РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Рыгор Барадулін
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Дакторкі

Тамары Іванаўне Прышавачка

 
Мы любім матуль
                                любіць на адлегласьці,
Здароўе іхняе
                                давяраць урачам.
Мы смутку
                        ня хочам пазычыць вачам.
Мы цешымся
                              са сваёй нягегласьці.
I мокнуць і стынуць
                                      бальніцы раённыя
На лютых ліўнях
                                    ды на сівярах.
Матуль даглядаюць
                                        забытасьць і страх,
I добрыя весткі,
                                    як дзеткі прыёмныя,
Да іх халадзеюць.
                                    I крыламі белымі
Халатаў сваіх,
                                    як анёлы, ўрачы
Стараюцца
                            чорную крыўду ўрачы.
Дакторкі,
                      як весьнія яблынькі ў вэлюме,
Над неастылымі папялішчамі
Бездапаможнай
                            людской бяды
Сьвятлеюць,
                            далічваючы гады,
Што сквапнай хваробаю,
                                            немаччу зьнішчаны.
I на дакторак
                                    матулі з надзеяю
Глядзяць,
                              і далёкіх сваіх дзяцей
Успамінаюць
                        часьцей
                                              і часьцей,
Дзяцінай спагадай і ласкай
абдзеленыя.
Даверліва дзеляцца
                                          маці з дакторкамі,
Як апошняй скарынкай,
                                          думкамі горкімі.
А дочкі дзе,
                        дзе сыны?
Чакаюць
                        тэлеграмы яны.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.