Дзіця з вачыма празарліўца,

З душой, пакрыўджанай на сьвет,

Зірне – і будзе фраза ліцца,

Нібыта клёкат праз арліцу,

Як несупыннасьць праз Тыбет.

Адчай з прарочымі вачыма,

Дзе ўзорацца шляхоў шлякі,

Дзе зь небам раіцца Радзіма,

Дзе немагчымае магчыма,

Дзе дзівакуюць дзівакі.

Ахвярца верны неспакою

Над плыньню крэўнае ракі.

I мова матчынай рукою

Яго сумленьне трапяткое

Багаславіла на вякі.