РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Маладая ачуняла
Ах, як сталася ўсё гэта?!
Як бы нейкая камета
Натварыла цудаў-чараў
I схавалася за хмару.
 
Зьнядужэла маладая,
Нібы сьмерць яе зьядае,
Ці то хоча, ці ня хоча,
Зазірае ў самы вочы.
 
Яе дружкі і нядружкі,
Як дасужлівыя служкі,
Баюць: верце ці ня верце –
Маладая ўжо пры сьмерці;
 
Што ў яе, мабыць, сухоты
Або іншыя слаботы
Не дадуць дажыці веку,
Колькі трэба чалавеку.
 
Людзі далі ў гэтым веру –
Надта ж верныя ня ў меру, –
Паглядзелі бліжай, далей
I галоўмі паківалі.
 
– Што ж рабіць, калі нядужа?
Пахаваем яе, дружа... –
Так кум куму зважна кажа;
А ноч цёмная, як сажа!
 
I ніхто нідзе ня згледзеў,
Як тут рупныя суседзі
У ахвоту аж да поту
Узяліся за работу.
 
Той зь сякераю, як дужы,
На дамоўку дошкі стружа
I габлюе гэблем гладка...
Ці ня рана, мой ты сватка?
 
А другі з стальной рыдлёўкай
Зямлю рэжа на дамоўку, –
Дол капае, дол глыбокі,
Каб пясочак быў нялёгкі, –
 
Каб, як ляжа, легла лепей
Маладая ў гэтым склепе,
Сьвету больш не турбавала,
Ціха-ціха ў доле спала.
 
А суседкі без аглядкі,
Маладую ўклаўшы спаткі,
Пазабыўшы сьмехаў, гуляў,
Шыюць ёй на сьмерць кашулю.
 
Шыюць, шыюць дый заплачуць,
Аж адна адной ня бачаць,
Сьлёзы вытруць, потым сьціха
Шэпчуць: «Ах, якое ліха!»
 
А ў сьвятліцы на палацях
Маладая ў белай шаце
Уздыхае, ломіць рукі
Ад вялікай, цяжкай мукі,
 
Што яе адну дзіцятку,
Як сіротку, без даглядку
На няласку, на нядбальле
Ўсе пакінулі бяз жалю.
 
– Хай кідаюць, – шэпчуць губы, –
Хай жадаюць маёй згубы,
Але дзе ж той ненаглядны?
Ці і ён, як усе, здрадны?
 
Няўжо ён яе ніколі
Ўжо ня хоча бачыць болей?
А бажыўся з усёй сілы,
Што йшчэ вернецца да мілай,
 
Прынясе здароўе, шчасьце
I ня дасьць ён ёй прапасьці,
Потым разам удваёчку
Скінуць з думак, з сэрца ночку.
 
– Ах, вяртайся, мой саколе!
Паратуй мяне ў нядолі,
Ўсьцеражы сваю каліну,
Каб ня легла ў дамавіну!
 
Так адзін сышоў дзень зь сьвету
I другі мінуў за гэтым,
Маладая ўсё йшчэ жыва,
Аж суседзям неяк дзіва!
 
Ўжо грабар – сусед замежны –
Дол ёй выкапаў належны,
I дамоўка ўжо гатова,
I кашуля... адным словам!
 
А на трэйці дзень навіна:
Той прыехаў да дзяўчыны,
Каго так чакала дбала...
 
∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙ ∙
 
Маладая ачуняла.
 
1926
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.