Ехаў я раз ад Кіяны

Ды ў Смургоні, і ня п’яны,

I даехаў на Ваўкелы,

А конь добры быў – мой белы.

Тыц! Стаў конь, наравіцца!

I храпець і дыба стаў,

Што ня можна прыступіцца,

Чуць аглоблі не зламаў.

Гляджу: бочка ля дарогі.

Чыста ж бочка, толькі рогі

Як бы трохі відаць збоку.

Думка: вёз хтось, ды здалёку.

Як прыстала, дык, скаціўшы,

Сам начуе гдзесь у вёсцы.

Або, можа, быў падпіўшы,

Страціў бочку пры дарожцы!

А што ў бочцы? хто там ведаў?

Можа, брага, можа, водка!..

А я ж той дзень не абедаў, –

Вот каб, думаю, сялёдка?!

Або каб алей Бог даў бы,

Ўжо ж не сьцярпеў бы, украў бы!

Ото ж, думаю, закрашу!

Надта я люблю зь ім кашу.

Падышоў да бочкі, зрухаў,

Калі адаткнуў, панюхаў,

Аж з радасьці страпянуўся,

На ўсе бокі аглянуўся!

Ну, сьвяжусенькім алеем

Смак пачуў па губе, носе!..

Хоць ня быў яшчэ зладзеем,

Але ж тут дык давялося.

Так ужо я чагось рад,

Падвярнуў свой панарад,

За уторы падняў бочку,

Абпёр яе на лучочку...

А конь смык – падаўся ўперад.

А бадай табе тут верад!

Падкаціў я бочку зноў

I якраз ужо навёў,

А конь смык – назад, ды тоўк!

А бадай цябе тут воўк!

Я ізноў давай каці...

Здумаў – лепей распрагці.

Ўзяў каня, як сьлед распрог,

Зірк – аж конь мой і бяз ног.

Конь ня конь, а зыдлям стаў;

Я спалохаўсь, пражагнаў...

Дык зноў конь і сам запрогся,

Я спалохаўся і змогся,

Скінуў опратку, перажагнаўся,

Зноў-тыкі за бочку ўзяўся.

А так цёмна – хоць коль вочка.

Калі гляну: то ж ня бочка,

А каза стаіць з рагамі!

Хвост, бародка і з нагамі...

Аж тут пятух калі крыкне,

Каза ў лужу калі скікне,

Калі ў лесе зарагоча,

Конь дахаты калі скоча...

Вот тут я і дагадаўся,

Каму ў рукі-то папаўся.

Давай казаць: «Анёл паньскі,

Згінь, прападні, дух шатаньскі!»

I цяпер, як хто сьмяецца, –

Мне усё каза здаецца.

З таго часу да алею

Я ня мог душу прымусіць,

Адвярнула, дабрадзею,

Так-то чорт нас, грэшных, кусіць!

Каб ня крыж, – прапаў бы, мусіць?