РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Анатоль Сыс
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Маналёг Сяргея Палуяна
Няма вады. Сыду са смагай.
Прымі мяне, вільготны жвір.
Прысьню: са мною кастарагу
варушаць цёмныя глыжы.
 
Ні ашчаперыцца, ні ўстаць мне,
ні клікнуць сонечны прамень,
я – белы ў чорным немы Страцім,
цяжкі, як яравы камень.
 
А нада мной сыпун шапоча:
ты ж піць хацеў, дык пі мяне...
I мурашамі лезе ў вочы,
шыпіць, як гадзіна ў гайне.
 
Даволі, злодзей, я ўжо сыты,
ну як паклікаць мне сьвятло,
ты ж голас, як агонь, засыпаў,
ты ж позірк мой зачмурыў тхлом.
 
А там, за сьненьнем, вырай сонцаў
губляе пёрачкі ў Дняпро,
і вочы маміны бясконца
выглядваюць мяне ў вакно.
 
Я наталюся, акрыяю,
адрыну чорныя глыжы
і сам расою запалаю
на руні роднае мяжы.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.