RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki           Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Janka Kupała
Vieršy
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Adstupnik
Dažyvaje stara maci
Siracinaju u chacie,
Ŭ sonnaj vołi, ŭ čornaj dołi,
Jak ta hruša siarod pola,
 
Mieła syna, ale synu
Zachaciełasia ŭ čužynu:
Jon pajšoŭ šukać tam ščaścia
Abo zhinuć, zaprapaści.
 
Mieła dočak, ale dočki
Pabryłi taksama ŭpročki:
Taja zamuž, taja ŭ słužbu
Na niadolu, na niadružbu
 
Dažyvaje vieku maci, –
Užo nia moža z łožka ŭstaci,
Kłiča dočak, kłiča syna, –
Ale pusta ŭsio chacina.
 
Sabrałisia dobry ludzi,
Hamaniłi: što to budzie?
Sa staroju mała ładu –
Treba dać jakuju radu.
 
I da syna łisty pišuć:
– Pryjazdžaj, bo ŭžo čuć dyšyć
Maci stara i majačyć:
Ciabie choča ŭsio pabačyć.
 
Syn varočaŭsia z čužyny
Da matułi, da chaciny
Nia to kniaziem, nia to panam,
Nia to trezvym, nia to pjanym.
 
Padyšoŭ da łožka błižaj:
Maci śpić, jak źniata z kryža;
Pachiłiŭsia nad joj nizka,
Jak jana zdaŭn nad kałyskaj.
 
I staruju razbudžaje,
Niejkim słovam paciašaje, –
Štoś havoryć i havoryć, –
Taja słuchaje, jak zmory.
 
Pryhladajecca matula,
Što zrabiłasia z synulaj;
Jon ci nie – staić u chacie,
Usio siłicca zhadaci.
 
I zhadała, oj, zhadała!
Jenknuć hołasu sabrała,
By ta kania nad krynicaj:
– Čužanica, čužanica!
 
Lehła maci ŭ damavinu;
Syn znoŭ jechaŭ u čužynu,
A za im šumiełi ludzi:
Što to dalej ź jaho budzie?
 
1914
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca
2009–2020. Biełaruś, Miensk.