РОДНЫЯ ВОБРАЗЫ Вобразы мілыя роднага краю,               
Смутак і радасьць мая!..
      
 
Якуб Колас
    Галоўная      Слоўнікі      Гасьцёўня      Спасылкі      Аб сайце       Кірыліца      Łacinka    
Янка Купала
Вершы
Кантэкстны тлумачальны слоўнік
Адповедзь
Вы, паны, мяне зь песьняй к сабе прызываеце, –
Майго люду апець справядлівую справу;
Рай, ніколі нясьнёны, вы мне адкрываеце;
Знайду, кажаце, ў гэтым і долю, і славу...
 
Шумна вецер пяе песьню дзікую, жвавую
Над зямлёй, зьлітай потам людскім і крывёю;
Не ганюся, паночкі, ой не, я за славаю:
Чую – доля ня ўзыйдзе мне сьветлай зарою.
 
Чую я, чуе сэрца маё жаласьлівае,
Душа ные, а болем здымаюцца грудзі:
Як радзіўся, ішло ўсё са мной нешчасьлівае, –
Не пацешылі ў смутку і добрыя людзі.
 
Мяне маці мая не пацешыла родная;
Над калыскай пяяла аб цяжкай нядолі;
Яе песьням зіма ўтуравала нягодная,
Віхар гэтыя песьні разносіў па полі.
 
Як падрос, дужы стаў, пазнаў сьвет, не пацешыла
Мяне моладасьць, поўная зводных надзеяў:
Холад, голад, бяду на маіх плячах вешала,
Ласк за гора сваё зь ёй ня бачыў нідзе я.
 
Не было для мяне на куце мейсца вольнага,
На маю беднату паглядала з насьмешкай,
У парозе было маё мейсца, бяздольнага,
За парогам калючкамі слалася сьцежка.
 
Не пясьцілі мяне ручкі дзевачак белыя,
Не шаптала мне слоўцаў сардэчных каханьне;
Як пустэльнік, забыты людзьмі, я дні цэлыя
Жыву так і маркочуся з раньня да раньня.
 
Як цыган той, па сьвеце век цэлы бадзяюся
Без прытоньня, бяз родненькай, цёпленькай хаткі;
Над чужой працай зь сіл маладых выбіваюся,
Сьветлай веры у будучнасьць нікнуць астаткі.
 
Так, паночкі, у будучу славу ня верыцца,
I пустых абяцанак мне слухаць няміла;
А што ў сэрцы маім і душы цяпер дзеецца,
Буду пець, громка пець, пакуль возьме магіла.
 
Буду пець не за славу, праз вас абяцаную;
Буду пець, бо люблю свайго краю паляны.
Буду пець, бо люблю сваю песьню загнаную;
Буду пець, бо мне дар гэты доляй пасланы.
 
[1905–1907]
 
 
 
 
Падабаецца     Не падабаецца Водгукі
2009–2018. Беларусь, Менск.