РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Жняя
Белая кашуля
і сярпок праз плечы.
Тканая спадніца, хвартушок квяцісты.
Вось ідзе дзяўчына
і пяе, шчабеча
зь ніваю дасьпелай,
з раньнем залацістым.
 
Ды на постаць стане,
загарне калосьсе,
зубленым сярпочкам сабярэ ў далоні.
 
Золата цяжкое,
каб не растраслося,
лёгенька і спрытна
да зямлі наклоніць.
 
Ды уздыме жменьку
йзноў над галавою.
Ды калосьсем сьпелым,
бы праменьнем ясным,
зь лёгкасьцю птушынай
ўскалыхне зь любоўю
і паложыць жменю ўніз на перавясла.
 
Адарвецца часам, сноп высокі зьвяжа.
За сабой паставіць ветру на забаву.
I стаяць снапочкі залатою стражай
ля мяжы зялёнай з чубам кучаравым.
 
Кончыцца дзянёчак,
дык на ржышчы гладкім
зжатаю дарогай у сутоньні шэрым
стройныя снапочкі сыдуцца ў дзесяткі.
 
А дзяўчына пойдзе
ў хату на вячэру.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.