РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Над ніваю ў непагоду

#1
Постаць нязжатая слотамі гноіцца,
Птушкай цярэбіцца, ветрам малоціцца.
            Колас сагнуўся, зьмяшаўся з гразёй;
Зжатыя снопікі ў мэтлях валяюцца,
Віхрам зрываюцца, зерне зрастаецца...
            Як жа ты, шнур наш, глядзіш сіратой!
 
Столькі і працы, і поту загнанымі
Ўложана ў ніву скупую сялянамі,
            Столькі пайшло уздыханьня, мальбы!
Гляньце – усё нішчыцца злой непагодаю,
Неба ня зжаліцца над зямлі ўродаю,
            Неба ня чуе ні скарг, ні кляцьбы.
 
Сэрца забытых крывёй абліваецца
Доля няшчаснага ў полі бадзяецца
            Рады зьнікуль не відаць і ня чуць;
Думы ўзьнімаюцца, думы маркотныя:
Што бедакі, хлебаробы гаротныя
            Холадам, голадам зімнім пачнуць?
 
Белай пялёнкаю сьнег разьлягаецца,
З гікам мяцеліца дзіка ўздымаецца,
            Ў сьцены бязьлітасна валіць мароз...
Дзе тут схаваціся, дзе прытуліціся?
Дзе на кусок хлеба ў сьцюжу разжыціся?
            Божа... а сьлёз тых, о, колькі тых сьлёз!..

 

#2
I чаго ж, непагода сьлязьлівая,
Непрасьветна вісіш над зямлёй?
Што ўрадзіла нам ніва убогая,
I таго не сабраць за табой!
 
У пракосе, ў капе, дый няскошана
I стаіць, і гніе сенажаць;
I ў снапах, і нязжатым бадзяецца
Дабро ў полі, аж сьлёз не стрымаць.
 
I ня хочаш ты гору мужычаму
Спагадаць, непагода, ані;
Не глядзіш, як ён будзе праводзіці
Зь дзецьмі, з жонкай зімовыя дні...
 
Што пачне ён, бядак, як расьсьцелецца
Белы сьвет на дварэ, на страсе?
Чым сямейку карміць яму прыйдзецца
I трасянкі з чаго натрасе?
 
Дзіцё плакаці будзе галоднае,
Будзе ў хлеве кароўка рыкаць,
Будзе сам ён стагнаць, а мяцеліца
Будзе выць, будзе ўсім падцінаць.

 
[1907–1909]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.