З якой такой няроўнае натуры

І ў чым бы чаловек ні награшыў -  

Мяне хвалюе масавасць культуры,

Як масавы, зацюканы пашыў.

У век, дзе кроўны след ад амбразуры,

Ад возера крывавага Пралік -  

Мяне бунтуе масаваць халтуры,

Дзе што ні чаравік - то кроўны цвік.

Якая ж ты, народнасць а ці раса,

Што ўжо ідзеш сама сабой на звод?

Мяне само трывожыць слова "масса",

Якое замяняе ўжо - народ.

Прыдурак рэкне у кутку: "Авохці!"

Дык да якой жа,іншае пары -

І масавыя зборышчы, і локці,

І масавых інтрыжак кіпцюры?!

У лавеласе свет, нібыта ў касе,  

Якой даўно жыруе хітры век...

Хоць месу закажы па гэтай масе,

Каб уваскрэснуў проста чалавек!