РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Песьня-казка
Гэй! далёка за морам за сінім
      Ёсьць адна старана, ёсьць адна,
А ў ёй князева дочка – княгіня,
      Сьвітазарай завецца яна.
 
Гэй! далёка за лесам, за борам
      Ёсьць адна старана, ёсьць адна,
А ў ёй князь у злацістым уборы,
      Срыбра б’е ад каня, ад сядла.
 
Гэй! далёка за хатай, за вёскай
      Ёсьць адна старана, ёсьць адна,
А ў ёй молад дзяцюк, бяды цёзка, –
      Ні ганораў, ні скарбаў няма.
 
Гэй і выйшла, ой! выйшла праява:
      I той князь, і дзяцюк той бядак
Спадабалі княгіню на славу,
      Спадабалі – і як яшчэ, як!
 
Не на рэчцы лялее вадзіца,
      I ня явар калыша лістком, –
Гэта кроў маладая бурліцца,
      Гэта сэрца пайшло хадуном.
 
I паехалі ўдвух яны ў сваты
      (Абодвум далей нельга так жыць),
I той князь, і дзяцюк небагаты,
      Сьвітазару за жонку прасіць.
 
Едуць дзень, едуць ноч, едуць доўга,
      Дзяцюк з той, а князь з той стараны;
Таму пнём, таму шляхам дарога;
      Яны едуць, і едуць яны...
 
Не арлы, сакалы на даліну
      Па дабычу-пажыву лятуць –
Два ўдальцы да аздобнай дзяўчыны
      Ў яе хорам цудоўны бягуць.
 
«Вот, княгіня, вот, наша ты пані!» –
      Яны кажуць абодва так ей:
«Няхай ласка твая на нас гляне,
      Няхай выбера, хто ёй мілей!»
 
«Я багат, я брыльянтаў даволі
      Сыпну, княжна, пад ножкі твае;
Маё поле – тваё будзе поле,
      Табе слугі пакорны мае».
 
«Я хоць бедзен, ды шчыра затое
      Сваё сэрца, душу табе дам;
Ня дам слуг, а сам буду слугою,
      Скарбам стану цаньнейшым я сам».
 
Княжна чуе ўсе гэтыя словы, –
      Бедака бярэ мужам сабе.
Князь запеніўся, мсьціцца гатовы,
      Дзецюку ўгрозы сыпе ў кляцьбе.
 
Не груган над ахвярай шыбуе,
      Не схаваную высачыў косьць,
К праўдзе ўвагі ня знае, ня чуе,
      Як зьмяя, чалавечая злосьць.
 
З чараўніцаю зельле князь вара,
      Зь цёмнай сілаю дружбу вядзе;
Маладую ўсыпляе ён пару,
      Маладому аковы кладзе.
 
Прабудзіўся ўдалец, – і што бача?
      Сам бяз княжны, апошні зь людзей;
Сьвітазара у хораме плача,
      Князь з дружынай гуляе сваей.
 
Ходзяць хмары шумліва, паважна,
      Падцінае хаўтурны ім звон;
Людзі плачуць над хлопцам, над княжнай,
      Князю б’юць за паклонам паклон.
 
[1906–1910]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.