РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
На бруку чужом
Сьветлай руні дзіця, сябра вольных вятроў,
што звон сэрца разгайдалі песьняй,
быцам птах, у сьценах вогкіх муроў
б’юся ў клетцы скрываўленай, цеснай.
 
Краскі скромныя часом у хвілі дзіўнай тугі,
лісьця ласку нясьмела трапешчуць,
а на бруку чужом у ноч крывавіць душа,
глядзеўшыся нема ў вечнасьць.
 
I здаецца часом у хвілі дзіўнай тугі,
што няма ні граніц ні аковаў,
свой ясны хрыбет і свае берагі
Нёман зь небам злучыў васільковым.
 
Што няма ланцугоў на народных руках,
што няма ўжо ні зьдзеку ні кратаў,
і ў начной цішыне ня спыняецца страх
на парозе сялянскае хаты.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.