РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Аўтарцы «Скрыпкі беларускай»
Чутка йграеш, гулка йграеш
Ты на скрыпачцы сваей,
К небу з думкай падлятаеш,
Шчасьця зычыш для людзей.
 
Ўперагонку з салаўямі
Пайсьці голас можа твой.
Грай жа, грай жа паміж намі!
Ваюй песьняй зь цемнатой.
 
Крэпкі струны тваёй скрыпкі,
Ў тваей скрыпцы душа ё,
Ў руцэ сільнай смычок ліпкі
Лёгка ходзіць, як пярцо.
 
Павядзеш ты ім, і песьня
Льецца – проста б слухаў век:
Неяк шчасна, то балесна
Сябе чуеш, чалавек.
 
Аб чымсь сьветлым, аб чымсь новым
Твая скрыпка грае нам;
Грае, грае, а ў ёй мова
Наша чуецца бяз плям.
 
Беларуса й яго жонку
Называеш ты людзьмі,
Беларусь, яго старонку,
Славіш песьнямі сваймі.
 
Аж так хочацца, хоць сьціха,
Тваёй скрыпцы ўтараваць, -
Піць з таго, што й ты, кяліха,
Аб чым граеш, апяваць.
 
Гэй, пясьнярка, болей, болей
Нам на скрыпцы сваёй грай!
Прывітаем хлебам-соляй,
Дзякуй скажа родны край.
 
Бедна нашая старонка,
Яе ж люд бядней яе:
Не апеты песьняй звонкай,
І цяпер хто ж апяе?
 
Хто? - як кінеш так прыгожа
Для сваіх ты йграць людзей.
...Эх! іграй жа той, хто можа:
Плакаць будзе весялей.
 
[1906]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2018. Беларусь, Менск.