Ад злых, няветлых песьняў гора,

ад змораў шэрае зямлі

у неба сіню, ў неба мора

ты зрок прысталы падымі.

У сінім небе няма распачы  

глухой, што гасіць паволі ўсё,

пад сінім небам усё іначай –

здаецца сьветлым, як сны, жыцьцё,

Такім нязнаным, дзіўным, узьлётным,

жыцьцём-натхненьнем бязь сьлёз, турбот.

У сінях неба несьмяротных

бясконцым сьветам сплыве год.

Дык гэй у неба, у край бязь сьценяў,

Ад зла, нязбыўнага ў жыцьці,

на белых крылах летуценьня,

Пясьняр,  

               па слова-чар ляці!