РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Рыгор Барадулін
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
*  *  *
Гэта расказ пра коніка,
пра зялёненькага
                                      і тоненькага,
Братоў яго ў лузе спаткаеш
са звонкімі капыткамі.
Расказваў мой сябар
                                              з флоту гандлёвага.
...Чырвонае мора карабель выгаблёўваў.
Ад сьпёкі нават чайкі каналі.
Ноч на борт узялі мы
                                              ў Суэцкім канале.
У труме млосна, бы ў пашчы кратэра,
выходзім на палубу – зоры кратаем.
Месяц – ілюмінатар надраены.
Неба – трум велізарны,
                                                    лямпачкі – зоры.
Настрой так сабе.
                                      Курс правільны.
Плывём па воднай прасторы.
Канал прысьмірэў, лёг зялёнай тоўшчаю.
На месяц глядзяць
                                        арабы-швартоўшчыкі,
ня зводзяць воч
з карабля,
                      з нас,
                                  маракоў савецкіх;
спачатку мы іх узялі,
                                            потым ноч
у канале Суэцкім.
Пахне нагрэтая фарба, жалеза.
Ды голас танклявы цішу прарэзаў,
бестурботна-вясёлы,
                                            прарэзаў далі, –
здалося, што нам,
                                      сасьмяглым, падалі
з халоднай
                      крынічнай вадою конаўку.
Ну як не пазнаць
                                      сьпевака нястомнага –
                                                                                          коніка?
Прыехаў, напэўна, ў араба на робе,
яўна арабскае вымаўленьне.
На палубе недзе зашыўся, маленькі,
ды што ён з намі ўсімі робіць!
Нясуць яму бульбу,
                                          капусны ліст.
«Есьці бульбы ня будзе – сырая», –
нехта пярэчыць,
                                    а журналіст,
што з намі едзе,
                                  на ўсіх пазірае
ды нешта ў блакнот занатоўвае.
Мы слухаем коніка,
                                          згрудзіўшыся натоўпам...
Мне ён, вядома,
                                    напомніў Ушаччыну:
...змрок па іржышчы ідзе
                                                      з асьцярогай кашачаю
Як певень на курасаднік,
                                                        сонца за лесам села,
пахне падвялае сена,
пырскаюць,
                          скачуць конікі,
як са скакалкамі школьнікі.
Іржышча злое.
Покуль зялёнага зловіш –
калені і рукі
                          зялёнымі стануць.
Ляжаш спаць,
                              а ў запеччыку несьціхана
недалёкая конікава радня
цягне песьню сваю да дня...
Конік змоўк.
Нават мора расчулена-ціхае.
Толькі гадзіньнікі ў цішы цікаюць, –
здаецца –
                      траскочуць конікі...
Паслухайце –
                              тоненька-тоненька...
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.