РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
У бяссонную ноч
Ах, як страшна мне гэта бяссонная ноч!
Колькі мукі, цярпеньня прыносіць з сабой!
Я змагаюся зь ёй, ад сябе ганю проч,
Дый самлела ўпадаю з сваёй барацьбой.
 
Разарваў бы, здаецца, я грудзі свае,
Сэрца б вырваў і кінуў на ўцеху ўрагом...
Дайце сьмерць, хай ня чую, што ноч мне пяе!
Дайце сілы!.. О Божа! Нікога кругом!
 
Ах! што гэта? – Раскрылася неба й зямля,
Рай і пекла зьмяшаліся ў процьму ў адну,
Здань за зданьню паўзе, кожна здань – як зьмяя,
Тая прэцца уверх, тая цісьнецца к дну.
 
Абняліся з сабой у шалёну гульню,
Вочы прыскам зіяюць, з губ коціцца дым...
Гэй, дружкі, што сьпіцё? Дайце жыва агню!
Скуль іх столькі ўзяло, што ім трэба усім?
 
Путы звонка бразджаць і ўгары, і ўнізу,
Жудка вісельні граюць, сьлізгоча пятля;
Той абліўся крывёй, той сьцірае сьлязу...
Што за людзі – зьвяр'ё?! Ах, якая сям'я!
 
Мілы братка ты мой, ці ты жыў, ці памёр?
Што так плечы сагнуў, як нявольнік дрыжыш?
Грудзі ўпалі твае, рукі цягнеш да зор,
Над табой, прад табой, ах, які чорны крыж!
 
Служка польскага пана, твой брат і мой брат,
Зь бізуном над табою, як кат той стаіць...
Божа праведны, Божа! над братам, брат – кат!..
I за што ж катам той, а той гэтак цярпіць?
 
А што тут? Разам тут і дзяўчынка-краса...
Я галубіў калісь... Твар чаму твой бляды?
Пакрываўлены грудзі, зблытана каса...
I чаго ж і зашто ты папала сюды?
 
Брат, паэт! I ты тут – як быдлё, ў ланцугах...
Дзе свабодны твой дух, што ня рвеш ты кайдан?
Божа! Золата йскрыцца ў кастлявых руках...
Песьняй роднай таргуе, як коньмі цыган.
 
Адбіваючы тут жа паклоны плашмя,
Нейкі нехрысьць крапідлам махае, пяе
Ды шыпіць, як гадзюка, Хрыстова імя,
I за золата гэта імя прадае...
 
I там здань і тут здань, закружыліся ўкрут,
Кругам труцень у бляшках бліскучых спавіў,
Усіх іх у жалезны ржавелы ланцуг,
Сэрцы рве і грызе, шнурам шыі здавіў.
 
Цень пры цені, над ценьмі тон крыж у крыві,
Чорны крыж, як бы змора лунае ў высі,
Як бы змора вісіць... Стогн адно: не даві!
Не губі, да Хрыста сьцежку дай, данясі!..
 
Разыграліся гурмай за зданяю здань,
Як вужакі ў гаршку, мітусяцца яны,
Песьню выюць хаўтурна: ты ляж, а ты ўстань!..
Здалі чутна, па-воўчаму выюць званы.
 
І пачатку няма і канца ім няма!..
Ці тут ява, ці сон?.. Проч, вы здраднікі, проч!
Ах, скарэй бы дзень вечны, ці вечная цьма!
Яна згубіць мяне, бессанлівая ноч!
 
1913
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.