РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Першы сьнег
Халоднай пабелай магільна залёг
На зжатае поле, на скошаны лог.
 
Лёг пухам на лесе, на жоўтых лісьцях,
Абсеяў, абсыпаў прысады і шлях.
 
Так высыпаў зьзябна, бязрадасна сьнег
У першы папас свой, у першы начлег.
 
Ад стада адбіўшыся, птушка адна
Квіліць і квіліць сярод бела радна.
 
На небе на сьнежным ні сонца, ні зор,
На гонях на сьнежных ні груд, ні разор.
 
Абсьнежаны сьвет без канца, без граніц,
Душа ажно тлее, як сьвечка з грамніц.
 
На хаце, за хатай махнаціцца бель,
На белі за тынам, як нітка з кудзель,
 
Чырвоная стужка скрозь бель зіхаціць,
I ў сажалцы тубіць свой сьлед гэта ніць.
 
Ад раньня скараньнем бурліць варажба:
Што значыць такі сьлед, такая хадзьба?
 
Хто сьмеў першы сьнег асьвянціці крывёй?
Крывавай ён веры – чужы ён ці свой!
 
Дагадка шыбае ў лядзянай імгле,
Паўзе і прысуд-перасуд па сяле.
 
Па полі па бледным снуе бледны цень,
А птушка квіліць і квіліць цэлы дзень...
 
У гэты сьнег першы брат брата засек
I ў сажалку трупа валок церазь сьнег.
 
1918
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.