RODNYJA VOBRAZY Vobrazy miłyja rodnaha kraju,               
Smutak i radaść maja!..
      
 
Jakub Kołas
    Hałoŭnaja      Słoŭniki           Spasyłki      Ab sajcie       Кірыліца      Łacinka    
Łarysa Hienijuš
Vieršy
Kantekstny tłumačalny słoŭnik
Mnie ŭsio adno
Mnie ŭsio adno – ci śmierć, ci pieramoha,
ci ciesny hrob, ci pieśnia u sadu.
Mnie ŭsio adno – ja sa svaje darohi,
z darohi praŭdy sercam nie sydu!
 
Nia dom, a lahier, nie paściel, a nary.
Vakoł natoŭp, a čałaviek – adzin.
I son – nia son, a tolki soład maraŭ,
daloki i zasmučany ŭspamin...
 
Užo šeść hod, jak pad zamkom iržavym
iržavyja ciakuć za dniami dni.
A bol naš słužyć złydniam dla zabavy,
a śviataść praŭdy topicca ŭ chłuśni.
 
Zabyty śmiech. Tut sum u kožnaj pieśni.
U dzikaj tundry viečny płač biaź śloz.
Na kryłach dum – pakutaŭ śled, jak pleśnia.
Usio ŭ vačoch, što z bolem pieranios.
 
I ciemień prorvy, žach ad praŭd raśpiatych,
i ŭźlot nadziejaŭ jasnych praz draty.
I sumna, što zamiest piara – łapata,
i tak škada, što mučacca braty.
 
Toj samy štyk učora, siońnia, zaŭtra
ŭ rukach ludziej, čyja natura – ździek.
Toj samy boj z toj siłaju upartaj,
ź jakoj zmahacca musić čałaviek.
 
Nia raz duša źlacieła b z sumnych vusnaŭ,
lahła b zamierzłaj ptuškaj na maroz,
kałi b nia viedać, što dla Biełarusi
iści darohaj toj pryznačyŭ los.
 
 
 
 
Padabajecca     Nie padabajecca
2009–2020. Biełaruś, Miensk.