РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Даведка
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Гарыслава
11
        «Не хочу разути рабынича,
        а за Ярополка иду!»
З адказу Рагнеды – княжны
полацкай, Уладзімеру –
князю ноўгарадскаму
        

 
 
Прадмова

 
 
Гэй, павейце, разгуляйцеся,
Ветры вольны, лёгкакрылыя,
Над старонкай над крывіцкаю
Зашуміце, неўгамонныя.
Паміж небам і зямліцаю
Віхрам-птахам пранясіцеся
Леты даўна прамінуўшыя
Уздымайце з чорна попелу.
Ўскалыхніце сэрцам каменным,
Звонам-вечам ды ўсё полацкім –
Хай звон звонка разгамоніцца
Дый раскажа быль бывалую.
Быль бывалую пра доч князеву,
Ту красавіцу ненаглядную,
Пра ту княжну пра свабодную,
Што Рагнедай называлася,
А пасьля, што з гора горкага
Стала зваціся Гарыславаю,
А гардыняй недаступнаю
Кругом-вокала праславілась.
Пра яе вы, звоны вечавы,
Ветры буйныя, свабодныя,
Раскажыце сьвету цэламу
Быль бывалу ў землях Полацкіх.
        

 
 
I

 
 
Даўно-даўно было ўжо гэта,
Як там у запісах стаіць,
Дзе пішуць: вось такога лета
Было, павінна тое быць.
Шмат хмары вылілі вадзіцы,
Навек заснуў бор не адзін
I шмат павысахла крыніцаў
За гэты час. Патомак-сын
Бацькоў, застыўшых у магіле,
Забыўся ўжо аб іх жыцьці –
Аб тым, як дома лад вадзілі,
Як на вайну умелі йсьці
І як у славе уміралі
За чэсьць і волюшку сваю.
Забыўся сын аб быўшай хвале,
Ў прыгон прадаў сябе, сям’ю.
Расою здоблючы чырвонай
Свае загоны і лугі,
Прыблуднай чэрні б’е паклоны,
Куе сабе сам ланцугі.
На батракоў здаліся ўнукі
На вольнай прадзедаў зямлі,
Пайшлі ў няволю без прынукі,
Як па вяровачцы пайшлі.
I праслаўляюць мазалямі
Парабаціцеляў сваіх,
Сябе згубіўшы між людзямі,
Паміж мучыцеляў глухіх.
Няма нікому заступіцца,
Збудзіць заснуўшыя званы,
Прызваць к жыцьцю жывой расіцай
Нямыя сьведкі-курганы.
Так растачыла зьніштажэньне
Сваё ўладарства ў старане,
Што воляй рдзела неадменьне,
Як тое сонца ў вышыне.
Адно падчас у сумнай песьні
Або у казцы дзе якой
Край праўды выгляне з-пад плесьні
І ўскалыхне жывой душой.
Нямыя вербы над ракою
Зашалясьцяць сухім лістом,
А далей дрэме ўсё ў спакою,
Ўсё сьпіць магільным рабскім сном.
Калі ж, калі ты, родна маці,
Старонка бедная мая,
Пачнеш ізноў выводзіць раці,
Да нова збудзішся жыцьця?..

Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2018. Беларусь, Менск.