РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Плачуць мае песьні
Жудка стогнупь рэкі,
Ўзбураны вясною;
Плачуць мае песьні,
Галосяць са мною.
 
Не стагніце, воды
Паводкі бурлівай,
Кіньце плакаць, песьні,
Горка, нешчасьліва.
 
Хто ўстрымаў паводак
Разгульнае мора?
Хто заглуша песьні,
Як іх вызьве гора?
 
Вялікае ж гора
Часам людзей муча,
Наўча ненавідзець
І плакаць навуча.
 
Як дубок, з карыцы
Пастухом абдзёрты,
Як той салавейка,
У клетку запёрты, –
 
Так я прападаю,
Ня маючы долі,
Як дуб, усыхаю,
Плачучы ў няволі.
 
Не дало жыцьцё мне
Ні поля, ні хаткі,
Па чужых кутах век
Сіл гублю астаткі.
 
Там, гэт, за гарамі,
Дзе памчыцца вока,
Сьвет гучны, вялікі
Сьцелецца шырока.
 
Сокалам бы вольным
Паляцеў ў сьвет гэты,
Дый мне крыльлі ўцяты!..
Доля, дзе ты, дзе ты?
 
Так бы весяліўся,
Пеў аб шчасьці песьні,
Як той верабейка
Ў садзе на чарэшні.
 
Гулка стогнуць рэкі,
Ўзбураны вясною;
Плачуць мае песьні,
Галосяць са мною.
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.