Стукі, стук, стук, малаток!

Кляпі коску, мужычок,

Кляпі востранька сваю,

А я песеньку сьпяю.

        Гоп, гоп, гоп!

        Я табе сьпяю.

Быў даўней народ хітрэй,

Ня знаў стрэльбаў, дык аей!

Коскі шаблямі былі,

Ваяваць зь імі ішлі.

        Гоп, гоп, гоп!

        Ваяваць ішлі.

Касу ў шыйцы адагне,

I насадзіць, і махне;

Сьмерць таму, хто не сышоў:

Касой рэзалі ўрагоў.

        Гоп, гоп, гоп!

        Рэзалі ўрагоў.

I гарматаў быў ня страх,

Грамада вялікі гмах:

Адзін ляжа, сто ідзе,

А хто ж роўны грамадзе?!

        Гоп, гоп, гоп!

        Роўны грамадзе?!

Дык і ты касу вастры,

I так хутка – раз, два, тры!

Ідзі зь ёю на вайну,

А я йначай пець пачну.

        Гоп, гоп, гоп!

        Пець інакш пачну.

На вайну з травой ідзі,

Касі гладзенька, глядзі!

Перуны, грымоты б’юць, –

Ты касі, адважным будзь,

        Гоп, гоп, гоп!

        Ты адважным будзь.

Пяюць птушкі пад вакном,

Лепшай долі даўно жджом...

Ну, досьць коску ўжо кляпаць,

Час з калодкі уставаць.

        Гоп, гоп, гоп!

        Час ужо ўставаць!