Бедна ж мая хатка расьселася з краю,

Меж пяскоў, каменьняў, ля самага гаю,

Ля самага бору, на беражку лесу;

Ніхто тут ня трафе, хоць бы з інтарэсу.

Як няма гарэлкі, няма куска хлеба,

Дык які ж інтэрас, каму сюды трэба?

Да хоць няма хлеба, жабраваць ня буду,

Пражыву як-кольвек ад працы, ад труду!

Кепска ж мая хатка, падваліна згніла,

I дымна, і зімна, а мне яна міла;

Ня буду мяняцца хоць бы і на замкі –

Калок свой мілейшы, як чужыя клямкі.

На страсе мох вырас, на маху бярозка.

Мільшая мне хатка, як чужая вёска.

Сваталі ж мне ў прыймы у новую хату,

На зямлю ражайну і дзеўку багату;

Буду жыць, казалі, як які пасэсар,

Езьдзіць парай коні, як сам пан асэсар;

Да мне даражэйшы вугал гэты гнілы,

Камень пры дарозе, пясок ля магілы,

Як чужое поле, як дом мураваны! –

Не аддам за сурдут каптан свой падраны.

Клікалі ж у госьці і клічуць суседзі –

Не пайду, ня трэба, бо, кажуць, заедзі

Ад чужога хлеба губы абсядаюць,

Што чужога прагнуць, то сваё кідаюць.

Я ня кіну хаты, хоць вы мяне рэжце,

Не пайду да вас я, хіба у арэшце.

А хоць сілай навет адарвалі б з дому,

Калісьці вярнуўся б, як мядзьведзь да лому.

Заваліцца й хата, зарастуць пакосы,

Усё б я вярнуўся, хоць голы да босы!

Насек бы бярвеньняў, нацягаў бы моху,

Зноў бы склеціў хату як-кольвек патроху,

Зрабіў бы камору, выкаваў бы жорны, –

Усё ж свой хлеб еў бы, хоць бы сабе чорны!

Ну дык жа адстаньце, нашто я вам трэба:

Ці каб ваш хлеб есьці, ці рабіць вам хлеба?