РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
«Братка і Сястрыца»
З народнага
Ой, у лузе у зялёным,
      Каля быстрай рэчкі,
Маладзенькая дзяўчына
      Пасьціла авечкі.
 
Залатое сонца зь неба
      Грэла, спаць гарнула,
Аж пастушка у цянёчку
      Лягла і заснула.
 
Па гасьцінцы жаўнеранька
      Зьнекуль заблудзіўся,
Ён к дзяўчыне маладзенькай
      Зь сядла нахіліўся:
 
«Ўстань, галубка, маё сэрца,
      Годзе спачываці,
Кладзі ножкі у страмёна,
      Будзем вандраваці!»
 
Уставала маладзенька,
      Ножкі ў стрэмя клала
I з малойчыкам удалым
      У сьвет вандравала.
 
Едуць поле і другое,
      Ўзьехалі на трэцьце,
Пад дубочкам пад махнатым
      Селі пасядзеці.
 
Прытуліўся жаўнеранька
      Да грудзей дзявочых,
Абдымае і цалуе
      Губанькі і вочы.
 
Гэтак песьцячы галубку,
      Стаў яе пытаці:
«Скуль, дзяўчынка, будзеш родам,
      Хто твой бацька, маці?»
 
А яна яму гаворыць,
      Пахіліўшысь нізка:
«Старшыні я дочка буду
      З гэтай вёскі блізкай».
 
Спахмурнелі ясны вочы
      Ў хлопца маладога;
Ён адказу ад дзяўчыны
      Не чакаў такога.
 
«І я, – кажа жаўнеранька
      Да таей дзяўчыны, –
З той жа самай вёскі родам,
      Сын таго старшыні!»
 
∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙
 
Зацямнілі хмары неба
      Чорнымі крыламі,
Пачалася шура-бура
      З громам, зь перунамі.
 
I ударыў перуночак
      У два сэрцы тыя,
Што пасьмелі снаваць грэшна
      Думкі маладыя.
 
Пад тым дубам іх абое
      Пахавалі людзі,
Насып сыпалі жвіровы
      На вочкі і грудзі.
 
На тым насьпе ўзышлі кветкі,
      Як вясной сьнег стаяў, –
Адна жоўценькая кветка,
      Сіняя – другая.
 
Хто ў магілцы сьпіць, усьпелі
      Людзі ўжо забыцца, –
Тыя ж кветкі ахрысьцілі:
      «Браткай і Сястрыцай».
 
1913
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2018. Беларусь, Менск.