РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Ваяк
Сеў ваяк на каня,
Ў рукі ўзяў востры меч
I пусьціўся дадня
Пашукаць, каго сеч.
 
Немалы ехаў час, –
Не сустрэўся нідзе,
Аж напроці якраз
Вораг войска вядзе.
 
У яго старану
Гмін вядзе на грабеж;
Перайшлі баразну –
Пагранічны рубеж.
 
Схамянуўся ваяк,
Кроў зайграла ў грудзёх:
Сьціснуў меч у руках,
Конь памчаў з усіх ног.
 
Наляцеў, як пярун,
На разбойніцкі зброд;
Запусьціў меч-кладун, –
Сьцеражыся, народ.
 
Б'е агонь зь дзецюка,
Косіць голавы з плеч,
Не здрыгнецца рука,
Не тупеецца меч.
 
Тысячу ўжо лягло,
Ўжо другую сячэ,
А праціўнік назло
Войска больш валачэ.
 
Гэй, трымайся, дружок!
Не дрыгні ў барацьбе:
Жджэ пахвалы вянок,
Жджэ дзяўчына цябе!
 
На бяду захацеў
Дзеўку ўспомніць ваяк, –
Меч з рукі паляцеў,
Сам зваліўся наўзнак.
 
Рухнуў побач і конь –
Разам жыў, разам лёг;
Неба ясная тонь
Свой паслала палог.
 
Сьпіць ваяк з доляй сам,
Над ім птушка пяе,
А дзяўчыне няўцям,
Што памёр празь яе.
 
1919
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.