Вам дадзелі пакора, цярплівасьць і Бог,

як старцы, вы па шчасьце не цягнеце жмені.

Вершы вашыя пугамі б’юць па людзёх,

агнявымі маланкамі паляць сумленьні.

Я б хацела гарэць і змагацца, як вы,

разам з вамі каваць так чаканае раньне,

але дні мае іншыя маюць правы:

сыпкім золатам ліпаў маняць і цыганяць.

Мае дні  

              над аржоньнем цьвітуць туманом

і плывуць сэрабраным удаль павучыньнем,

і зьвіняць алавяным асеньнім дажджом,

і ў лясох верасамі мядзянымі стынуць.

Нібы жоўтая восень,  

                                   стаю над жыцьцём

і гляджу на яго,

хоць навокал – змаганьне.

Мае вершы –  

над сонным балотам трысьцё,

ймгла сівая асеньняга раньня...