РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Рыгор Барадулін
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Сьмерць ігрушы
Упала з пагорка,
галавою на захад,
і асірацела
                        роднае котлішча –
Верасовачка.
Патухла
майго маленства
                                      зялёнае полымя.
 
Калі я ў калысцы плакаў,
прынёс яе зь лесу бацька
і папрасіў,
                        каб шумела
                                                  мне
                                                          ля вакна.
 
Ня стала хаты,
бацька дамоў не вярнуўся,
а яна
так і не зацьвіла
                                  ні разу.
Вартавала маё гняздо,
стамлёныя выраі
адпачывалі ў яе на плячы.
I толькі зусім нядаўна
паспытаў я першы гарчак
(ня быў і ўспамін салодкі).
 
...Я так хацеў сёньня
                                              ўчуць яе шум.
Няма ігрушыны –
упала галавою на захад.
Жыта пажалі:
                              куды ні зірні –
іржышча,
сарамлівыя пчолкі,
нахрапісты сьвінакроп,
бясьсьмертнік (яго бабуля Маланьня
звала хораша «цьмян»),
пад галінамі некалькі каласкоў
(ледзь дакрануўся – пырснулі сьлёзы)
і засохлыя гарчакі.
 
Начлежнікі некалі
                                        разводзілі вогнішча,
і ня вытрымала сэрцавіна.
 
Здымаю шапку
перад патухлым
                                    полымем.
 
Адзін валун у латоцы
даляжыць да другога
                                                ледавіка.
Калі ён і зазелянее,
дык толькі ад моху.
Бывай, ігрушына,
бывай,
              зялёнае полымя...
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.