РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Рунь
Абходзіў зважна гаспадар
Свае абсеяныя межы,
Глядзеў, ці добра Божы дар
На сьвет зірнуў зь зямелькі сьвежай.
 
На небе воблачная сінь
Лягла пасьцілкаю махнатай,
А на зямлі, дзе вокам кінь,
Цьвіце, рунее рунь багата.
 
Над ёй круг сонца залаты
Плыўнём плыве, палае, йскрыцца,
За ёй, трывожачы кусты,
Бурліць, плюскочыцца крыніца.
 
На ўзьмежку, збыўшыся кары,
Тырчыць ігруша, як сухотнік,
Над грушай ястраб угары
Цікуе кінуты заплотнік.
 
Як вучыць нас варожбаў лунь,
Як варажыў і летась гэтак, –
Лёг гаспадар плашмя на рунь,
Стаў слухаць сёлета палетак.
 
Абняўшы рунь, ляжыць, як сноп,
Жывых і мёртвых вызваў ў сьведкі,
Прысьмерціў сэрца, зморшчыў лоб...
I чуе руні шопат гэткі:
 
«Забіў ты бацьку, каб на рот
Адзін паменшала у хаце, –
Прыйшоў твой сёлета чарод,
Жніва табе не дачакаці!»
 
Ўстаў гаспадар! Як дурнап'ян,
Сказ руні раны разварушыў...
Ён, зьняўшы пояс-саматкан,
Павіс над руняю на йгрушы.
 
1918
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.