РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Рыгор Барадулін
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Адам і Ева
Пакуль далёка сьпіць залева
I сопкі песьцяцца ў смузе,
Яны ўдваіх,
                            Адам і Ева,
Капаюць бульбу
                                      у тайзе.
Конь пасьвіцца,
                                    бялее грыва
Зь перастаялае травы.
Спрадвечны сум
                                      апаў тужліва –
Лятуць у вырай журавы.
Усьлед махаюць
                                      крыльлем кволым
Кусты, лімоньніцы, чмялі.
Спрадвечных дрэў
                                          спрадвечны кворум,
Спакой спрадвечны на зямлі.
На момант
                        сэрца ён асіліць,
I здасца,
                    што няма трывог,
Што зь недалёкай Хірасімы
Не паскубуць вятры мурог,
А толькі ціхія павевы
Хвалююць ільмакі ў тузе.
Яны ўдваіх,
                          Адам і Ева,
Капаюць бульбу
                                      у тайзе.
 
*

Сюды,
              ў дажджы,
                                        ў мароз сіберны,
Аратаі і кавалі,
З-пад Вільні,
                          зь Віцебскай губэрні
Гадамі
              землякі брылі.
Над імі
                выраі ляцелі
Дамоў,
                да веснавых грамоў,
I хмаркі плавалі,
                                    як цені
Дымоў
              з астылых каміноў.
Ад роднага стала,
                                      ад бульбы
Дарогі розныя вялі:
Адных –
                    даўгі рубель
                                                і булкі
Завабілі на край зямлі.
Тых –
              залатая ліхаманка
Занесла ў непралазь пургі.
Ня горача пад лахманамі
Было ад вогнішчаў тайгі.
Ну а каму саболі пасьвіць
Давер’е аказаў урад.
Лёс –
            конь натурлівы –
                                                  да шчасьця
Ня вёз:
              быў час, як канакрад.
 
*

А раніцай
                      туман над сопкай –
Густая пара
                          над катлом:
Знаёма пахла
                              бульбай сопкай,
Сялом,
              пакінутым жытлом.
Там
        на страсе пяе салома,
Як чарацінка ў крыгаход.
I песьня родная
                                    і слова
Былі раднейшыя штогод.
Вякі...
Прыморскія размахі...
Забыўся чорны хлеб,
                                              але,
Як незабыўныя прысмакі,
Гасьціла
                    бульба на стале.
I зазімкам,
                      калі на тоні
Ішло дасьвецьце ў туманах,
Яна
          згрубелыя далоні
Кабетам халадзіла ў снах.
Хаціны,
                  што ў лясных паветах
Замёў каторы ліставей, –
На шчодрай далані планэты
Былі
          ад бульбінак драбней...
 
*

Ня хвалімся
                          часінай тою,
Калі яе –
                  усім на страх –
Палілі
              з прастатой сьвятою,
Як ерэтычку,
                              на кастрах.
Ды ў прыску
                              бульбу ўгледзеў продак,
Калі карчы зглыдаў агонь,
I, нібы ўзважваў самародак,
З далоні кідаў на далонь.
Яна –
              ня майце бульбу ўлегцы –
З усімі стравамі
                                  на «ты».
Гурок, каб зь ёю поплеч легчы,
Дае нырца ў расол круты.
I смагне селядзец у лёку,
I ў лютай пары
                                  млее кроп.
Яна сюды прыйшла здалёку –
У баразьне
                        па трыццаць коп...
Дыміся бульбай,
                                    край маленства.
Яе стварала спакваля
Па вобразу і падабенству
Свайму
                  карміцелька-зямля.
 
*

Крычу на ўсё Прымор’е:
                                                        – Бульба!
Прымі паклон
                                ад земляка.
Расьці,
              з гарачых сьнежак гурба,
Што маці сыпле
                                  з саганка.
Ні дождж,
                        ні град цябе ня песьціць,
Надзейны хлеб
                                  маёй зямлі.
Ня грэбвалі
                          табой і песьняй –
З сабою землякі ўзялі.
А покуль
                    недзе сьпіць залева,
Тайфун
                вятры ў мяхах вязе, –
Яны ўдваіх,
                            Адам і Ева,
Капаюць бульбу
                                    у тайзе...
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.