РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Забытая карчма
Ля дарогі, ля далёкай,
      Каля крыжавой,
Сьпіць карчма там адзінока
      З злупленай страхой.
 
Пахілілась на старонку,
      Прылягла к зямлі;
Невясёлыя карчомку
      Думы прыгнялі.
 
Аб мінуўшай славе, дзівах –
      Як была п’яна, –
Аб дзяньках былых шчасьлівых
      Думае яна.
 
Як ня думаць пра былое,
      Поўнае прыкрас!
Перайшло, і ўжо ня тое,
      Ўжо ня той, ох, час!
 
Калісь гоманам шумела,
      Людна ў ёй было,
Падарожных многа мела, –
      Ўсё ня раз сяло.
 
I жылося, і вялося,
      Гэй, інакш карчме! –
Рэха рогату няслося
      Улетку і ўзіме.
 
Адбывалісь вечарынкі
      I вясельлі ўраз,
Захапляючы дзянінкі
      Ў ночны добры час.
 
Рэжа музыка званліва,
      Топат ног такі!
Разгуляліся надзіва
      Дзеўкі, дзецюкі.
 
Кругам старшыя пры чарцы
      Селі, люлькі цьмюць,
Аб пагодзе, гаспадарцы
      Гутаркі вядуць.
 
А гарэлка рэчкай льецца,
      Бегае шынкар,
Песьня ўдалая нясецца,
      З твару сыпле жар.
 
Ой, дзянёк так кожны праве
      У карчме шум, крык...
Шчэ зла доля пазабаве!
      Час вясёлы зьнік.
 
Усё прапала, згібла недзе,
      Як сон, як туман;
У карчму ўжо не заедзе
      Ні мужык, ні пан.
 
У стадоле ня ржуць коні,
      Коз ня бэчыць зброд,
Не гамоніць пры шынкоўні
      Выпіўшы народ.
 
Косьці парыць у магіле
      Ўжо шынкар даўно,
Аб нячыстай людзі сіле
      Баюць на адно.
 
Кажуць: поўнач як настане
      І сяло засьне, –
Адбываецца гуляньне,
      Як здаўна ў карчме.
 
Чэрці, ведзьмы, ваўкалакі
      Сходзяцца гуляць;
На стол зьявяцца прысмакі,
      Музыка чуваць.
 
Бліск сьвятла заблісьне яркі,
      Пойдзе ходам клум,
Звоняць міскі, пляшкі, чаркі...
      П’янства, скокі, шум.
 
Жэняць ведзьму з ваўкалакам,
      Сватае шынкар,
Попам – рабін, ведзьма – дзякам,
      А чорт – гаспадар.
 
Так гуляюць, покуль недзе
      Ня кігне пятух...
Гіне ўсё, і па бяседзе
      Пуста, сумна ўкруг.
 
Цень са сьцен плыве пануры,
      Як зь якой турмы,
Кот зьдзічэлы ловіць шчуры
      У сянях карчмы.
 
Крыльлі ў цемнаце лапочуць
      Кажаноў, начніц;
Віхры ў коміне хіхочуць –
      Жудка без граніц.
 
Жах карчма ўвесь чуе гэты
      І думу снуе
Пра мінуўшыя дні, леты
      Лепшыя свае.
 
1907
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.