Што я мужык, усе тут знаюць,

I, як ёсьць гэты сьвет вялік,

Зь мяне сьмяюцца, пагарджаюць, –

      Бо я мужык, дурны мужык.

Чытаць, пісаць я не умею,

Ня ходзіць гладка мой язык,

Бо толькі вечна ару, сею, –

      Бо я мужык, дурны мужык.

Бо з працы хлеб свой здабываю,

Бо зношу лаянку і крык,

I сьвята рэдка калі знаю, –

      Бо я мужык, дурны мужык.

Галеюць дзеці век бяз хлеба,

Падзёрты жончын чаравік,

Ня маю грошы на патрэбу, –

      Бо я мужык, дурны мужык.

Заліты потам горкім вочы;

Ці я малы, ці я старык, –

Працую, як той вол рабочы, –

      Бо я мужык, дурны мужык.

Як хвор ды бедзен – сам бяруся

Лячыць сябе: я чараўнік!

Бо я бяз доктара лячуся, –

      Бо я мужык, дурны мужык.

Што голы я, павінен згінуць,

Як той у лесе чашчавік,

I, як сабака, сьвет пакінуць, –

      Бо я мужык, дурны мужык.

Але хоць колькі жыць тут буду,

Як будзе век тут мой вялік,

Ніколі, браткі, не забуду,

      Што чалавек я, хоць мужык.

I кожны, хто мяне спытае,

Пачуе толькі адзін крык:

Што хоць мной кожны пагарджае,

      Я буду жыць! – бо я мужык!