РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Нябожчык
Надаела чалавеку
      Жыці, пажываці;
Пекаў сваё гора, пекаў,
      Дый трэба ўміраці.
 
Хоць хацеў бы, можа, трошка
      Жыць, павесяліцца, –
Сьмерць благая кладзе ў ложка,
      Кажа не будзіцца.
 
I памёр. Цяпер шчасьлівы,
      Не баіцца ліха...
Эй, глядзіце: дзівы, дзівы!
      Сьпіць спакойна, ціха...
 
Але везьць гной трэба з хаты,
      Каб чэрві ня елі;
Скідай, браце, свае шаты!
      Вады ўжо нагрэлі...
 
Змылі троху вочы, сьпіну, –
      Што болей наразе?!
Палажылі ў дамавіну,
      Як пана, як князя.
 
З дамавінай на калёсы
      Нясуць, як сьвятога;
Разявякаў, салапякаў
      Сабралася многа.
 
Кожны стогне, уздыхае,
      Галосе, заводзе, –
Нібы плача, сэрца мае...
      Годзе лгаці, годзе!
 
Ну, кабыла, ну, худая,
      Паволі цягніся!
Ты, істота нежывая,
      Ляжы, не зваліся!
 
Вот і цэрква, поп з крапілам
      Чакае на ўзятку,
Пакурыў труну кадзілам,
      Дзяк запеў ў астатку.
 
I на могілкі панесьлі
      Труну, як павалу;
Ой, ой, каб жа не растрэсьлі!
      Нясіце памалу!
 
Званы гучна загудзелі
      Галасістай песьняй;
Ой, сколькі б вы там ні пелі,
      Нябожчык ня ўскрэсьне!
 
Ну, грабару, капай яму
      Локцяў тры бяз мала;
Пахаваем тут мы краму,
      Што труд прадавала.
 
Ужо выкапаў? – ну, ладна!
      Труп спускаць пачалі,
I спусьцілі так парадна,
      Зямлёй закапалі;
 
Насып вылажылі дзёрнам,
      Крыж на ім – з каменьняў.
Вот і меней непакорным,
      Адным меней, меней.
 
Праплывае многа летак,
      Няма чалавека...
I пляцецца у нас гэтак
      Ад веку да веку.
 
Як сьмерць возьме, усё гіне:
      Нядоля, няволя, –
Спакой толькі ў дамавіне,
      Ў дамавіне доля!
 
18.III.1906
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2019. Беларусь, Менск.