Біклага, кульба, торба на плячах –

Па нашым часе

                          выгляд маскарадны.

Нікому і ні ў чым непадуладны

Хадок ідзе, таму што выбраў

Шлях.

З дубровы ў бор, зь нізіны на грудок

Ідзе хадок, –

                     а бэйбусы, барыгі

Крычаць: "Гэй ты! Дзе крыж твой?

                                                            Дзе вярыгі?"

Хадок ідзе. Таму што ён

Хадок.

Ён выбраў шлях – і ўжо ня зьверне ўбок

Ад ісьціны, вядомае спрадвеку:

Амаль усё, што трэба чалавеку –

Скарынка хлеба ды вады глыток,

Амаль усё. Амаль, амаль, амаль...

Але ня ўсё – калі камяк у горле,

Ня ўсё, ня ўсё – калі душу агорне

Па незабыўным непазбыўны жаль.

Па кім? Па чым? Ці не па ўсіх і ўсім:

Па наласох тых, што на ўзьмежку поля,

Па тым – што праўда, і па тым – што воля,

Па самым любым, самым дарагім,

Па ўсіх, па ўсім – да сьлёз, да сьлёз, да сьлёз,

Па самым крэўным у чужынным сьвеце,

Што княжым ветрам прашуміць у вецьці

Заслаўскіх сосен, полацкіх бяроз

Ці паляўнічым рогам прагудзе

Ля Турава – і адгукнецца ў Крэве...

Хай шлях кружны, нібыта кольцы ў дрэве,

Бясконцы шлях. Але хадок

Ідзе.

Усё сваё з сабой нясе... Яму

Таго даволі – больш, чым неабходна,

Каб зратаваць сасьмяглых і галодных,

Каго? – яму вядома аднаму,

Ідзе хадок.

                  Над ім дажджыць, сьняжыць,

Яму ня выйсьці з гэтай кругаверці:

Ён ведае так мала, каб памерці.

І гэтак многа ведае, каб жыць.