РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Казка аб песьні
Даўно ўжо, даўно з тэй пары адбылой
          Сталецьцяў мінула нямала, –
Між небам блакітным і чорнай зямлёй
          Сьвятляная думка лунала.
 
Яна аглядала бязьмежны прастор,
          І пасынкаў бачыла долі,
Што рукі зь зямлі працягалі да зор
          І ў цемры каналі паволі.
 
Быў жыць адзінока надзел бедакоў,
          Нішто іх з сабой не лучыла –
Ні крыльлі свабоды, ні скруты акоў...
          Адна толькі маці-магіла.
 
Ня ўмелі змагаць грамадою нягод
          І Бога хваліць грамадою;
Па шчасьці нязьведаным грэшны народ,
          Як каня, ўздыхаў, за вадою.
 
I шкода зрабілася думцы людзей,
          Што чахлі, як чэрві у плесьні, –
I з высі зышла к ім, як дух-яснавей,
          І вольнай зьмянілася песьняй.
 
У тысячы сьветачаў, сонц залатых
          Яна разьлілася між імі,
Разьвеяла цемры, ўзьлячыла сьляпых,
          Сваё, іх праславіла імя.
 
Пры песельным звоне народ акрылеў,
          Зарухаўся шчасьцем, свабодай,
У бітвах верх браў і свой боль адалеў,
          Ня страх быў змагацца з прыродай.
 
I многа лет цешыўся, ў радасьці цьвіў
          І ў долі, і ў волі бязь меры,
Аж покуль ён песьні сваёй не ўгнявіў
          І сьветлай ня здрадзіў ёй веры.
 
За ласыя словы, за золата звон
          Чужацкай шукаць стаў апекі;
Чужынцы запрэглі народ у прыгон,
          А песьню аддалі на зьдзекі.
 
Як славай празь песьню палаць стаў, так згас, –
          Хілеці ізноў стаў памалу;
Папробуе песьню – йшчэ звоніць падчас,
          Толькі ня так, як бывала.
 
Гібелі зноў людзі у сьпеку, ў мароз
          І долі і волі збыліся,
I страшная кара пасьцігла іх лёс:
          Народ сваёй песьні забыўся.
 
Мінае сталецьце, другое ідзе,
          Ня песьняй, а путамі звоне,
I вечную гібель народу вядзе,
          Народ жа ўсё стогне і стогне.
 
Зь лет бегам патомкі, пасьля доўгіх бед,
          Аднекуль зноў песьню дасталі, -
I думалі зь ёй, як калісь, дзівіць сьвет,
          Палаць зноў у даўнешняй хвале.
 
А толькі іх душ ажывіць не магла
          І к шчасьцю масьціці гасьцінец...
Бо думка, бо песьня... чужая была...
          Зь ярмом даў і песьню чужынец!
 
[1913]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.