Цьвіце магнолія...

                              Мільёны матылёў,

бялейшыя за сьвет, трапечуць на галінах.

Замерла ў пешчах белых крыл гальлё,

салодкай млоснасьці на брук ня скіне.

Ён чорны і брыдкі, як побач, зрэшты, ўсё,

ды б’юць, бы ў бубна дно, ў яго людскія ногі

па годзе год...

                        Аплёў, аблытаў, як драсён,

той гуд ня толькі брук,

                                      але й хаценьні, змогу.

А ўсё-ткі, за сьнягі бялейшая, усьцяж,

ледзь красавік,

                        цьвіце магнолія пад мурам.

Жалезнай лёгікі адвечнага жыцьця

нішто, відаць, што людскае, – ня збурыць.

Ну, а па мне – усё, як ёсьць і мае быць.

Маленства... вёсны... восені... магільнік...

Сяўба бяз жніваў... Жнівы безь сяўбы...

Узвышшы ўсьцешныя... Туга, якой ня выліць...

Я дзякую табе за ўсіх,

                                    за ўсё, мой кон,

хоць мо й нязвыклы ты ціхой людской падзякі.

Пайду... ды ведай –

                                 рэшту сініх дзён

маіх дап’ю я ўсё ж із смакам!