РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі           Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Якуб Колас
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Мой дом
Між ніў дарожкаю сьляпою
Іду я мернаю ступою
      І разглядаюся кругом.
Пад ясна-сіняю страхою
Чыеюсь дбалаю рукою
      Збудован мне прасторны дом.
 
Утульна ў ім, дабра ў ім поўна,
І ўсюды мудрасьці бязмоўнай
      Відна спрадвечная пячаць.
На ветравеях, нібы воўна,
Плывуць хмурынкі так чароўна.
      Чаго плывуць? Куды? – Маўчаць.
 
Унь там рачулка срэбрам літым
Бяжыць па жалобе размытым
      І цэлы сьвет жыцьця нясе,
А луг зялёным аксамітам,
Вянкамі кветак апавіты,
      Разьлёгся ў роскашы-красе.
 
Дубы, сябры мае самоты,
У высі неба мкнуць узьлёты,
      Сукі раскінуўшы вакол.
А колькі згоды і пяшчоты
У тых пяскох, што пазалотай
      Ускрай баркоў ляглі на дол!
 
Як многа волі і разгону!
Як многа песень, шуму, звону,
      Дзе ні паслухай, ні зірні!
Свае тут звычаі, законы,
У кожнай песьні свае тоны
      І свой адбітак глыбіні.
 
Іду я, дом свой аглядаю
Ды сам з сабою разважаю,
      А на душы такі спакой!
І песьня нейкая жывая
У дружны тон адзін сьпявае
      І з гэтым небам і зямлёй.
 
1939
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца
2009–2019. Беларусь, Менск.