Няцямным немаўлём я пяты памачыла

упершыню ў кіпень ракі майго жыцьця.

I вось – другі ўжо бераг шэры неўпрыцям

расьце перад вачмі...  

                                   Ён – прыме на спачынак.

А я б – яшчэ плыла,  

                                 няхай між берагамі

каменьне і віры, і дна глыбінны жвір...

Ці раз параненая імі да крыві,

не паддалася ўсе ж, ня пала я ў змаганьні.

Рака, рака жыцьця!

                                 У градаў гнеўнай пене,

у зернятах пяску на плёсах залатых,

бурлі ж павек між берагамі ты

і ў грудзі – ўжо ня мне –  

                                          а зьмене бі па зьмене!