Лес вітаў нас нячутнымі словамі,

нам сьмяялася неба празрыстае,

а над намі, ўгары над дуброваю,

хмаркі таялі, лёгкія, чыстыя.

Па узгорках, па травах уквечаных

косы сонца нізкога туляліся,

у аўсох запыняліся нечага,

адплывалі, ізь ценем зьліваліся...

Штось шасьцеў лес... Дубровай зялёнаю

слаў ізь ветрам нам шэлехі зводныя,

і здавалася дзіўна знаёмаю

мова іх, і чужая, і родная...