Чэзьлі вочы ад вясновае вабноты

навастрыў свае шыпы калючы сьнег

ўсё сумнеўнае магчыма па вясьне

неспадзеўку гэты сьвет прысьніцца мне

ажывае мёртвы сьлед ды толькі зноў ты

не захочаш пазбаўляцца адзіноты

з ласкі ветру думак колішніх павеў

зьзяе ранішняй расою на траве

і блукае па лязе гітарных вен

разам з пальцамі сумнеў і стогнуць ноты