РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Ларыса Геніюш
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
*  *  *
Мне несьці крыж і ўпасьці з крыжам
Радзімы змучанай мае.
Я не з рабоў, што руку ліжуць,
якая іх штодзённа б’е.
 
Цярпень маіх цяжкая ноша,
і не заўсёды поўны стол.
Ды я ня з тых, хто лічыць грошы,
сабраўшы іх з жабрацкіх сёл.
 
Я дзякую за прапанову,
яна магла прыйсьці раней –
у сьцюжу Поўначы суровай,
у цемень дзён і бель начэй.
 
Як сына клікала спрасоньня,
малога хлопца ў сьвеце тым,
што ўсіх зацягвае ў прадоньне,
насьмерць марозіць ветрам злым.
 
Была я нумар, шэрасьць, сьмецьце,
аб’ект для зьдзеку, злосны раб.
Такога мейсца мне на сьвеце
рука другая не знайшла б!
 
Чаму тады кусочак хлеба
мне ваша не дала рука?
Наказваюць ж бацькі і неба,
каб накармілі жабрака.
 
Калі камель я несла лесам,
і штык упёрся мне ў плячо,
вы спраўна, езьдзячы ў экспрэсах,
сьпявалі гімны крумкачом.
 
I нам цяпер не па дарозе,
бо неаднолькавы наш сьпеў.
Ваш – там такіх, як я, марозіць,
сьвяты запальваючы гнеў.
 
I я ў ваш хор не падыходжу.
Вы апявайце кайданы
і слаўце сталінскую рожу,
на роднай ніве груганы.
 
Вы здрадзілі і Край, і мову,
шляхі змаганьняў і пакут.
вы танным і прадажным словам
ў няволю кінулі наш кут.
 
Маной прасякла ваша ліра,
упала ворагам да ног.
Народную сьвятую шчырасьць
вы не пусьцілі на парог.
 
Сьпявайце ж Сталіну і гіньце,
як ветрам скручаны чарот.
Мяне ў прыгнечаньні пакіньце –
там, дзе сягоньня мой народ.
 
1956
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.