РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Маладым на вясельлі
Ужо зьвязалі рукі вам
Прад алтаром навекі,
«Сама» ўжо – жонка, мужам – «сам»,
Ня трэба вам апекі.
 
Каб хлопец – маці кіне ўчыць –
К «самой» не падсукаўся;
«Самога» бацька ня збурчыць,
Каб па сялу ня шляўся.
 
Вы самі будзеце ўжо знаць,
Што годна, што ня годна,
Адно другога пільнаваць
Лепш маткі, бацькі родных.
 
Як, што там далей будзе ў вас –
Ня нам тут раздумляці!
Вясельле ў вас, а ў гэты час
Мы хочам пагуляці.
 
Гарэлку п’ём мы, як ваду,
Ядзім сыр, масла, сала,
Загналі ў кут нуду-бяду,
Чуй!.. музыка зайграла.
 
Уседзець трудна за сталом,
Аж ходзяць – так здаецца –
І ногі, й плечы хадыром,
I сэрца б’ецца, б’ецца.
 
Хутчэй, хутчэй, яду набок!
Набок сталы і лавы!
Гульнём, дзяўчынка, мой дружок!
Часьцей такіх забаваў!
 
I шчасьце – дым, і праўда – дым,
А клёк – гульня, пахмельле.
Гукнём мы «дзякуй» маладым,
Што ўстроілі вясельле.
 
Разгул такі гады ў рады
Пацешыць прылятае...
А гэта што? Хмур малады
I плача маладая?
 
Чашы каменьне ў сто сякер,
Ня выстругаеш крэсел;
Я плакаў некалі... цяпер.
Глядзі, – няма сьлёз – весел!
 
I ты, злучона пара, пей,
А я вот павіншую:
Мець спор вам зь любасьці сваей,
Мець долю не благую!
 
Мець клеці поўныя з дабром,
Мець міласьць, згоду ў хатцы,
Й так жыўшы, жыўшы ўдваём,
Унукаў дачакацца!
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.