Ты вучыла мяне сеяць жыта і лён

I цярплівасьці вечнай – уголас ня плакаць.

Апынуся калі сярод чорных варон, –

Я памру, ды ня буду па-іхняму каркаць.

Вось трывожна вядзерца нясу, як тады,

Як вучыла, нясу. Я нясу, каб суседка

Не сказала, што нават звычайнай вады

Прынясьці не умее, не заліўшы сукенку.

Цьвёрда мною завучан натруджаны крок

Твой,

         якому павек ужо не саступіцца.

I душа мая часта, нібы матылёк,

На агонь вылятае, ды агню не баіцца.

Пішаш: «Век мой пражыты. Наперадзе – твой.

За мяне не хвалюйся. Я буду здаровай

Да апошняй вячорнай зары палявой

I грыбочка апошняга ў нашай дуброве».

Мама, сею ня жыта я, сею ня лён.

Але зь лёну і жыта я словы складаю.

I калі углядаюся ў парасткі дзён –

Чую крокі твае. I свае вымяраю.