РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Памяці С. Палуяна
Куды ідзём?.. куды пракляцьце нас вядзе?
          Якія далі здабываем?
Дзе гарт, надзея, вера ў будучыну – дзе?
          Чым сэрцы, думы акрыляем?
 
Няшчасны край чым быў, чым стаў, чым будзеш ты
          З сваім прыдаўленым народам?
Як нёс – нясеш ярмо упадку, сьлепаты
          I зьмен чакаеш год за годам.
 
Чакаеш ты... а толькі жалабы ўсё чуць;
          Асот уеўся ў твае гоні;
Сыны твае загубе сілы аддаюць,
          Губляюць косьці ў беспрытоньні.
 
Сьцяжыны замкнуты туды, дзе ясны быт
          Душы ня кідае ў бадылі;
Шырок гасьцінец вечна толькі чыст, адкрыт
          К шынку, астрогу і магіле.
 
З канца ў канец залеглі толькі туманы,
          Адвагу выгнала трывога:
З-пад хмар зьлятаюцца на жыр свой груганы,
          Над гэтай грагаюць пажогай.
 
Куды ідзём?.. У паніжэньні, ў цемнаце
          Яшччэ адно загасла сэрца,
Хоць так прыветна біла зорам, яснаце,
          Як толькі душ вялікіх б'ецца.
 
Ня стала сіл змагацца з блудам векавым,
          Змагацца з доляю няшчаснай,
На радасьць недругам, на жаль нямы сваім
          Прыбыў курган, курган напрасны.
 
Так мала жыў, а столькі ўжо рабіў надзей
          Сваім паглядам нештодзенным!
Якіх ня роіў сноў аб старане сваей,
          Як верыў ў свой народ нязьменна!
 
Як верыў, як да родных рваўся ніў і сёл
          З душой і сэрцам беларуса!
Любіў даль сьветлага прывольля, як арол,
          Ня знаўшы думам сваім мусу.
 
Шукаў ўсё праўды між чужымі і сваймі.
          I ўсюдых праўду гэту гналі;
Адзін-адным стаць мусіў сам паміж людзьмі,
          У думках мкнучы вышай, далей.
 
Для беларускіх грамадзян байцом, слугой
          Так шчырым быў, а грамадзяне –
Эх! ніткаю к пятлі плацілі не адной,
          Хоць колькі ўздоху ў час расстаньня...
 
О, стыд і ганьба вам, сьляпні, што сілам маладым
          К жыцьцю гародзіце запоры!
Пагардай вам патомак плюне ў вочы ўсім,
          Пракляцьцем памяць абгавора.
 
За што, чуць-чуць прабуды зьява к нам сышла,
          А ўжо сьляды крыжамі знача?
За што расіць алтар свой кроўю пачала?
          Зірнула мараю звадзячай?
 
Сышоў ваяк за долю, волю і народ,
          Пяском засыпалі жвіровым.
Сьпі, мой таварыш, сьпі! надойдзе новы ўсход,
          I брат заплача добрым словам.
 
Сьпі, дружа мой, сявец у родных слоў сяўбе
          Па нашай дрэмлючай старонцы!
Няхай зямелька будзе лёгкай для цябе,
          Як лёгка рваўся ты да сонца.
 
1910
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.