РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Зь Някрасава
Агароднік
На людзей нападаць, забіваць не хадзіў,
Не хадзіў, куды ночкай ідуць цемнякі,
Празі дзяўчыну-красу я свой век загубіў,
Згінуў з ласкі паненкі, шляхоцкай дачкі.
      Працаваў я у садзе у панскім вясной;
Вот раз неяк зграбаю сучкі ды пяю,
Глядзь, дачка майго пана стаіць прада мной!
Гладзіць зорка, ды слухае песьню маю.
Агароднік дасьціпны, я швэндаўся шмат;
Па дварох, па мясцох я багатых бываў,
І нагледзіўся там многа пекных дзяўчат,
А такой жа ні разу нідзе не відаў.
Бровы чорныя, стройна й прыгожа была.
Стала жутка, я песьні сваей не дапеў.
А яна?... што ж яна?... пастаяла, пайшла.
Яж за ею у сьлед, як шалёны, глядзеў.
Ня раз чуў на сяле ад сваіх маладзіц,
Што і сам я прыгож, на пагляд не брыдкі,
Як той сокал гляджу, круглаліц, белаліц,
Валасы нібы лён, сам ўвесь стройны такі.
Разыгралася сэрца зь вясёлай душой,
Но, як глянуў я тут на пакоі яе,
Засьвістаў і махнуў маладзецкай рукой,
Дый скарэй за мужыцкія думы свае.
А прыходзіла ж часта яна з той пары,
Пагуляць, паглядзець на работу маю,
І сьмяецца са мной, і крычыць: гавары,
Чаму неяк прыўныў і даўно не пяю.
Яж маўчў, ад чаго смуцен стаў, не кажу,
Галаву зівешу толькі на белую грудзь.
«Пазволь, яблынку я за цябе пасажу;
Ты умарыўся, пара, знаць, табе аддыхнуць». -
«Што ж такое, паненка, вазьмі, на, паўчысь
Памажы мужыку, папрацуй крыху й ты!»
Ды як брала рыдлёўку ў мяне сьмяючысь,
Тут пярсьцёнак убачыла мой залаты.
Ад пахмурнага дня вочы сталі цямней,
На губах, на шчаках разыгралася кроў.
«Што з табою, паненка? чаму на мяне
      Непрыветна глядзіш, хмурыш чорную броў?» –
«Скуль узяў, скажы мне, ты пярсьцёнак такі?» –
«Скора будзеш старой, як усё будзеш знаць».
«Дай мне! я пагляджу, нізгаворны які!»
І за палец мяне ручкай беленькай хваць!..
Пацямнела ў вачох, душу кінула ў дрож,
Я даваў, не даваў ей зь пярсьцёнкам руку,
Дый прыпомніў тут, знаць, што і сам я прыгож,
І, ня знаю ўжо як, цмок паненку ў шчаку.
З таго часу зь ей шмат скаратаў я начэй,
Многа шчасьця зазнаў, ў ясны вочы глядзеў,
Расплятаў, заплятаў касу сьветлую ей,
Цалаваў, мілаваў, песьні родныя пеў.
Мігам лета прайшло, ночы сталі сьвяжэй,
Пад дзень шэрань, мароз пад нагамі скрыпыць.
Вот раз неяк скрадаўся ў пакоі я к ей,
Аж хтось, цап! і «зладзея дзяржы!» тут крычыць.
Так злавілі мяне, на дапрос прывялі;
Я стаяў і маўчаў, гаварыць не хацеў.
Красату з галавы вострай брытвай зьнясьлі,
І жалезны убор на нагох зазьвінеў.
Асьцябалі сьпіну і пагналі дружка
Ад радзімай старонкі у дальні краёк
На бяду і нуду. Знаць любіць не рука
Мужыкам, нам хамулам, ды панскіх дачок.
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2018. Беларусь, Менск.