Новы год сустрэў зусім аднабока,

трэцяга студзеня езьдзіў у сваты

да самотнай родам з-пад Налібокаў,

а сёньня ўпарта сьніліся краты.

Устаў ня тое, каб вельмі позна,

хоць і стаміла начная зьмена.

Выходзіў з пахмельля мэдыкамэнтозна,

гатуючы каву, апёк калена.

На дварэ, што праўда, было не найлепей:

халодны вецер злаваў прахожых.

I тут празь фіранку імжы-халепы

я ўбачыў формы жанчыны прыгожай.

Уся яна была ў маім стылі:

фігура поўная, ножкі таксама.

Рукі жаночыя раму мылі,

твар хаваўся пад валасамі.

То ножку ставіла на падваконьне,

а то і дзьве, напінаючы грудзі.

Уперад імкнулася, як Пагоня,

з галавою, убранай у бі-гудзі.

Я мусіў бегчы па нейкіх справах,

але забыўся, куды й навошта:

ді то на мітынг да быццам правых,

ці то на левы пікет ля пошты.

Дзень паўставаў. Падсыпала сьнегу.

Хмары гарусьціліся на хмары.

Я сеў за стол, разгярнуў Артэгу,

і ўспомніў свае дзіцячыя мары.