РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Забыты абраз
Прыгадаўся забыты абраз.
Ты пабачыў мяне першы раз,
не пускаў. З хаціны тваёй
дзікай птушкай з рук паляцела,
каб пагнаўся каханы за ёй,
за дзяўчынай, капрызнаю, сьмелай.
 
Ты дагнаў.
                        Дзявочы мой сьмех,
непакорны, сыпаўся ў сьнег.
 
Вось такой ты жадаў удвая.
Я сказала:
– Пакуль не твая!
 
Я належу народу майму,
крышку ветру, крышку бярозам,
хлопцу вернаму аднаму,
што згубіў сваё сэрца і розум.
 
Я і замуж яшчэ не хачу,
хаты ў полі вятрам ня кіну.
Першы раз ты такое пачуў
ад вясковай вясёлай дзяўчыны.
 
Адказаў мне: – I я беларус.
I глынуў на чужыне гора,
і нясу непасільны той груз,
і хачу, каб ты была поруч.
 
Моцна сьціснуў мае далоні...
Нас павезьлі да шлюбу коні.
 
...Ходзяць людзі мяне суцяшаць.
Я ня веру разлучніцы-сьмерці.
Засталася ж твая душа.
Нашы думкі ў маім толькі сэрцы.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.