Я мужык-беларус, –

Пан сахі і касы;

Цёмен сам, белы вус,

Пядзі дзьве валасы.

Бацькам голад мне быў,

Гадаваў і карміў,

Бяда маткай была,

Праца сілу дала.

Хоць пагарду цярплю, –

Мушу быць глух і нем;

Хоць сьвет хлебам кармлю, –

Сам мякіначку ем.

Зь цяжкай працы маей

Карыстаюць усе,

Толькі мне за яе

Няма дзякуй нідзе.

Глянь, высокенькі бор,

Вокам нельга прабіць;

Загудзеў мой тапор, -

Як блін поле ляжыць.

Сошку з вышак сьцягнуў,

Кабылічку ўшчаміў,

Плечы трохі прыгнуў, –

Лес на пахань зрабіў!

Дый засеяў кусок,

Потым з жонкай пажаў...

Пан пшанічкі тачок –

Люба глянуць – наклаў.

Дык вось, людцы, які

Я мужык-беларус!

Пад ілбом сінякі,

Цёмен сам, белы вус.

Эй, каб цёмен ня быў,

Чытаць кніжкі умеў, –

Я б і долю здабыў,

Я б і песенькі пеў!

Я б патрапіў сказаць,

Што і я – чалавек,

Што і мне гараваць

Надаела ўвесь век.