РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Рыгор Барадулін
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Белыя ночы

#I
Пошчак ушчэнт пашкуматаў
Сонную млявасьць спакою.
Коньнік скача наўскапыта –
Кохкаюць лёгка падковы.
Мядзьведзь абнюхвае
                                                  чалавечы сьлед,
Ашчэрана пашча
                                      багны іржавай.
Коньнік сьпяшаецца
                                              апавясьціць сьвет
Пра маладую дзяржаву.
Зямлі не кранаюцца
                                            капыты –
Вякоў абагналі многа.
Коньнік,
                  хачу папрасіць,
                                                      каб ты
На міг суняў
                            варанога...

 

#II
Атланты –
                      інваліды
                      Вялікай айчыннай вайны –
Аднарукія,
                      аднаногія.
Даўно
              на заробкі ў горад
                                                      прыйшлі яны
З-пад Полацка,
                                  з-пад Ноўгарада.
У кружалах
                          разьвязвалі торбы цішком,
Вячэралі
                    прадубленай саланінай.
Шукалі работы
                                  самай цяжкой
Ільновалосыя
                              Селянінавічы.
Аднавяскоўцы
                                касілі густы мурог,
А яны 
              ў маўклівай згодзе
Падставілі плечы
                                      пад глыбы муроў
У тысяча семісот
                                      далёкім годзе.
Паспрабуй
                        на плячах
                                              горад трымаць.
Не дачакалі падмены.
Каменная
                      не адпускае турма,
Самі сталі
                      каменныя.
Маўкліва церпяць
                                        парабкі вякоў –
Ні продыху, ні адхланьня.
Я пазнаю
                      сваіх землякоў.
Ну хто іх назваў
                                    атлантамі?

 

#ІІІ
Чэрвень
                  баіцца ступіць на пракосы,
Зламаныя падымае званочкі.
Дзяўчаты на Белай Русі
                                                      чэшуць русыя косы.
У Ленінградзе
Белыя ночы!
Белыя ночы!
                          Беглі ногі,
Пакуль масты не разьведзены.
Ад любага
                        шлях дадому доўгі –
Дабраліся ледзьве...
Белыя ночы, –
                                  ці гэта блукае
Белы мядзьведзь
                                      на полюсе?
А можа, сьвятло вачэй,
                                                  што патухлі ў блакаду,
Асьвяціла раптоўна
                                            Марсава поле?..
Ты не сьпяшайся,
                                      румяны ранак!
А летняй ночанькі
                                          не надточыш...
Вачэй каханай
                                сіняе зьзяньне.
Белыя ночы,
                            белыя ночы...
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.