakonam, z svaimi bahami.
 
Pasiaredzinie kniazievy choram stajaŭ
I vuzorami dziŭnymi, zołatam źziaŭ.
    Zvany chvalaj niaśłisia z vysokich zvanic,
    Niby kraski u połi ci błisk zaranic –
    Tak harełi ahniami apratki ludzioŭ,
    Što pa vułkach da kniazia jšłi z roznych bakoŭ...
 
I kałi ja spytaŭsia, prachodziačy tam:
“Ci ŭžo mnoha hadoŭ hetym vułkam, ścianam?”
    Adkazaŭ mnie adzin z hordym błiskam vačej:
    – “Viečna byŭ jon, naš horad, za ŭsio pryhažej!”
 
        Čas išoŭ, išłi hady,
        Ja iznoŭ, pryšoŭ tudy.
 
    Ŭsio prapała... I choram, zvańnicy, ravy,
    Ŭsio prapała i tolki łuhi dy pałi
    Ja ubačyŭ biaz konca, biaz kraju ŭdałi,
    Asypanyja łaskaju kosaŭ-vahnioŭ,
    Što nas buduć łaskać jašče sotni hadoŭ...
    Lohki vietryk da noh pachilaŭ mnie travu,
    Vočki sinich zvanočkaŭ hladziełi ŭharu,
    Tam – stakratki bialełi hustoju ścianoj,
    Hudzieŭ bas załacistych siardzitych šmialoŭ,
    Tam – siniełi by nieba viasnoj, vasilki,
    Dy kruciłiś nad kraskami ich matylki.
    Zachacieŭ ja raźviedać, dzie horad stary,
    Jak daŭno u travie ad viačerniaj zary
    Tolki kraski šapočuć adny miž saboj,
    Zavarožany nočnaj tajemnaj cišoj.
 
Ściep maŭčaŭ... Tolki vietryk, što tvar mnie łaskaŭ,
Adlatajučy ŭdal, ledźvie čutna skazaŭ:
– “Jak daŭno tut niama ni ludziej, ni daroh,
Jak daŭno tut pałi, – znaje viečnaść, dy boh!”
 
        Čas išoŭ, išłi hady,
        Ja iznoŭ, pryjšoŭ tudy...
 
    Abiarnułiś pałi ŭ ciomny les viekavy,
    Dzie hałinki niby-to sklapieńnie splałi,
    Dzie zialonyja mchi zalahłi pielanoj,
    Čyrvaniełi sunicy pad stromkaj sasnoj,
    Dzie viaršyny duboŭ zahladałi ŭ błakit,
    Nad staŭkom pachilałasia viećcie rakit,
    Dzie rusałki ŭnoč kosy časałi svaje,
    Dzie piaśniar-sałaviej vitaŭ pieśniaj mianie.
 
Ja skazaŭ šerym ptuškam, prysieŭšy na mchi,
– “Vy skažecie, daŭno tutka bor staŭ hłuchi?”
– “My nia skažam, ź biarozaŭ spłyłi hałasy!
Bo za viečnaść starejšyja, našy lasy!”
 
        Čas išoŭ, išłi hady,
        Ja iznoŭ, pryšoŭ tudy.
 
    Srebra chvalaŭ spakojnych, by lustra lahło,
    Pakryvajučy sosny, i chvojki, i ŭsio.
    Kala bierahu pleśnia vianočkam išła,
    A dalej biez kanca ŭdal, ušyrki, ŭbaki,
    Šalaściełi ściabły niahustoj asaki,
    Dy błiščeła, iskryłasia ŭ soncy vada.
 
U prybiarežnych zaroślach, u čoŭnie starym
Rybaka ja ubačyŭ z načyńniem svaim.
U placionaj kašołcy ŭžo biłiś ab dno
Šmat siarebranych rybak, – dabyča jaho.
Padyjšoŭ ja błižej i spytaŭsia: “skažy,
Ci daŭno užo voziera bačyš tut ty?”
 
    Ahladzieŭsia stary, uśmiachnuŭsia čahoś:
    — “Jano viečna było, jak i siońniejka joś!”
 
        Čas išoj, išłi hady,
        Ja iznoŭ, pryjšoŭ tudy.
 
    Zamiest chvalaŭ cichich ź pieny biełaj kajmoj
    Ja ubačyŭ bałoty ź iržavaj vadoj...
    Pusta, hłucha i nudna... Ni dreŭca ŭdałi,
    To – bałoty, vada, to – piaski dy piaski...
 
    Chmarny dzień mnie u vočy markotna hladzieŭ,
    Kazki travam pažoŭkłym kazaci nia śmieŭ.
    Vieras ssušany, – j toj svaje kraski chavaŭ,
    Tolki viecier nad miejscam praklatym stahnaŭ.
 
Ja prysłuchaŭsia k žałasnym stohnam jaho
I pačuŭ ŭ ich adkaz na pytańnie svajo:
– “U hetym kraju bałoty, vada dy piaski
Zalahłi z utvareńnia Pradviečnym ziamłi!”
 
        Čas išoŭ, išłi hady,
        Ja iznoŭ pryšoŭ tudy.
 
    I spatkaŭ ja na miescy bałotaŭ hłuchich
    Znoŭ pryhožaje miesta... Šmat vułak kryvych
    Tam z šyrokimi, śvietłymi sietku plałi,
    Biełych choramaŭ cieni na chvałi lahłi
    Cichavodnaj raki, što praź miesta płyła,
    Ab im słavu daloka pa śviecie niasła.
 
Zakryčaŭ ja tady: “dzie pałi, dzie lasy,
Lustra voziera, mhła miž piaskoŭ pałasy?
Dzie usio?” I pačuŭ ja spakojna adkaz:
— “Horad naš byŭ i jość, što pytaješsia nas?”
 
        Chaj iduć viaki, hady,
        Ja iznoŭ prydu tudy...
 
1922.
 
 
 
 
IV
NASTROI J LATUCIEŃNI
Uviečary
Nie ŭciačy ad tuhi. (Załacistyja sieci
jasny viečar nakinuŭ na nivy j łuhi.)
Zatrymałisia, ŭ vyšu nia chočuć lacieci
maje dumki kryłatyja, dzieci tuhi.
 
Žal čahości, čaho? (Siniavatyja ścieni
praz darohu lahłi, i ściamnieła ŭ łahoch.)
Abudziłisia kazki dušy – letucieńni,
štoś šapočuć, i nadziać, i płačuć, čaho?
 
Niešta ŭ sercy raście... (Pa-nad srebram abpokaŭ
moŭčki ŭźniaŭ maładzik svoj zapłakany tvar.)
Jašče momant... i rynie pavodkaj šyrokaj
maja pieśnia – natchnieńnie, žyćcia majho čar!
 
1925, Chełmna.
 
 
 
 
Zavieć mianie...
Zavieć mianie siniaje nieba,
Zavieć mianie volny prastor,
Dzie miesiac miž chmarak hulajeć,
Dzie vočy prazrystyja źziajuć
Niaśmiełych siarebranych zor.
 
Zavieć mianie śvietłaje sonca,
Ja łaskam jaho addajuś.
Chacieła-b na sonca hladzieć ja
Hadziny, hady, i stalećci,
Chaču – dy aślepnuć bajuś.
 
Nia nam jaho, jasnaje, bačyć,
Nia nam jaho łaski paznać:
Mahutnym arłom jano śviecić
I ich tolki ŭ niebie prymiecić,
A nam – dyk čaho nam žadać?
 
Dla nas ŭsia ziamla ź jaje kryŭdaj
I sumnyja dałi paloŭ,
I pieśni žalby i pakuty,
I žyćcia tuha i atruta,
I ščaścia niadoŭhaje snoŭ!
 
1921
 
 
 
 
*  *  *
Śvietły dzień daharaje nad sumnaj ziamloju...
Łipaŭ łiściejka farbaj haryć załatoju,
        sad pažoŭkły ciamnieje, maŭčyć.
 
Kala jabłynak ścieni kładucca hustyja,
paciamniełi ihrušy j klany maładyja,
        zaraz jasny zachod daharyć.
 
Adžyvajuć niačutna žadańni
ŭ hety čas, čas maŭkłivy źmiarkańnia.
 
Ja chaču na časinku zabycca ab hory
i hladzieć, jak u rožavym zachadu mory
        sonca kosy biarecca tapić.
 
Ja pamierci chaču voś takoju paroju,
chvalaj sonca załitaja ŭsia załatoju,
        bolš kab słova nia čuć: «Paciarpi!»
 
Adžyvajuć niačutna žadańni
ŭ hety čas, čas maŭkłivy źmiarkańnia.
 
Ja chaču ŭ hety momant paznać svaju dolu,
ja chaču źviedać ščaście, chaču ja na volu,
        ŭ dałi rodnych, šyrokich paloŭ!
 
Ja chaču, ja chaču... Dy niama ŭ mianie siły,
kab nia dumać ab tym nieprychilnym, niamiłym,
        sumnym časie apošnich hadoŭ!
 
Adžyvajuć niačutna žadańni
ŭ hety čas, čas maŭkłivy źmiarkańnia.
 
Sad maŭčyć... Nie piaje, jak raniej, jak viasnoju,
ab tym ščaści, žyło što kałiści sa mnoju,
        sad maŭkłivy i ciomny staić.
 
Kala jabłynak ścieni kładucca hustyja,
paciamniełi ihrušy j klany maładyja,
        zaraz jasny zachod daharyć.
 
Zasynajuć niačutna žadańni
ŭ hety čas, čas maŭkłivy źmiarkańnia.
 
1920
 
 
 
 
Lublu ja sonca załatoje
Lublu ja sonca załatoje,
lublu pryhožaju viasnoj,
kałi ŭsio novaje, śviatoje
śmiajecca radasna sa mnoj.
 
Lublu niabios viaśnianych łaski,
całunki ciopłych jasnych kos,
što pieściać drevy biez padkazki,
što hrejuć łiściejka biaroz.
 
Adžyŭ naš sad. Da sonca drevy
hałinki ciahnuć, by ŭ paŭśnie.
Naprava sini ścień, naleva –
usio ŭśmichajecca viaśnie!
 
Ćvicie čaremcha i čarešnia,
panienkaj jabłyńka staić,
ź joj vietryk pieścicca, i pieśnia
śviatłu, viaśnie ŭvuššu źvinić!
 
Viasna, viasna, dačka latunkaŭ,
niasi ž śviatło, niasi žyćcio,
niasi atrutu pacałunkaŭ,
krasuj, viasna, kachaj usio!
 
Lubi, tułi, sahrej kachańniem,
žyćcio ziamłi, žyćcio ludziej!
Tabie adkaža sad piajańniem,
Dyj sercu budzie viesialej.
 
Całuj lasy, idzi hulaci
ŭ pałi, ŭ lasy pahodnym dniom.
Kachaj, kachaj ziamłicu-maci,
pałi jaje, pałi ahniom!
 
1921
 
 
 
 
Viasnoju
Iznoŭ viasna... Błakitu źziańnie,
I sonca łaski, j farby rańnia,
I vietru ŭ vočy pacałunki,
I čar uvieś ziamłi-piastunki,
Što, prabudžajučyś pavołi,
Jašče praz son śmiajecca ŭ połi,
Śmiajecca ŭ mhłistych pieraleskach,
U sinich zoračkach-praleskach,
Śmiajecca ŭ mieście navat čornym,
Śmiajecca śmiecham jasnym, zornym, –
Usio, usio daŭno znajoma,
Ŭsio pieražyta mnoju doma...
Ale duša dryžyć, vitaje
Viasnu, što viečna paryvaje.
Viasnu, što budzić sny, žadańni,
Niajasny sum – natchnieńnia rańnie,
Što navat tutka, u čužynie,
Pramień jaśniejšy ŭ serca kinie.
 
24.XII.1924.
 
 
 
 
*  *  *
Kałi u sercy sum cichi ŭspłyvaje
            I chočacca maŭčać, –
Zdajecca, cišynia dušy tady spryjaje,
Łahodny sonca błisk, što ŭ chmarach daharaje,
            Pałi, što śniać...
 
Kałi duša bałić, haryć i nieśviadoma
            K niaviedamamu jdzie, –
Tady cichaja noč pavołi, pakryjoma
Zychodzić na ziamlu i zoraŭ miłijony
            Z saboj viadzie...
 
Kałi dušu śviatło i radaść ahartajuć
            I chočacca piajać, –
Ŭzychodzić soniejka i mhły načnyja tajuć,
Pravidnuju rasu žyta ŭ paloch strasajuć
            I žaŭranki źviniać...
 
Kałi-ž nia chočacca ni płakać, ni małicca,
            Zabyć usio, –
Haračy poŭdzień-žar nad nivami kładziecca,
Ŭ bary i u paloch ništo nie zvaruchniecca,
            Snom robicca žyćcio.
 
1925
 
 
 
 
Šepty nočy
Što sumna šepčuć mnie tyja nočy,
kałi na kraski kładucca rosy,
hublaje miesiac miž ciemry kosy,
jak byccam srebram prałicca choča...
 
Kałi z dušoju duša havora
ab viečnych bolach, ab viečnych mukach
i pad ciažaram biaźmiernym hora
hublaje hołas u nočnych hukach,
kałi zdajecca, voś-voś uciamiš,
paznaješ tajny žyćcia i Boha
i pojdzieš novaju darohaj;
kałi ŭžo zołak dalečy plamić,
a serca płača i śmierć praroča...
 
Što sumna šepčuć mnie tyja nočy?
 
1922
 
 
 
 
U sercy niama bolej pieśniaŭ viaśnie...
Minułi dzianiočki toj rańniaj viasny,
Kałi jašče śniłiś zimovyja sny,
A nieba ŭžo dychała łaskaj,
I pachpa ŭ pavietry niaznanaj viasnoj,
I sonca śmiajałaś niabiesnaj vyšoj,
I ŭsio nam zdavałasia kazkaj...
 
            Astałisia tolki žadańni i sny,
            Minułi dzianiočki toj rańniaj viasny.
 
Siniej stała nieba. Praleski ćvituć,
U sercy i dumki j pytańni ŭstajuć,
Nastała viasieńniaje śviata,
Pryhožaje śviata sapraŭdnaj viasny,
Sapraŭdnyja śvietła-viasieńnija dni,
Dy ščaście kudyści uziata.
 
            U sercy i dumki j pytańni ŭstajuć,
            Siniej stała nieba... Praleski ćvituć.
 
Jaśniej stała sonca. Ŭsio vieryć, žyvie, –
A ŭ sercy niama bolej pieśniaŭ viaśnie.
Niadaŭna ŭ joj dziŭna paryvy raśłi,
Chaciełasia vieryć, kudyści iści,
Nastroj toj prapaŭ, abarvaŭsia...
 
            U sercy niama bolej pieśniaŭ viaśnie.
            Jaśniej stała nieba, ŭsio vieryć, žyvie...
 
1921
 
 
 
 
*  *  *
Niedavierčyva noč padychodzić,
Štości słuchaje... duch pieravodzić...
Cišynia... cišynia... cišynia...
Lohkaj mhłoj abviazałisia vułki,
Homan miesta viałiki i hułki, –
Źnik z apošnimi kosami dnia.
U niebie zory śmiajucca praź ślozy,
I choć łipy dryžać na marozy,
A śmiajucca čahoś i jany...
Dyk niaŭžo-ž nas žyćcio tak zvałiła,
Što nia znojdziem chacieńnia i siły
Uśmiachnucca praź ślozy i my?..
 
1922
 
 
 
 
Vosień
Chaj žaŭcieje, ścichaje sad z kažnaj hadzinaj,
sonca kosy haračyja ŭsiudy nia sieje,
chaj haryć, jak ahoń, łist čyrvonaj asiny,
chaj apošnija kvietki u sadzie žaŭciejuć, –
                    budziem čakać viasny!
 
Chaj paŭzuć nad ziamloju kałmatyja chmary,
chaj ciamnieje raka, chaj žyćcio zamiraje,
nie ahornuć nas vosieni horkija mary,
kažny z nas jašče śvietłaje ščaście paznaje, –
                    budziem čakać viasny!
 
Chaj u dušach nadzieja na dolu kanaje,
zło miniecca, by letnim dziańkom navalnica,
pryjdzie čas – sonca ŭ sinich niabiosach zaźziaje,
zakrasuje viasnovaj krasoju ziamłica, –
                    budziem čakać viasny!
 
1920, Vilnia.
 
 
 
 
Uviečary
Smutak niajasny zyšoŭ na dušu...
Klenčyć, małicca?
                                              Čaho ja chaču?
Lohkija chmary płyvuć spakvala,
mhłoju čyrvony ŭbirajučy šlach...
Huki i homan niasucca zdalok,
byccam chto hora zadzieržać nia ŭzmoh
i zakryčeŭ, zastahnaŭ na ŭvieś śviet...
 
Nie, heta miesta šumić tak... i śled
huki hłuchija kładuć na dušu.
Sonca zachodzić...
                                        Čaho ja chaču?
 
Chočacca lubaści niečaj da muki,
chočacca ścisnuć chałodnyja ruki,
chočacca kinuć usio i pajści,
dumki raźviejać mnie chočacca...
                                                                    ci
ŭziać i zapłakać, kab ścišyć dušu.
Ciemra nadchodzić... Čaho ž ja chaču?
 
Moža, chaču ja taho, što ŭžo maju,
moža, chaču niedasiažnaha raju?
Nie, nie ziamnych ja chacieła b uciech,
radaściaŭ drobnych praź ślozy i śmiech...
Ja... ja b razzoryć chacieła dušu.
 
Ciemra nadchodzić... Čaho ja chaču?
 
1922
 
 
 
 
*  *  *
Ja išła... Nada mnoj razharaŭsia uzor
Śvietłych, sumnych žamčužynak-zor.
I choć nieba pavołi rabiłaś ciamniej, –
Zorki źziałi jarčej i jarčej...
Voś sarvałaś adna, palacieła strałoj
I zahasła, zaciahniena mhłoj...
I choć jarkaj jana, heta zorka, była,
Nie prymiecić, što źnikła jana...
 
Ja išła... Prad vačmi rad tapolaŭ ciamnieŭ
I ab niečym tajemnym šumieŭ...
I choć słoŭ ja pačuć, zrazumieć nie mahła,
Ich duša zrazumieła maja.
Raptam viecier šuhnuŭ uhary hałiny,
Čorny cień pierabieh pa ziamłi.
I choć viecier toj zaraz dalej palacieŭ,
Doŭha łist na tapolach dryžeŭ.
 
Ja išła... Cichi miesiac hladzieŭ z vyšyny,
Rassypajučy łaski i sny.
I choć prykra ŭ toj viečar baleła duša,
Ja hladzieła u nieba i jšła...
Ciša, nieba i zory, i sad u paŭćmie, –
Ŭsio vitała łaskava mianie.
J choć baluča ŭ toj viečar na sercy było,
Ich taksama vitała jano...
 
24.XII.1920.
 
 
 
 
Unačy
Noč spakojem čaravała,
ścieni cichija splatała
u biarozach, apavitych
srebnaj, śniežnaju imhłoj.
 
Źniekul dumak, snoŭ zabytych,
ich, štodziońniem skutych, źbitych,
niečakany vypłyŭ roj...
 
Adžyłi ŭspaminy, zdani
dzion kałišnich, sny, žadańni,
nieba vieśniaha pavieć...
 
Zachaciełasia unočy
ŭ zmrok zimovy nie hladzieć,
a, spuściŭšy tvar i vočy,
nie lubić i nie ciarpieć.
 
1924
 
 
 
 
U klasie
Šumna u klasie, šumna i nudna,
Ścieny šyrokija dušać mianie.
Słovy vučyciela cicha, marudna
Ljucca, ich słuchać nia chočacca mnie.
Tam, la dźviarej, tak viasioła śmiajucca,
Tyja – čytajuć, druhija – kryčać,
Ja... ja hladžu na pramieńni, što jrvucca
Ŭ ciomnuju klasu i u šybach harać.
A z-za vakna mnie šapočuć tapołi,
Nieba sinieje, pryvietnaja dal,
Dal, što nia źviedać jaje nam nikołi,
Śvietła-prazrystaja, byccam kryštal,
Dychaje śviežasciaj sad pažaŭcieły,
Ŭ załi «Advieku my spałi» piajuć...
Nudna siadzieć mnie u klasie dzień ceły,
Jak cieraz vokny niačutna, niaśmieła
Vosieni huki płyvuć...
 
1921
 
 
 
 
Tolki ŭčora
Tolki ŭčora, zdajecca, płyłi ručai
i viaśnianaje sonca ziamlu całavała,
a siahońnia ŭžo žutła žaŭciejuć łisty,
a siahońnia ŭžo vosień biazmała.
 
Tolki ŭčora, zdajecca, praleski ćviłi
i ŭ šaŭki prybirałisia ciškam biarozy,
a siahońnia ŭžo jabłyki z drevaŭ źniałi
i pa škle płyvuć vosieni ślozy.
 
Tolki ŭčora, zdajecca, nad zmročnaj rakoj
sałaviej załivaŭsia,
                                        my ž – dychać nia śmiełi,
a siahońnia ŭžo poŭnicca serca tuhoj,
byccam ščaścia j tady my nia miełi...
 
1922, Vilnia.
 
 
 
 
Kałychanka
Noč rassypała zoraŭ ahni,
ŭ sinim niebie jany patanułi.
Vieje son nad prastoram ziamłi.
Lułi, lułi, synočak moj, lułi.
 
Z hetych zornych čyrvonych ahnioŭ
ja splatu pramianisty vianočak.
Nad hałoŭkaj paviešu tvajoj,
lułi ž, lułi, zaśni, moj synočak.
 
Buduć zory maleńkamu źziać,
buduć śvietłyja sny pasyłać.
 
Ciša ŭsiudy i sonny spakoj...
Vierby hnutkaje viećcie schinułi
nad ściudzionaju, źmierzłaj rakoj.
Lułi, lułi, synočak moj, lułi.
 
Ja padsłuchaju šepty viarbin,
ja padsłuchaju šelachi nočki
i ŭ napieŭ paźbiraju adzin.
Lułi ž, lułi, zaśni, moj synočak.
 
Buduć vierby šaścieć, šapatać,
buduć snami ciabie asypać.
 
Jak by płačučy, ŭ kropielkach śloz
pryhažuni biarozy pasnułi.
Heta ŭ pierły prybraŭ ich maroz.
Lułi, lułi, synočak moj, lułi.
 
Tyja pierły-ślazinki źbiaru,
nanižu ź ich paciorkaŭ šnuročak
i na šyjku zaviešu tvaju.
Lułi ž, lułi, zaśni, moj synočak.
 
Budzie ź imi mały zasynać,
ručkaj pacierki-ślozy kranać.
 
Noč rassypała zoraŭ ahni,
ŭ sinim niebie jany patanułi...
Śpić usio, j ty, maleńki, zaśni.
Lułi, lułi, synočak moj, lułi.
 
1924, Słonim.
 
 
 
 
Adyjdzi-ž ty, hora...
Nie zaŭsiody nieba chmarami pakryta,
Nie zaŭsiody smutkam sercajka spavita.
Adyjdzi-ž ty, hora, adyjdzi, błahoje,
Bačyš, tam jaśnieje niebačka cichoje.
Nie chaču ja płakać: śvietła ŭsio i miła,
Što było – minuła, ja usio zabyła,
Bo nia viečna nieba chmarami pakryta,
Jak nia viečna smutkam sercajka spavita.
 
1921
 
 
 
 
*  *  *
Nočkaj siahońnia mnie ŭ samyja vočy
miesiac zimovy hladzieŭ i śmiajaŭsia:
 
– Sumna tabie? – jon jak byccam pytaŭsia, –
praŭda, nia śpicca u śvietłyja nočy?
Ŭstań i zirni na vakno, što adzieta
tonkaju sietkaju z rož sierabrystych,
peŭna, jak hlanieš, prypomniš ty leta,
jarkija krasak u sadzie manisty.
Peŭna, prypomniš łipniovyja nočki,
zorak uzor, pryhažejšy za sonca,
sonna prycichłyja łipki, dubočki,
ciomnaje nieba biaz kraju, biaskonca.
Ŭspomniš, jak cicha byvała ŭ pakoi,
ŭsie užo spałi, a ŭ vokny hladzieła
mlaŭkaja ciemra, paŭnočča hłuchoje.
Ŭspomniš, ab čym ty tady letucieła,
ŭspomniš, jak brałasia płakać paroju,
ŭspomniš, jak serca čahości šukała,
ŭspomniš, ab čym hetkaj nočkaj z saboju,
tolki z saboju adnoj havaryła.
Ŭspomniš, jak hlanieš na srebnyja kraski,
ŭsie svaje dumki, nadziei dziŭnyja,
sumnyja, byccam zimovyja kazki,
jasnyja, byccam viaśnianki lasnyja.
Ŭspomniš pra ŭsio, što tady ty chacieła,
ŭsio, što ŭ žyćci ty jašče nie paznała,
tvary niajasnyja tych, što niaśmieła
tolki u snoch, u latunkach kachała...
 
Ŭ snoch... a nia śpicca u śvietłyja nočy,
son moj siahońnia tak rana parvaŭsia,
bo cieraz vokny mnie ŭ samyja vočy
miesiac pryhožy hladzieŭ i śmiajaŭsia.
 
1921
 
 
 
 
U klasie
Nudna, nudna u klasie siahońnia,
Niejak ciomna i cicha zusim.
Imžyć doždž, a ŭ vakno adnatonna
Jasakor łiściem bjecca suchim.
 
Dachi mokryja źziajuć, jak z stałi,
Niejkim błiskam chałodnym, ciažkim.
Imžyć doždž, a ŭ vakno pierastałi
Bić łiściom jasakory suchim.
 
Kala doški vysokaj i čornaj
Staić Luba i piša, maŭčyć.
Cicha ŭsio, a ŭ vakno adnatonna
Znoŭ łiścio jasakora hučyć.
 
Niejak dziŭna, tak cicha siahońnia,
Ani śmiechu nia čutna, ni słoŭ.
Ŭsie maŭčać, a ŭ vakno adnatonna
Jasakor pierastaŭ bicca znoŭ.
 
Doŭha, doŭha ja ŭ knihu hladzieła,
Słoŭ nia bačyła tolki, čamu?
Mo zatoje, što ŭ vokny niaśmieła
Jasakor šaptaŭ kazku svaju?
 
Jak daloka mnie ŭsio, što baleśnie
Adčuvała ja nočkaj i dniom!
Mo zatoje, što lepšyja pieśni
Jasakor mnie piaje za vaknom?
 
Jon piaje nie ab tym, što minuła,
Staradaŭnym, dalokim, sivym.
Nie, ab budučaj dołi, ja čuju –
Jon łiściom svaim šepča suchim.
 
I niaśmiełyja, smutnyja słovy
Niepakojać, tryvožać dušu.
Cicha ŭ klasie, bo cichuju movu
Abarvałi tapołi svaju.
 
I ŭznoŭ nudna tak, nudna, chałodna,
Niejak ciemna i cicha zusim.
Imžyć doždž, a ŭ vakno adnatonna
Jasakor łiściem bjecca suchim.
 
1921
 
 
 
 
Nočy j dumki
Jość nočy biełyja, jość ciomnyja, hłuchija.
Jość hamanłivyja – i jość zusim cichija.
Ich – bolš za ŭsio lublu ź ladzianym źziańniem zor,
što na šaŭkoch niabios prazrysty tkuć uzor.
Lublu za supakoj, choć sonny, a čaroŭny,
lublu za sini zmrok, za smutak nievysłoŭny,
što na dušy lažyć, kałi siadžu adna
i ŭ šybiniu hladžu niabiosnuju biaz dna...
 
Jość dumki śvietłyja, jość čornyja, błahija,
jość dumki, jak i noč, zusim-zusim cichija.
Ich – bolš za ŭsio lublu, z manłivaściaj nadziej,
z usim, što lekam tut ziamnoj dušy ludziej.
Lublu za cišyniu dziŭnuju ŭ sercy, tuju,
ź jakoju ja nidzie j nikołi nie sumuju,
za toje, što haryć iź imi duch, raście
i kaža žyć nia tak, jak tut žyvuć usie!
 
1921, Vilnia.
 
 
 
 
*  *  *
Ja lublu pieśni vietra u połi
I viasiołych śniažynak hulniu,
Kałi ŭ chacie nia chočacca bolej
Mučyć dumkami dušu svaju.
 
Ja lublu vyjści ŭ čas, kałi chmary
Daharać, kałi zachad zahas,
Kałi cieni ahornuć abšary
I źmiarkańnia zimovaha čas...
 
Ŭ vioscy cicha – ŭsio śnieham adzieta,
Ŭ biełaj ryzie rabiny stajać.
Ŭ voknach zorki čyrvonyja śvietła
Tut i tam, zahareŭšyś, dryžać.
 
Zasypajučy sad kala škołki,
To barždžej, to pacichu iznoŭ
Pyłam syplucca lohkim ihołki
Ź nieabsiažnych niabiesnych paloŭ.
 
Husta, husta latuć jany, jrvucca,
Mčacca ź vietram u bieły prastor,
To – rassyplucca, ŭ volchach sabjucca,
To – chavajuć ahieńčyki zor...
 
Ŭsio źmiašałasia ŭ połi, zdajecca,
Vichor krucicca, bjecca, piaje.
Mo zmahajecca z kim, mo śmiajecca?
Mo chavaje nadziei svaje?
 
Les, dzie chvojki, sasonka ŭ sasonku,
Ŭ jasny dzień vyrastałi ścianoj, –
Mhły ahornuty biełaj pialonkan,
Mhły, što nieba źmiašała ź ziamloj.
 
I ŭsiu noč u bialejučym połi
Karahody śniažynki viaduć,
To bajukajuć pieśniaj ab dołi,
To chaŭturnyja himny piajuć.
 
1921
 
 
 
 
Pamiaci Jadvihina Š.
Cicha z šerych niabios bieły padaje śnieh,
A učora śmiajałaś viasna,
Sonca pieršyja kosy tak śvietły byłi,
Uśmichajučyś, chmarki ŭ błakicie płyłi,
I łaskaŭ, i zvadziŭ hety śmiech.
 
Viecier – toj navat dychaŭ u tvary viasnoj,
Ŭžo čarnieła dzie-niedzie ziamla,
Ŭsiudy z hrukatam srebnym płyłi ručai,
Ty pamior, nie pryždaŭšy čaroŭnaj viasny,
Śpi ža z čystaj, spakojnaj dušoj.
 
Tut, na šumnaj ziamłi, ty i žyŭ, i ciarpieŭ,
Ty narod svoj harotny kachaŭ,
Ty da mety išoŭ biez puci, biez daroh,
Pracavaŭ, nie škadujučy sił, pakul moh,
Nie pryždaŭšy viasny, dahareŭ.
 
Dahareŭ... ale śvietłaja pamiać tvaja
Nie raźviejecca lohka, jak dym.
Nie zabuducca prostyja słovy tvaje,
I, jak syna najlepšaha, prymie ciabie
Biełarusi pakutnaj ziamla.
 
1922
 
 
 
 
V
ZAČARAVANY KUT
(Z KRYNICY NARODNAJ)
Začaravany kut
Oj vy, kazki, kazki-čary!
Iz nadzionnasciaj zudaryć
vas – i treski palatuć!
Kab nia vy, ci mała ŭbohich,
niechlamiah, u paŭdarohi
pazryvałi b kałitu,
zaviarnułi, nie dapiałi,
patapiłisia b u žałi,
źviahaj ściatyja, źlahłi?
A pad vašaju atrutaj
choć navomirh skinieš puty,
ŭbačyš kazku j na ziamłi!
 
Dremle bahna... Na bałota
ŭžo kładziecca pazałota,
zyrka čyrkaje vadu –
miesiac heta ŭźniaŭ pavieki,
na bary zirnuŭ, na reki,
na dubrovaŭ čaradu.
Tam, dzie zhrudziłisia ŭ zmroku
vierbałoz, tryścio, asoki,
kački bjucca na načleh,
młyn lažyć, jak voz pałovy,
i vačmi ślapymi łović
tuju zorku, što śpialej.
Młyn – nia młyn... Strachi – nizvańnia,
vietruhi źmiałi, nia siańnia
učarnieŭ, pryhnuŭsia zrub,
i daŭno zdubieła koła,
ŭžo nia snoŭdaje naŭkoła,
kab nadrać na kašu krup.
Dy nia śpiać u siencach ścieni:
ŭnočy ŭ poŭniu chtości pienić
pienu ŭ zastavie suchim,
niechta iskry ŭ ciemry kresić
i rahoča ŭ ciomnym lesie,
nasypajučy miachi...
Dy nia hodzie, na zachodzie
ŭletku, ŭ lotnym karahodzie
jmknuć tudy rusałki – pić,
a napiŭšysia udosyć,
češuć chmiel zialony kosaŭ,
až, jak šoŭk toj, zarypić...
Noč nasoŭvajecca z boru,
žaby rypu ŭtorać choram,
hostra tchnie bahińnie, tchla...
I tady voś tamka zvody,
zdani, strachi z-pad kałodaŭ
vypaŭzajuć spakvala!
Kažany tapyrać vušy:
ci nia roj šumić dzie mušy,
kryłaŭ strymłivajuć hon,
sovy vuchkajuć panura
ź vieršałinaŭ drevaŭ burych
na zahubu, na praklon...
Tam, apoŭnačy biazzornaj
vadzianik vyłazić čorny,
brucha mokraje skrabie
i rukoj śłizkoj, zialonaj
vieje žvir na chleb nadzionny
vadzianisie i sabie.
Tam... sam śłivień, u karonie
załatoj na śłizkaj skroni
z bahny, skrut u skrut, paŭzie,
spornik źmiejem pramianistym
znosić hrošy dy manisty,
znaje schovy, bałazie.
Tam lasun idzie u skoki
ź lesavicaj krutabokaj,
viekaviečny maładzion!
Maładzik tam viedźmy sočać,
zielle jrvuć pa rosnaj nočy,
čorny, zły, atrutny plen...
Dy, kałi piavun harłasty
prapiaje u vioscy, – šastać
u bary ścichaje ŭsio.
Cicha znoŭ... I tolki zory
hładź bałotnuju suzorać
dy kałyšycca tryścio.
 
1921
 
 
 
 
Bałotnica
Chto tam tak płača, chto tam hałosić,
pomačy ŭ poŭnačy čornaj nia ŭprosić?
Sypluć tužłivaje recha łahčynaj
sini sasońnik, rudaja laščyna,
režučy ŭ sercy barozny zyrkija.
Poščaku ŭtrop – vuściš ciahniecca z kijem.
Stanie za kustam, pryłožyć da vucha
z kipciami palcy... Pašepča štoś hłucha
j znoŭku brydzie...
                                          A toj, niechta, hałosić,
niešta niaścišna u poŭnačy prosić...
 
Vysaka płavaje miesiac chałodny.
Poŭnia...
                  ŭ bałocie za polem biaspłodnym
sita čarotaŭ ledź cedzić hustoje
srebra vady. Tam, u ciomnym nastoi,
myje łaźniak kaŭtunistyja kosy,
ścieluć tumany pałotny uskosam,
ruki vyciahvajuć z chvałi, až čornaj,
zmory – karčy, pleśniu šeruju hornuć...
Vuścišna, hłucha ŭnačy nad bałotam:
šorhajuć ciełaŭ tyčyńniem čaroty,
šastajuć sucha tryściny nad toniaj,
sočačy źnički u niebnych sutoniach.
Časam, apoŭnačy jak zasynaje
ŭsio, i nat zory ŭ bahnie patanajuć,
z tvani bałotnica cicha vychodzić...
Vyjdzie, ustanie j na čornaj kałodzie
kidaje, sieje pialostki łilei,
sieje j varožyć, varožyć i sieje...
Vočy bałotnicy śvieciacca truchlaj
žutła-zialonaj, zaśvieciacca – j zžuchnuć,
kosy – vahniu zielankavaha chvala,
ciškam datkniešsia – i palcy apalać,
noč ani sivier ich źziań nie astudzić,
biełaje cieła, ściudzionyja hrudzi.
Kinie ich vietru na pieščy, na hułi,
žabija nohi ŭ bahińni zatułić, –
płača bałotnica, płača-hałosić,
pomačy ŭ zmročnaje poŭnačy prosić.
Tolki ž niamožna joj dacca, dać viery:
znadzić, urokšy, na ŭłońnie – u nierat,
kosami sputaje, šyju achopić,
hledziačy ŭ vočy, zadušyć, utopić.
Budzie tapić pakrysie, cal pa całi –
ŭźnimie, zanuryć, uźnimie – i ŭ chvałi!
Budzie tapić i śmiajacca ci płakać,
moža, z uciechi, a mo, ź pieralakaŭ:
«Oj, biada maja, biada horkaja
ŭściaž nia zbudziecca, sercam torkaje.
Na niadolu maju, na niaščaściejka
zahubiłi mianie vočy, łastaŭku,
zahubiłi, ź biadoju sasvatałi
brovy ciomnyja dy kryłatyja.
Ź imi soładzi nie najrvała ja,
zahubiła adno dušu ščyruju.
Dzie ž spačnu ciapier, niestryvałaja,
oj, niamašaka mnie nidzie vyraju!
Mieła lubaha... Ź im chadziłi my
ŭ sutań ściežkami nieastyłymi.
Oj, lubiła jaho ja, oj, pieściła,
a jon... źnik, nie skazaŭšysia, dzieściejka...
Kon dziavocki moj, biada horkaja
ŭściaž nia zbudziecca, sercam torkaje!
Nie mahła ja žyć, nie adna ž była,
chaj adna, adna nasuproć siała:
nie dziady, nat maleča ŭśmichałasia,
jak ja vułkaj išła, kałychałasia,
jak u śpioku pad śvitkaj vaŭnianaju
ja chavała ad ich nieschavanaje...
Až dadzieła mnie dola biaz soniejka,
nočkaj rynuła ja u pradońniejka.
Ciažka, važka mnie na žvirastym dnie,
nie sucišyŭ skon serca horkaha,
tužyć, śnić uściaž nieba z zorkami.
Padydzi ž siudy, ja sama ŭ bahnie,
prytułi, sahrej, abdymi mianie!
Całavać ciabie budu, sokała,
ažno dzień zakrasuje navokała!»
 
Płača bałotnica, płača, hałosić,
hora tamu, kaho hrešnaja ŭprosić:
pjaŭkam dy čornym rakom dla spažyvy
zhinie naviečna ŭ čarotach šaścivych...
Chtoś mo papłača, prystoić la vieśnic,
hlanie udaleč, uchopicca pieśni...
Moža, nat pryjdzie udzień pad bałota,
mo pierahornie čarotaŭ uploty,
stanie, zahlanie siudoju, tudoju,
nizka pryhniecca nad ciomnaj vadoju...
 
Dy, dzień pa dni, –
                                          i zabudziecca zhuby.
Što ž, jak adzin dzieś i zhubicca luby?
 
1921
 
 
 
 
Lasun
Hułka hrymiełi ŭ bary tapary,
huł nie ścichaŭ ad zary da zary.
Padałi ź jenkam pakutnym sasonki,
stan vyhinajučy tonki i honki.
Dzieści ŭ huščary na dniščy łahčyny
ŭ žachu niaŭścišnym dryžełi asiny,
śmiahnuŭ małińnik na ladach, i soch
šery, karčami razvorany moch...
 
Płakaŭ čarot, pa bary, nad bałotam,
hrahaŭ krumkač-harładzior pieralotam,
šeryja sovy načy nie čakałi,
vuchkałi skroź, što im bor vysiakałi.
A u huščary, prysieŭšy na pnišča,
płakaŭ sutońniami dzied-lesunišča.
Płakaŭ stary, abcirajučy vočy,
ślozy bujnyja spłyvałi ravočkam
z tvaru ŭ kary j łišajoch sivavatych,
źziałi rasoju na vusach kałmatych.
 
Płakaŭ lasun, što lasy vysiakałi,
roŭ, ažno recha huło pa-nad halaj
boru, vichuraj vałośsi sivyja
ŭźniaŭšy, za chvoi čaplaŭ baravyja,
błytaŭ-irvaŭ u viaršałinaŭ holłi,
zory źmiatajučy ź niebnaje stołi.
 
U doŭhaj kašułi, rusałkami tkanaj
z łykaŭ łazovych i ściobłaŭ tryścianych,
padpierazany paŭzkoj dzierazoju,
chvojaj tchnučy dy hrybami z vuzoju,
tupaŭ lasun, uzdychajučy hłucha,
raz – zaniamieły, słaby ad sukruchi,
raz – ravučy, jak toj tur krutarohi,
topča uročyščy ŭ złości j razłohi.
Hud idzie boram... Pužłivyja sovy
ŭ dupłach ślapyja chavajuć hałovy,
moŭčki zajcy kasavuracca ŭ strachu,
chmaraj zryvajucca čornaju ptachi...
Ludzi, pačuŭšy źniačeŭku hrymoty
ź jasnaha nieba, žahnajucca ŭpotaj,
paciery šepčuć,
                                      a sivierki viečar
pieršaje žoŭtaje łiście kamiečyć,
krucić viry ź jaho, kružyć, kałyša
ŭ žuchłaj, niamoj, naściarožanaj cišy,
čujna dvary uhladajucca ŭ zmrok,
spać i nia słuchać składajuć zarok...
 
1921
 
 
 
 
Viasielle
Ci nia viecier nad hreblaj hałosić?
Nie viarbiny jrvuć z płačam vałośsie?
Nie, spraŭlaje viasielle la młynu
vadzianik, biare z rečki dziaŭčynu.
 
Ledź bryła maładaja, schudziełym
biełym tvaram u ciemru hladzieła,
vusny sinija ščytna ściskała,
palcy łomiačy, niešta šukała...
Pyšny jšoŭ małady, paśmichaŭsia,
da svaje maładoj pachinaŭsia,
sam viałiki, niaskładny, cybaty,
z baradoju zialonaj, kałmataj...
Nie svaty maładych zapivałi,
jak spradvieku dziady nakazałi, –
zaručyłi biada ich i hora,
nie zapusnaj niadzielaj, a ŭčora.
Nie bajarki siabroŭku ŭbirałi,
rasplatałi kasu rusu krałi –
rasplatałi kasu rybki-płotki,
pavymaŭšy šaŭkovyja ŭplotki.
Nie braty tyja ŭploty chavałi –
akuńki ich pa dnie raściahałi.
Nie radnia maładuju daryła –
chvałi ŭ vočy sypnułi joj žviram.
Nie ŭ carkvie maładych paviančałi –
na dnie viru viancy im trymałi
nie bajary u žyčkach dy ŭ botach,
a hniłyja karčy nad bałotam.
Nie małiłisia pop dy ź dziakami –
zdani-vierby šaściełi sukami,
na nałoi nia śviečki harełi,
a truchla bałacianaja z prelaj.
Nie hułi im duda, ni cymbały –
vietruhi hołym viećciem šurhałi,
nia jšłi ŭ skoki z chłapcami dziaŭčaty –
vadzianik adzin tupaŭ kałmaty.
Oj ža ž tupaŭ, dziki, rahatłivy,
abymaŭsia z svajoj čarnabryvaj!
A jana... A jana hałasiła,
karavaj svoj ślazima rasiła:
– Zašumi, les, zialona dubrova,
uzdymieciesia, vietry bujnyja,
zalatajcie da rodnaha tatki,
zalatajcie da rodnaj matułi.
Ustavaj, ustavaj, tatka rodny,
dy vynoś abraz, rodnaja maci,
błasłaŭlajcie dačuški viasielle,
oj, dziŭnoje viasielle hulaci!
Nie šumić les, zialona dubroŭka,
nie ŭzdymajucca bujnyja vietry,
nie ŭstajuć, nie, nia jduć tatka z mamkaj
błasłaŭlaci dačku na viasielle.
Oj, sasonka maja baravaja,
oj, hałoŭka maja pałavaja!
Była matkaj mnie nočka hłuchaja,
rodnym tatkam byŭ spłakany vietach,
vypraŭlałi mianie braty-vietry,
hałasiłi pa mnie siostry-zory.
Oj, i mocna ž zvany tam nam hrałi,
oj, i zyrka ž nam śviečki mirhałi,
oj, pryhoža ž papy nam śpiavałi,
kałi chvałi mianie spavivałi,
tolki ž ja, oj, matula, matula,
ni zvanoŭ tych nia čuła, ni hulaŭ...
 
Ci nia viecier nad hreblaj hałosić?
Nie łaza jrvie iz płačam vałośsie?
Nie, spraŭlaje viasielle la młynu
vadzianik, biare z rečki dziaŭčynu.
Vierabinaja ž noč nad vadoju
ajer tuzaje, ledźvie ustoić,
raźłivaje sčarniełaje srebra
chval pa koła struchlełaha rebrach,
dy jano u piasčanych suvojach
supačyła, daŭno niežyvoje...
 
1923
 
 
 
 
Zorka
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Ščaście
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Sny
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Try braty
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Lebiadzinaje voziera
Paema
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙   ∙
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca Vodhuki
2009–2018. Biełaruś, Miensk.