Бог сіроты любе, але долі не дае.

Чым-то дзеіцца на сьвеце,

Што ня роўна дзеле Бог?

      Адзін ходзе у саеце,

У золаце з плеч да ног,

А другому, каб прыкрыцца

Хоць анучай, – велькі труд;

Весь, як рэшата, сьвіціцца,

Адны латы, адзін бруд!

Адзін мае хатаў многа,

А вялікіх – касьцёл моў;

Увясьці б туды хоць Бога,

I той бы зь іх не пайшоў.

У другога ў сьцяне дзюры,

Вецер ходзе, дым і сьнег;

Тут карова, сьвіньні, куры...

Тут пакута, тут і грэх!

Гэты едзе у вагоне –

Цёпла, мякка, толькі жыць!

А ляціць, як віхар гоне,

А ён сабе толькі сьпіць!

Той ў мяцеліцу, ў марозе,

Што аж вон яму прэ дух,

Паўзе з клункам па дарозе,

У сьнягу увесь па брух!

Гэты хлеба і ня знае,

Толькі мяса ды пірог,

I сабакам выкідае

Усё тое, што ня змог.

А той хлеб жуе зь мякінкай,

Хлёбча квас ды лебяду,

Разам жывець і есьць зь сьвінкай,

З канём разам п’ець ваду!

Аднаму дзесяткі-служкі

Зарабляюць сотні сот;

Рукі ў яго, як падушкі,

Як кісель, дрыжыць жывот!

Другі ж сам, аж на дзесятак

Працуючы, лье свой пот.

А высахшы, як аплатак,

Цянюсенькі, як той кнот.